ประสบการณ์เฟล 🥹 ฟลูมูนครั้งแรกที่จำไปตลอดชีวิต บทเรียนราคาแพง

อำเภอเกาะพะงัน #ฟลูมูนปาร์ตี้ #ขาหัก

ประสบการ์กับการไปเที่ยวเกาะพะงันเพื่อฟลูมูนปาร์ตี้ แต่ชีวิตคอนเท้นท์เข้าตลอดมันเป็นไง มาจะเล่าให้ฟัง

🗺เกี่ยวกับสถานที่: เกาะพะงันครั้งแรกกับเพื่อนสามคน วางแพลนทุกอย่างนั่งเครื่องไปลงสุราฎร์ธานี / ต่อรถทัวร์ /ลงเรืออีก เกือบ3ชม. ขึ้นรถเหมาๆบนเกาะคนละ2-300 ต่อคนไปที่พัก

✨สิ่งน่าสนใจ: ถึงที่พักนอนตาย ออกมา 5 โมง กินข้าวไปร้านนวด เพื่อตื่นเช้าไปทัวร์ดำน้ำ เกาะเต่า เกาะนางหยวน

🗣ข้อแนะนำ: ตื่นเช้า8โมง มีรถตู้มารับไปส่งที่ขายตั๋ว จุดรวมพล พอถึงเวลาจนท.จะพาไปขึ้นเรือ เตรียมตัวออกเดินทางไปดำน้ำกัน 🚤

🚅 วิธีการเดินทาง:🏖️ ถึงเกาะแล้ว ปล่อยให้ทุกคนลงดำน้ำในบริเวณในเชือกเท่านั้น ด้วยความขก.รอบันไดลงเรือ เลยกระโดดหลังเรือ แล้วถีบตัวให้ออกห่างจากเรือ แต่แล้วกลับไปเท้าขวานิ้วก้อยดันไปโดนใบพัดเรือ อ้าว!! ก็ไม่เจ็บนิ แต่เลือดไหลเยอะจัง เลยเรียกเพื่อนมาดู เพื่อนบอกขึ้นเรือบัดนี้! ไกด์เรียกมาดู บอกลึกค่ะ เดี่ยวเราจะพาคุณพรี้ไปรพ.เกาะเต่าเพื่อเย็บนะคะ ระหว่างนี้ชมวิว รอทุกคนดำน้ำเสร๋จ ไปส่งลูกทัวร์ทุกคนอีกเกาะ

เสร็จจากภารกิจเหมาสปีดโบ้ดไปกับไกด์และคนขับเรือไปรพ.เกาะเต่า ละทางขึ้นเหมือนดอย!! โอ้ยยย ไปถึงรอคิวทำประวัติเข้าห้องฉุกเฉินฉีดยาชา เย็บไป 3 เข็ม แล้วก็กลับไปที่เรือต่อไปเกาะนางหยวน สถานที่ที่ทุกๆคนเอนจอย แต่ฉันนอยด์ เพราะภายใน 5 นาที กูก็เอาแล้ว เอาเป็นว่านั่งดูทุกคนสนุก ส่วนเรานั่งปวดแผล จบทริป1วัน

