การรู้ตัวก่อนว่าจะเป็นคนพิการก็ยากอยู่ แต่จู่ๆ เป็นคนพิการก็ยากเหมือนกัน
การรู้ตัวล่วงหน้าว่าสักวันหนึ่งเราจะเป็นคนพิการมันเหมือนเห็นเมฆดำก่อตัวอยู่ไกลลิบ ๆ รู้ว่าฝนจะมา แต่ไม่รู้ว่าตอนไหนที่พายุจะสาดซัดใส่ชีวิตเราอย่างเต็มแรง ทว่าบางครั้ง ชีวิตก็ไม่ให้เวลาตั้งรับเลยสักนิด จู่ ๆ ความมืดก็ดับไฟที่ปลายทาง ร่างกายเปลี่ยนไปโดยไม่มีคำเตือน เวลาคนอื่นรู้ว่าฉันใช้เวลา 17 ปีก