รีวิว : โกฮังหัวใจโกโฮม ฉบับคนรักหมา

หลังจากมีโอกาสได้ไปดู “โกฮัง...หัวใจโกโฮม” ครบ 2 สัปดาห์ วันนี้เลยจะขอถือโอกาสมารีวิวหนังเรื่องแรกในไตรมาสที่ 2 ของภาพยนตร์...ที่คนรักสัตว์จะต้องเสียน้ำตา

ก่อนอื่นขอพูดถึงตัวหนังก่อน

อย่างที่ทุกคนรู้ว่าหนังเรื่องนี้แบ่งออก 3 พาร์ท วัยเด็ก วัยหนุ่ม และวัยชรา

1️⃣ พาร์ทแรก : แรกพบ (โกฮัง)

ที่ตั้งชื่อพาร์ทว่าแรกพบ เพราะ ในพาร์ทนี้เป็นการเริ่มต้นของเรื่อง และเป็นการพบกันแบบบังเอิญของ ลุงฮิโระ และ โกฮัง...เรื่องการตั้งชื่อ หรือ เนื้อหาอื่นๆ น่าจะรู้กันอยู่แล้ว หรือไปดูกันได้นะครับ

ในพาร์ทนี้จะเริ่มต้นด้วยรอยยิ้มและบางคนอาจจะปลื้มจนน้ำตาไหล การพบกันของโกฮังหมาจรหน้าเซเว่นและลุงฮิโระวัยเกษียณ ที่ไม่ยอมเลิกทำงาน จนถูกเลิกจ้าง ลุงฮิโระที่ไม่รู้ว่าจะดำเนินชีวิตวัยเกษียณยังไง จะกลับไปญี่ปุ่นหรืออยู่ต่อที่ไทย

การพบกันของโกฮังทำให้ลุงฮิโระต้องเลี้ยงโกฮังในช่วงแรกอย่างช่วยไม่ได้ ในระหว่างรอหาบ้านให้กับโกฮัง ในช่วงการหาบ้าน ลุงฮิโระเริ่มรู้นิสัยใจคอของโกฮัง ทำให้การคัดบ้านเป็นไปค่อนข้างลำบาก แต่ในที่สุดก็หาบ้านที่น่าจะสามารถเลี้ยงโกฮังได้อย่างดี

แต่ในระหว่างทางที่ตามหาบ้าน ลุงฮิโระกับโกฮังก็ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน และก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ลุงฮิโระได้เจอกับสิ่งที่กำลังตามหาในช่วงชีวิตหลังเกษียณ

สำหรับพาร์ทนี้เนื้อหาก็จะค่อนข้างสบายครับ อมยิ้ม และตื้นตันเมื่อลุงฮิโระรู้ตัวว่าไม่สามารถขาดโกฮังได้แล้ว...ในตอนที่ดู ทำให้เราคิดได้ว่า บางทีสิ่งที่เราขาด สิ่งที่เรากำลังหา อาจจะอยู่ใกล้ตัวเรามากกว่าที่คิด มันอาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นสิ่งที่เราทำแล้วสบายใจ

“หมา” ไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง แต่ เป็นเพื่อน ครอบครัว ที่มาเติมเต็มชีวิตวัยเกษียณของลุงฮิโระ

สรุปในพาร์ทนี้ : เป็นพาร์ทที่ยิ้ม แอบขำได้ในช่วงแรกๆ และน้ำตาไหลเมื่อลุงฮิโระตัดสินใจรับเลี้ยงโกฮังจริงๆ เป็นการเปิดหนังที่ค่อนข้างไต่ระดับได้ดี แอบเสียดายที่ตัดจบแบบง่ายๆ เมื่อส่งต่อโกฮังให้กับน้ำชา

2️⃣ พาร์ทที่สอง : เติมเต็ม (บราวนี่)

พาร์ทที่สอง เป็นพาร์ทที่เปลี่ยน Mood หนังแบบจากบวกเป็นลบ พาร์ทนี้อึดอัด กดดัน และลุ้นมากกับตัวละครเอกที่ 2 “น้ำชา”