🎇ตกกลางคืนอดใจไม่ไหวที่จะต้องไปฟลูมูนปาร์ตี้อะ เลยฮึบตัวเองกับเท้าที่เจ็บไปต่อ ไปเพ้นท์หน้าเพ้นท์คอหมดไป 4-5 ร้อยมั้ง จากนั้นไปซื้อบัตรเข้างาน 2-3 ร้อยจำไม่ได้ จากนั้นหาร้านนั่ง ดูควงโชว์ไฟ ได้ขึ้นเวทีไปโชว์ 1 กรึบ พอ 4 ทุ่ม ชายหาดเริ่มเคลียร์ให้โล่ง เพื่อทุกคนจะได้ปลดปล่อย เราก็เลยมีแพลนกับเพื่อนว่าจะเดินไปให้สุดแล้วกลับมาจุดเริ่มต้นเพื่อกลับที่พัก แต่ๆๆๆ!!! ก็ไปสะดุดกับการกระโดดเชือกไฟ ด้วยความที่ เฮ้ย! มาทั้งทีมันก็ต้องปะวะ ไม่คืดอะไร เพื่อนห้ามไม่ฟัง รอจังหวะกระโดดเข้าไปในวงไฟนั้น รอบแรกเข้าไปแต่ไฟดับก่อน รอบสองถอดรองเท้าละ ขาขวาลืมไปก่อนช่างมัน เอาสนุกก่อนวะ จากนั้นรวบความกล้ากระโดดแรกสวยงาม กระโดด2รู้สึกขาขวาไม่มีแรง น้ำหนักทั้งหมดเลยไปที่ขาขวา สรุปล้มพับ เพื่อนมาดึงขึ้น เฮ้ยย!! ทำไมลุกไม่ขึ้นวะ บอกเพื่อนลุกไม่ไหวอะ ขาเหลวไปหมด ทำไงก็ลุกยืนไม่ได้ ฝรั่งแถวนั้นเห็นท่าไม่ดีแบกหามขึ้นบ่าไปที่ๆที่คนโล่ง หลังจากนั้นสมองฉันปลดล็อคความเจ็บระดับ 100% แบบโปรดอย่าให้ฉันขยับหรือเดิน เพราะทำไม่ได้ โปรดเรียกหหน่วยงานไหนมาช่วยที แพทย์ฉุกเฉินประจำสถานที่มาดูเห็นท่าไม่ดี เลยโทรหาคลินิคที่ใกล้ที่สุดส่งเปลหามมา ช่วยกันเข็นไปหาหมอเพื่อเช็คขา

🚑🚨🏥 จากนั้นหมอฉุกเฉินมาถามไถ่ว่าเจ็บตรงไหนบ้าง ขายับทีรู้สึกว่าฉันสามารถช็อคตายเพราะความเจ็บได้เลย น้ำตาซึม จากนั้นคุณหมอส่งไปห้องเอ๊กซเรย์ สรุป!! ขาหัก 2 ท่อน ตอนเห็นภาพถ่ายร้องไห้เลย ออกจากห้องเอ๊กซเรย์ หมอส่งไปรพ.ใกล้ๆ เพื่อต้องเข้ารับการรักษา แบกหามกันขึ้นรถ 🚑🚨 ambulance ระยะทางประมาณ 5 กม.ที่ทรมานที่สุดในชีวิต เพราะทางขรุขระ เวลารถโยกทำให้กระดูกเคลื่อนไปตามแรงรถที่เบรคและเหยียบคันเร่ง ทรมานมาก เกาะขอบเตียง ตัวสั่น กัดปาก ท่องไว้ทนนะๆ ถึงรพ.แรก เจรจากันต้องรอเช้า และที่ทำได้คือต้องรอผ่าตัด ห้ะ!! ผ่าตัด โอ้ยนีามันอะไรกัน รอไม่ได้เลยขอให้คุณหมอส่งไปรพ.ใหญ่ในเกาะพะงัน

round2 นั่งรถ🚑🚨 อีกแล้วครับท่าน ไปรพ.เกาะพะงัน เอ๊กซเรย์อีกรอบ แล้วต้องแอดมิท แล้วกางเกงถอดไม่ได้ ต้องตัดออก กางเกงยีนส์ขาสั้นไปแล้ว นอนรอใส่ผ้าพันขาและไม้รองขาเพื่อไม่ให้ขยับ จากนั้นบอกเพื่อนๆ กลับกทม กันได้เลยนะ เราอยู่คนเดียวได้ สบายๆ ทั้งตัวมีแค่โทรศัพท์แบต65%กับบัตรประชาชน เสื้อในและเสื้อนอก

