งาน Art ไทย 🇹🇭 จะไปไกลได้แค่ไหน? งานไม่ดีหรือศิลปินไม่ดัง?
สัปดาห์ก่อนมีดราม่าเรื่อง artwork โปรโมทอนิมะดังจากญี่ปุ่น โดยเป็นลายเส้นวาดภาพแบบงานหนังสมัยก่อนของช่างไทย ภาพถูกถ่ายลงโซเชี่ยลโดยไม่มีคำบรรยายใดๆ และกลายเป็นไวรัลในชั่วข้ามคืน ซึ่งคอมเม้นเทไปด้านตลก ขบขำ การบู้บี้ของลายเส้นวาด
ขณะเดียวกันในมุมอีกด้าน ในยุคสมัยที่ทุกที่มีร้านไวนิล มี AI ที่สามารถสร้างงานได้อย่างง่ายแล ะรวดเร็ว การที่ยังได้เห็นผลงานวาดมือแบบสมัยก่อนเป็นสิ่งที่หายาก หากภาพนี้ถูกตั้งในหอศิลป์ จะถูกมองว่าคืองานศิลปะชิ้นหนึ่งเลย แต่พอไปตั้งตามจุดคนที่มองข้ามกลับกลายเป็นเรื่องขบขัน
ในขณะที่เราต่างชอบผลงงานศิลปะไม่ว่าจะเป็นงานสไตล์ญี่ปุ่น จีน หรือฝั่งยุโรป อเมริกา หลายประเทศต่างยัดความเป็นวัฒนธรรมของตัวเองลงไปในสื่อลงไปในผลงาน แต่ขณะที่ในบ้านเราเองกลับกลายเป็นเรื่องที่ถูกมองว่าเป็นเรื่องตลก สุดท้ายถ้าคนไทยไม่ผลักดันผลงานคนไทยด้วยกันเอง เอกลักษณ์ของงานฝีมือศิลปินไทยที่เป็น local คงได้สูญหายแน่ๆ
ในยุคสมัยที่งานศิลปะดิจิทัลและ AI เข้ามามีบทบาทมากขึ้น งานอาร์ตมือแบบดั้งเดิมของไทยมักถูกมองข้ามหรือไม่ถูกยอมรับเท่าที่ควร ซึ่งจริงๆ แล้ว นี่คือช่วงเวลาที่ศิลปินไทยต้องช่วยกันรักษาเอกลักษณ์และสืบสานงานศิลป์ท้องถิ่นให้คงอยู่ต่อไป ผมเคยเห็นโปสเตอร์วาดมือที่ออกแบบลงลายเส้นแบบหนังสมัยก่อนที่หายากและดูมีคุณค่ามากในสายตาคนที่รู้จักศิลปะ แต่กลับกลายเป็นเรื่องที่สร้างเสียงหัวเราะในโลกโซเชียล เพราะหลายคนไม่เข้าใจบริบทและความตั้งใจของงานเหล่านั้น แม้ว่าผลงานเหล่านี้จะเป็นส่วนหนึ่งของสืบสานวัฒนธรรมไทยที่ทรงคุณค่า นอกจากนี้ หลายประเทศยังใส่ความเป็นวัฒนธรรมท้องถิ่นของตนเองในผลงานศิลปะอย่างเข้มข้น เราในฐานะคนไทยก็ควรผลักดันและสนับสนุนงานศิลปะไทยไม่ว่าจะเป็นศิลปะร่วมสมัยหรืองานทัศนศิลป์ท้องถิ่น เพื่อให้ศิลปินและงานศิลปะของไทยได้เติบโตและได้รับการยอมรับในระดับสากล ผลงานศิลปะเหล่านี้ไม่เพียงแค่สวยงามแต่ยังสะท้อนถึงความคิด และวัฒนธรรมในแต่ละยุคสมัย ซึ่งถ้าหากผู้ชมและคนทั่วไปเริ่มเรียนรู้และเห็นคุณค่าในงานเหล่านี้มากขึ้น ผมเชื่อว่าอุตสาหกรรมศิลปะไทยจะไม่ใช่แค่เพียงสิ่งแปลกตาหรือเรื่องขบขันในโลกออนไลน์อีกต่อไป แต่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมรดกวัฒนธรรมที่คนรุ่นต่อไปภาคภูมิใจและสืบสานต่อไปได้อย่างมั่นคง
