大学生の皆さん、気をつけてください!4年生の「古い」症状

ถ้าพิมพ์ค้นหา “อาการอ่อมแก่” แล้วรู้สึกว่าเออ…เราเป็นอยู่ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยนะ โดยเฉพาะช่วงปี 4 หรือเทอมท้ายๆ ที่ทั้งงานเรียน โปรเจกต์ ฝึกงาน และความกดดันเรื่องอนาคตมาพร้อมกัน บางวันแค่ถือกาแฟเย็นเดินเข้ามหา’ลัยก็รู้สึกหมดแบตตั้งแต่ยังไม่เริ่มเรียนแล้ว จากที่เจอเองและคุยกับเพื่อนๆ อาการอ่อมแก่ที่มักมาแบบเนียนๆ คือ “เฉื่อยกับสิ่งที่เคยสนุก” เช่น เมื่อก่อนวิ่งเข้าหากิจกรรม ชมรม งานคณะ แต่พอใกล้จบจะเริ่มเลือกอยู่เงียบๆ อยากทำเท่าที่จำเป็น อีกอย่างคือ “พลังงานสังคมลดลง” ถึงที่เรียนแล้วอยากกลับบ้านทันที ไม่ค่อยอยากแฮงเอาท์ เพราะรู้สึกว่าเวลาพักสำคัญกว่าเดิมมาก ส่วนที่ทำให้หลายคนอ่อมหนักคือ “ความกังวลเรื่องฝึกงานและงานในอนาคต” เราจะเริ่มคิดเยอะขึ้นว่าเรียนจบแล้วทำอะไรดี เราจะเก่งพอไหม เงินเดือนเท่าไหร่ ต้องมีพอร์ตหรือเรซูเม่อะไรบ้าง ความคิดพวกนี้ทำให้เหนื่อยล่วงหน้าได้ ทั้งที่บางเรื่องยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ลองวิธีรับมือแบบที่ช่วยให้กลับมาพอมีแรงขึ้น (ไม่ต้องเฟอร์เฟกต์นะ แค่ดีขึ้นนิดนึงก็พอ) 1) แยก “เหนื่อยจริง” กับ “หมดไฟ” ก่อน ถ้านอนน้อย กินไม่เป็นเวลา หรือสะสมเครียด อาการอ่อมจะชัดมาก ลองเริ่มจากจัดเวลานอนให้คงที่ 1-2 สัปดาห์ แล้วสังเกตว่าดีขึ้นไหม 2) ลดกิจกรรมที่ไม่จำเป็นแบบไม่รู้สึกผิด ปี 4 คือช่วงต้องเลือก เลือกทำสิ่งที่มีผลกับการจบ/พอร์ต/สุขภาพใจก่อน ส่วนกิจกรรมที่ไปเพราะเกรงใจ ลองปฏิเสธสุภาพๆ แล้วเก็บแรงไว้ 3) ทำ “เช็กลิสต์อนาคต” ให้เล็กลง แทนที่จะคิดยาวๆ ว่าอนาคตต้องพร้อมทั้งหมด ลองตั้งเป้ารายสัปดาห์ เช่น อัปเดตเรซูเม่ 1 ครั้ง ทำพอร์ตเพิ่ม 1 ชิ้น หรือส่งสมัครฝึกงาน 2 ที่ แค่นี้ก็รู้สึกคุมชีวิตได้มากขึ้น 4) หาจุดรีชาร์จแบบเร็ว บางคนรีชาร์จด้วยการกลับบ้าน บางคนด้วยคาเฟ่เงียบๆ กาแฟเย็นแก้วนึง แล้วนั่งทำงาน 30 นาทีแบบไม่กดดันตัวเอง ถ้าใครกำลังอ่อมแก่ อยากบอกว่าไม่ได้แปลว่าเราไม่ขยันหรือไม่เก่ง แค่มันเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านที่ใช้พลังเยอะมาก ลองปรับจังหวะชีวิตให้เข้ากับตัวเอง แล้วค่อยๆ ไปทีละสเต็ปนะ