รุ่งเช้าแพทย์ประจำคนไข้มาแจ้งว่า รพ.ที่เกาะนั้นไม่มีหมอเฉพาะทางนะครับ แนะนำให้ไปรพ.เกาะสมุยมีคิวอีกทีวันพุธ!! อุทานไม่ไหวแน่ๆค่ะ นี่วันศุกร์รอไม่ไหวค่ะ คุณหมอแนะนำให้กลับ กทม. เพื่อไปผ่าตัดดีกว่า จากนั้นรอขั้นตอนส่งตัว โดยการใส่เฝือกอ่อนเพื่อรักษาขาให้ขยับน้อยที่สุด ลดการปวดและการขยับได้ดีนักแล ฉัน!! ไม่มีกางเกงใส่ เลยขอยืมกางเกงคุณป้าข้างๆใส่กลับ กราบตรงนี้อีกนะคะคุณป้าที่ช่วยหนู!

หลังจากนี้คือการรถ รพ.ไปส่งที่ท่าเรือพะงัน เพื่อต่อเรือไปสมุย รีบจองไฟลท์กลับ สมุย>กทม. รถรพ.🚑🚨 มาส่งที่ท่าเรือ ฝากพี่คนขับซื้อตั๋วและพาไปส่งไปท่าเรือ จากนั้นก็ลงรถแล้วเดินเท้าเปล่าเพราะรองเท้าหาย 🫨 พอเรือมาฉันก็ใช้ไม้ค้ำพยุงเดิน พนง.ที่ท่าเรือเห็นรีบมาช่วยกัน ทุกคนดีกับฉันมา เป็นการเดินที่เหนื่อยมาก และจีดหาที่นั่งให้ ถึงท่าเรือสมุยก็ขี่หลังพนง.ท่านนึง มีวีลแชร์มารอรับ เพื่อต่อรถตู้ไปสนามบินเกาะสมุย ทุกคนที่เห็นช่วยพยุง ช่วยประคอง น้ำตาจะไหล ขอบคุณจริงๆ ตัวคนเดียวแบบสุดๆไปเลย จากนั้นมีรถเข็นประจำสนามบินมารับ เพื่อไปเช็คอินรอขึ้นเครื่อง โดยการขึ้นลิฟท์รถ 50 นาทีที่ปวดขามาก เพราะไม่สามารถยกขาได้

ถึงกทม.แล้ว!! รีบเบิ่งไปรพ.ใกล้บ้านทันที ได้คิวผ่าตัด บ่าย 2 งดน้ำและอาหาร และในที่สุดก็ได้ผ่าตัดใส่เหล็กไปตลอดชีวิต 1 อาทิตย์ที่อยู่รพ. ต้องทานอาหารอ่อน ลดนน.ด้วยเพราะนน.เกิน นอน poo 💩นอน pee บนเตียง ใส่ผ้าอ้อม เพราะเดินไม่ได้ ร้องไห้ทุกวันคิดสภาพอนาคตต่อจากนี้ของตัวเองไม่ได้เลย ทรมานกับความเจ็บทั้งกายและจิตใจที่สุด สิ่งที่เราแพลน สิ่งที่เราอยากทำช่วงนั้นต้องยกเลิกหมด

มาถึงวันที่รอคอย ออกจากรพ. ไปเมกะจ๊ะ ไปดูหนังแบบ 4DX จำไปจนวันตาย เข็ด ใครเค้าสั่งเค้าสอน กลับมานอนเป็นผักที่บ้าน 1 เดือนและแวะเวียนไปทำแผลที่รพ. บวกต้องพบจิตแพทย์อย่างรุนแรง ปกติเราเป็นซึมเศร้าที่นี่ต้องเพิ่มโดสยานอนหลับ เพราะนอนไม่หลับสักคืนเลย จิตใจแย่มากๆ กว่าจะผ่านมาได้แต่วัน ทรมานจริงๆ

ต่อไปจะมารีวิว การไปคอนฯแบล็คพิ้งค์ แบบทั้งๆที่ขาหักนั้น จะเป็นอย่างไร... EP2 การเดินทางที่ต้องมูฟออน ยอมรับกับสภาพตัวเอง