เริ่มเรื่องด้วยการที่น้ำชา สาวพม่าที่เดินทางมาทำงานที่ไทยแบบผิดกฎหมาย จึงทำให้ต้องรับงานจากคนที่เอาหมามาหลอกรับบริจาค โดยไม่มีทางเลือกเพื่อแลกกับใบอนุญาตทำงาน

น้ำชาต้องทำหน้าที่ดูแลหมาทุกตัวรวมถึงโกฮังที่จับมา ซึ่งในตอนสุดท้าย น้ำชาได้ตัดสินใจช่วยหมาทุกตัวที่ถูกจับไว้รวมถึง โกฮังด้วย โดยการปล่อยหมาทุกตัวให้เป็นอิสระ

ซึ่งระหว่างที่น้ำชาดูแลหมาที่ถูกจับไว้เพื่อมาหลอกรับบริจาค บวกกับโกฮังเป็นหมาที่น้ำชามีส่วนร่วมในการจับตัวมาด้วย เลยทำให้น้ำชารู้สึกผิด และดูแลโกฮังดีเป็นพิเศษ

เมื่อปล่อยหมาทุกตัวไป แต่โกฮังไม่ยอมไปไหน และเลือกที่จะเดินตามน้ำชาไปทุกที่

ในพาร์ทนี้น้ำชาเปลี่ยนชื่อ โกฮัง ให้เป็น บราวนี่ เพราะตอนเด็กๆ น้ำชาอยากจะเลี้ยงหมาและอยากตั้งชื่อนี้ให้กับหมาของตัวเอง...

ไม่อยากเล่าเยอะเพราะโคตรจะสปอยล์ แต่เอาเป็นว่าอีคนที่เป็นคนจับโกฮังกับหมาตัวอื่นๆมาหลอกรับบริจาคไม่ยอมปล่อยโกฮังเพราะโกฮังโกยเงินบริจาคให้คนร้ายเป็นจำนวนมาก ซึ่งสุดท้ายน้ำชายอมแลกทุกอย่างเพื่อให้โกฮังรอดชีวิต

สรุป : ในพาร์ทนี้เราจะเห็นความเห็นอกเห็นใจของความเป็นมนุษย์ ซึ่งเรามองว่าเป็นสิ่งที่ทำให้คนเราต่างจากสัตว์ ทั้งการที่เล่นประเด็นที่เปิดรับบริจาค รวมถึงการที่น้ำชาไม่สามารถทำร้ายชีวิตมากมายเพื่อให้ตัวเองได้มาในสิ่งที่ต้องการ...

ระหว่างการเดินทางของบราวนี่และน้ำชา เช่นกันกับพาร์ทแรก แม้ว่าจะไม่นานแต่มันก็กลายเป็นความผูกพันธ์ น้ำชาได้รับการเติมเต็มจากบราวนี่ บราวนี่เป็นเพื่อนตัวแรกของน้ำชาหลังจากมาทำงานในประเทศไทย จนสุดท้ายแม้ว่าตัวเองจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่น้ำชาสามารถช่วยหนึ่งชีวิตให้มีอิสระต่อไปได้

เรายกเป็นพาร์ทที่กดดันมากๆ แต่ก็สามารถเล่าเรื่องความผูกพันธ์ระหว่างคนกับหมาได้เป็นอย่างดี สะท้อนความเป็นมนุษย์ แต่สิ่งที่เราได้รับมากที่สุดจากพาร์ทนี้คือ “การเติมเต็ม”

บางทีคนเราอาจจะมองหาสิ่งที่ขาด อยากหาอะไรมาเติมเต็มอยู่ตลอดเวลา และบางทีการเปิดโอกาสหมาจรได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต อาจเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คนเราตามหาอยู่ก็เป็นได้

3️⃣ พาร์ทที่สาม : เวลา (หิมะ)

พาร์ทนี้เป็นหนึ่งพาร์ทที่หลายๆคนบอกว่า เป็นพาร์ทที่โฟกัสกับคนมากเกินไป ซึ่งตัวเอกในพาร์ทนี้ คือ เปเล่ และ ใจดี เป็นคู่เพื่อน(?) สนิท ที่ดำเนินเรื่องไปพร้อมกับหิมะ ชื่อใหม่ที่ได้รับจากใจดี

