ในช่วงเวลาที่สถานการณ์ชายแดนไทย-กัมพูชายังคงตึงเครียด การใช้ปฏิบัติการจิตวิทยาโดย "กันจอมพลัง" ร่วมกับทหาร เพื่อเปิดเครื่องเสียงกรีดร้องไล่เขมรตลอดทั้งคืน ถือเป็นหนึ่งในกลยุทธ์ที่ถูกนำมาใช้เพื่อสร้างความกดดันและส่งสัญญาณให้คู่กรณีทราบถึงความไม่พอใจจากฝ่ายไทย ปฏิบัติการรูปแบบนี้ไม่เพียงแต่เป็นการแสดงออกถึงความเข้มแข็งของชุมชนและเจ้าหน้าที่ทหารเท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความพยายามในการใช้วิธีการที่ไม่รุนแรง เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าสนใจคือคำประกาศของ วีระ สมความคิด ที่ได้กำหนดเส้นตายวันที่ 31 ตุลาคม 2568 หากฝ่ายเขมรยังไม่ถอนกำลังออก จะมีการนำชาวบ้านร่วมลุยปฏิบัติการเอง ซึ่งสะท้อนถึงความเครียดและความมุ่งมั่นในการปกป้องพื้นที่ของชาวบ้าน การดำเนินการผ่านเครื่องเสียงโหยหวนกรีดร้องในยามค่ำคืน ไม่เพียงแต่เป็นรูปแบบของปฏิบัติการจิตวิทยาเท่านั้น แต่อาจส่งผลต่อจิตใจและพฤติกรรมของคู่เขตแดน เนื่องจากเสียงที่กรีดร้องและโหยหวนอย่างต่อเนื่องสามารถทำให้เกิดความรู้สึกกังวลและไม่สบายใจในฝ่ายตรงข้าม เป็นวิธีการที่เคยใช้ในสถานการณ์ความขัดแย้งหลายพื้นที่ทั่วโลกเพื่อสร้างความได้เปรียบทางจิตใจ นอกจากนี้ เหตุการณ์นี้ยังเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงความซับซ้อนของปัญหาชายแดน ที่ไม่ได้มีเพียงประเด็นด้านความมั่นคงเท่านั้นแต่ยังเกี่ยวข้องกับสิทธิของชุมชนชายแดนและความรู้สึกของประชาชนใกล้เคียงพื้นที่ที่ถูกกระทบ การที่ชาวบ้านและแกนนำเช่นกันจอมพลังและวีระ สมความคิดลงมือเองแสดงถึงการที่ประชาชนต้องการมีส่วนร่วมและมีบทบาทต่อการปกป้องของตนเองมากขึ้น ต้องจับตามองอย่างใกล้ชิดถึงพัฒนาการของปฏิบัติการนี้ในช่วงวันที่กำหนดไว้ และผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้นจากการลุกขึ้นของชาวบ้านเพื่อจัดการกับสถานการณ์อย่างเข้มข้นต่อไป