Depressed to bipola by perfection. The result is not all.

คำว่า “เศร้า” มันกว้างมาก และตอนเราเป็นหนักๆ เราเคยคิดว่าแค่อารมณ์ตก/อ่อนไหว เดี๋ยวก็หาย แต่พอเวลาผ่านไปมันไม่ใช่แค่เศร้าธรรมดา สำหรับเรา “เศร้า” ในช่วงดิ่งจะมาเป็นแพ็กใหญ่ เช่น ร้องไห้บ่อย เหนื่อยง่าย หมดแรง ไม่อยากทำอะไร นอนแล้วไม่สดชื่น หรือบางวันคือหลับหนีไปเลย ที่น่ากลัวคือความคิดสั้นมันโผล่มาได้ถี่มากจนเราตกใจตัวเอง อีกด้านหนึ่งที่เราเพิ่งเข้าใจหลังถูกวินิจฉัยใหม่คือ ช่วงที่ไม่ได้เศร้า เราไม่ได้ “ปกติ” เสมอไป บางช่วงมันจะดีดมากๆ สมองเหมือนวิ่งไม่หยุด ไอเดียมาเต็ม อยากทำทุกอย่างในวันเดียว วางแผนกิจกรรมเป็นสิบๆ อย่าง พูดเยอะขึ้น ใจร้อนขึ้น หรือรู้สึกมั่นใจเกินจริง และที่สำคัญคือ “นอนน้อยแต่ไม่ง่วง” พอตัดสลับกลับมาดิ่ง ก็ยิ่งงงว่าเมื่อวานยังพลังล้นอยู่เลยทำไมวันนี้แทบลุกไม่ไหว สิ่งที่อยากฝากสำหรับคนที่กำลังค้นหาคำว่าเศร้าแล้วลังเลว่าจะไปพบแพทย์ไหม คือให้ลองจดอาการแบบเป็นรูปธรรมก่อนพบหมอ เช่น - ช่วงเศร้า/ดิ่งเป็นกี่วัน มีอะไรเป็นตัวกระตุ้นไหม - การนอน: นอนน้อยลง/มากขึ้นแค่ไหน คุณภาพการนอนเป็นยังไง - พลังงานและสมาธิ: ทำงานได้ไหม หลงลืมง่ายขึ้นไหม - ความคิดทำร้ายตัวเอง: เกิดบ่อยแค่ไหน มีแผนหรือแค่แวบเข้ามา - ช่วงที่ “ดีขึ้น” ดีขึ้นแบบสงบขึ้น หรือดีแบบดีด/คึกผิดปกติ เราเคยเล่าอาการไม่หมด เพราะกลัวดูเว่อร์ กลัวโดนตัดสิน หรือจำไม่ค่อยได้ว่าตอนไหนเป็นยังไง สุดท้ายการวินิจฉัยคลาดเคลื่อนก็เป็นไปได้ และพอวินิจฉัยเปลี่ยน ยาก็ต้องปรับใหม่หมดจริงๆ (เพราะรักษาคนละโรค) ถ้าวันไหนเศร้ามากจนรู้สึกไม่ปลอดภัยกับตัวเอง แนะนำให้ไปโรงพยาบาลทันทีหรือหาคนใกล้ตัวอยู่ด้วย อย่าอยู่คนเดียว และถ้าไปพบแพทย์ ขอให้เล่าให้ครบเท่าที่จำได้—even รายละเอียดเล็กๆ อย่าง “ช่วงดีดนอนไม่หลับแต่ไม่ง่วง” มันสำคัญมาก สุดท้ายอยากบอกว่า การเศร้าไม่ใช่ความผิดของเรา และการขอความช่วยเหลือไม่ใช่ความอ่อนแอ เราค่อยๆ รักษากันต่อ ลุยไปด้วยกัน และรักตัวเองให้มากๆ นะ