จากที่เราได้อ่านพาร์ทที่คนจะรีวิวหรือให้คะแนนน้อยที่สุด เพราะคนส่วนใหญ่อยากจะเห็นมุมมองของลุงหิมะในวัยชรามากกว่า

แต่ถ้าใครไปดูแล้วหรือกำลังจะไปดู ในพาร์ทนี้ หนังต้องการจะสื่อโดยใช้ หิมะ เป็นตัวเดินหลัก ในความสัมพันธ์ของ เปเล่-ใจดี เพราะถ้าเราถอดมุมมองของคนรักหมา หรือ โฟกัสเฉพาะเรื่องของหมา เราจะได้เห็นเลยว่าถ้าไม่มีหิมะ หลายๆอย่างของ เปเล่-ใจดี อาจเกิดขึ้นไม่ได้

ในพาร์ทนี้สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าหนังอยากจะสื่อคือ “เวลา” ...เป็นเวลากว่า 4 ปีที่ใจดีตัดสินใจจะดูแลหิมะ และอีกหลายปีที่กว่าเปเล่จะรู้ตัวว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับใจดี จนสุดท้ายมันสายเกินไป

หิมะเหลือเวลาแค่ 3 เดือน แต่เปเล่จากคนที่ไม่ได้สนใจหมา แต่เพื่ออยากให้ผู้หญิงมองในทางที่ดี เลยทำดีกับ หิมะ จนกลายเป็นความผูกพันธ์เหมือนสองพาร์ทแรกเช่นกัน และที่เหมือนสองพาร์ทแรกอีกหนึ่งสิ่งคือ การเติมเต็มจากหิมะ

เพราะการที่เปเล่เรียนไม่จบ ในขณะที่เพื่อนๆ เรียนจบไปแล้ว เปเล่ไม่มีเป้าหมาย ไม่รู้ว่าในอนาคตจะทำอะไร แต่เค้ากลับมามีเป้าหมายอีกครั้งนั่นก็คือ การที่จะทำให้ หิมะ อยู่ได้นานที่สุด จนกว่า “ประเทศไทยจะมีหิมะ” อย่างที่ตัวเปเล่บอก

สรุป : ในพาร์ทนี้จะค่อยดำเนินเรื่องช้าๆ หลายๆคนอาจจะไม่ชอบ แต่มันกลับทำให้เราเข้าใจคำว่าเวลามากขึ้น 4 ปีที่กว่าใจดี จะรับเลี้ยงเปเล่ มันก็เกือบจะสายไปแล้ว

ในส่วนของการขมวดจบ ความฝันของโกฮัง บราวนี่และหิมะ การบอกลาทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของโกฮัง โดยใช้รถไฟที่เตรียมออกเดินทางในการสื่อสาร

มนุษย์เราได้เจอคนมากมาย และลาจากคนมากมาย เราจดจำได้ไม่มีวันลืม หมาก็เช่นกัน

--------

โดยสรุปแล้วสำหรับคนรักหมา หลังดูภาพยนตร์เรื่องนี้จบ มันเป็นหนังเรื่องแรกที่ทำให้เราร้องไห้ออกมาได้จริงๆ ไม่ใช่แค่น้ำตาไหล

และในมุมของการดูหนังโดยที่ถอดมุมมองคนรักหมาออกไป ก็เป็นหนังที่ดีอีกเรื่องตามสไตล์ GDH

สุดท้าย ณ วันนี้ รายได้ก็ทะลุ 70 ล้านไปแล้ว โดยที่ไม่ได้ทำการโปรโมทนานหรือมากมายขนาดนั้น...และนี่คงเป็นสิ่งที่การันตีคุณภาพของหนังเรื่องนี้ได้

ไปดูกันเยอะๆ ก่อนออกจากโรงกันนะครับ 🐶

#โกฮัง #โกฮังหัวใจโกโฮม #รีวิวหนังน่าดู #รีวิวหนังไทย #หมาน่ารัก