No one understands you 100%.

ประโยคที่ช่วยดึงสติเราได้บ่อยมากคือ “ไม่มีใครเข้าใจเราเท่าตัวเราเอง” เพราะต่อให้คนรอบตัวรักเราแค่ไหน เขาก็เห็นแค่บางมุมเท่านั้น ไม่ได้อยู่ในหัวเรา ไม่ได้อยู่กับความคิดกังวลของเราตลอดเวลา และบางทีการหวังให้ใครสักคนเข้าใจเรา 100% ก็ยิ่งทำให้เราผิดหวังง่ายขึ้น สิ่งที่เราเรียนรู้จากวันที่รู้สึกอยู่ “จุดต่ำสุด” คือ ไม่มีใครมาหิ้วเราขึ้นได้จริง ๆ นอกจากตัวเราเอง (คนอื่นช่วยพยุงได้ แต่คนที่ก้าวขึ้นจากหลุมคือเรา) พอคิดแบบนี้ เราไม่ได้โดดเดี่ยวขึ้นนะ กลับรู้สึกว่าเรามีพลังกลับมาเลือก “ดูแลตัวเอง” ได้ ถ้าวันนี้คุณเหนื่อย/หมดไฟ ลองทำ 5 อย่างนี้ดู (เป็นวิธีที่เราใช้จริง): 1) ยอมรับความรู้สึกก่อน ไม่ต้องรีบเข้มแข็ง พูดกับตัวเองตรง ๆ ว่า “ตอนนี้เราเหนื่อยนะ” แค่นี้ก็เหมือนถอดเกราะลงชั่วคราว ลดการโทษตัวเองว่าทำไมไม่เก่งพอ 2) ลดความคาดหวังเรื่อง “ต้องมีคนเข้าใจ” แล้วเปลี่ยนเป็น “สื่อสารให้ชัด” แทนที่จะหวังให้คนเดาใจ ลองบอกสิ่งที่ต้องการแบบสั้น ๆ เช่น “ขอให้ฟังเฉย ๆ ไม่ต้องแก้ปัญหาให้” หรือ “ขอกำลังใจหน่อย” มักได้ผลกว่าการเก็บแล้วน้อยใจ 3) เช็กพลังงานชีวิต 3 ด้าน: กาย-ใจ-งาน ถ้าร่างกายพัง ใจก็ไหลตาม ลองเริ่มจากพื้นฐาน: นอนให้พอ กินให้เป็นเวลา ออกไปเดินรับแดด 10 นาที บางทีไฟไม่ได้หาย แค่แบตเราหมด 4) ตั้งเป้าเล็กมาก ๆ ให้ทำได้จริง วันที่หมดไฟ อย่าตั้งเป้าหนัก เช่น “ต้องกลับมาขยันเหมือนเดิม” แต่ให้เล็กแบบ “อาบน้ำ/เก็บโต๊ะ/ตอบแชต 1 งาน” ความสำเร็จเล็ก ๆ จะค่อย ๆ ดึงเราออกจากจุดต่ำสุด 5) ใจดีกับตัวเองเหมือนที่คุณใจดีกับคนอื่น ลองถามตัวเองว่า ถ้าเพื่อนมาบอกว่าเหนื่อยมาก เราจะพูดกับเขายังไง แล้วเอาคำพูดนั้นกลับมาพูดกับตัวเราเอง เช่น “ไม่เป็นไรนะ วันนี้แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว” สุดท้าย เราไม่ได้ต้องการคนที่เข้าใจเรา 100% เสมอไป แต่อยากมี “ตัวเรา” ที่อยู่ข้างตัวเองจริง ๆ ในวันที่ใครก็ช่วยไม่ได้ หากวันนี้คุณรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจ ขอให้จำไว้ว่าคุณยังมีคุณเอง และคุณค่อย ๆ พาตัวเองขึ้นจากจุดต่ำสุดได้แน่นอน