เงียบ (เงียบ)
ฉันติดละครเรื่องนี้
ร้องไห้ หงุดหงิด ยิ้ม
นี่คือละครที่มีอารมณ์🤣
ตัวละครหลักคือ สึมุกิ อาโอบะ (ฮารูนา คาวากุจิ) เป็นผู้หญิงที่เคยประสบกับการเลิกรากับคนรักของเธอที่เธออยากจะรักไปตลอดชีวิตเมื่อ 8 ปีที่แล้วและกำลังใช้ชีวิตใหม่ การเผชิญหน้าระหว่างสึมุกิกับบุคคลสำคัญเกิดขึ้นเพื่อดึงดูดเสียงของเด็กชายที่เกิดขึ้นเพื่อฟังในการประชุมตอนเช้าในฤดูใบไม้ร่วงปีที่สองของโรงเรียนมัธยมปลายของเธอ สึมุกิรู้สึกทึ่งกับซากุระ ซู (เรน เมกุโระ) ที่อ่านเรียงความบนเวที และค่อยๆ ตระหนักว่าเขาได้กลายเป็นคนที่น่าสนใจ ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 พวกเขาอยู่ในชั้นเรียนเดียวกัน และผ่านเพื่อนร่วมกัน ระยะทางค่อยๆ แคบลง และพวกเขาตัดสินใจออกไปข้างนอกทั้งสองกระชับความสัมพันธ์ของพวกเขาโดยการสื่อสารซึ่งกันและกันผ่านงานอดิเรกของพวกเขาในการรักดนตรี แต่วันหนึ่งหลังจากสำเร็จการศึกษาเมื่อ Tsumugi ต้องการที่จะอยู่ด้วยกันจากนี้ไป Sou ก็บอกลาโดยไม่พูดเหตุผลและหายไป แปดปีผ่านไปตั้งแต่นั้นมาและ Tsumugi กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่วันหนึ่งโดยบังเอิญเขาบังเอิญเห็น Sou ในฝูงชนและเขาก็ตระหนักถึงการมีอยู่ของเขาอีกครั้ง Tsumugi เริ่มมองหาเขาที่จะพบกับ Sou อีกครั้งและพูดคุยกับเขาอย่างถูกต้อง แต่ในความเป็นจริงเขากำลังทุกข์ทรมานจาก "การสูญเสียการได้ยินทางประสาทสัมผัสทวิภาคี" ที่ค่อยๆกลายเป็นเรื่องยากที่จะได้ยินและเขาสูญเสียการได้ยินส่วนใหญ่ของเขา
งานต้นฉบับที่สมบูรณ์นี้เป็นเรื่องราวความรักที่แสดงให้เห็นถึงรูปร่างของตัวละครหลักอย่างรอบคอบ Tsumugi ที่รักอย่างจริงจัง แต่ต้องเลิกกับคนรัก / ความคิดในโรงเรียนมัธยมของเขาหลังจาก 8 ปีและความเป็นจริงที่รออยู่ที่นั่นในขณะที่เผชิญหน้ากับมัน กอดและพยายามเอาชนะมัน ผู้หญิงที่เอาชนะการพรากจากกันกับบุคคลสำคัญและพยายามที่จะมีชีวิตอยู่ในขณะนี้และชายหนุ่มที่เลือกที่จะเลิกกับตัวเองเพราะเขามีความพิการ คนสองคนที่พบกันอีกครั้งในโลกที่ไม่มีเสียงและผู้คนรอบตัวพวกเขาสานเรื่องราวที่เจ็บปวด แต่อบอุ่น
เวลาความบ้าคลั่งสำหรับผู้ใหญ่ บันทึกการดูของฉัน #ละครแนะนำ ดาวที่มีศักยภา พ รักละคร?
『silent』は「大きな事件が起きる」タイプじゃないのに、ふとした表情や間（ま）で心を持っていかれるドラマでした。特に目黒蓮さん演じる佐倉想が耳が聞こえない世界で生きている、という設定が“切なさ”を増幅させていて、同じシーンを見ても受け取り方が毎回変わるのがすごいところ。 私が印象に残っているのは、まず「雪」のシーン。冬の空気って、それだけで音が吸われる感じがあるじゃないですか。そこにタイトルの“silent”が重なると、セリフが少なくても感情が伝わってきて、見てる側の心の中だけがうるさくなる。雪の白さが、二人の距離の近さと遠さを同時に見せてくる感じがして、終わったあともしばらく余韻が抜けませんでした。 それと、目黒蓮×川口春奈の「ハグ」のシーン。恋愛ドラマのハグって安心の記号になりがちだけど、『silent』は“伝えたいのに伝わらない時間”を抱えたまま抱きしめるから、胸がきゅっとなる。音がない分、手の置き方とか、息のタイミングとか、視線の揺れが全部メッセージになっていて、見逃せないんですよね。 「再会」シーンも忘れられません。偶然見かけた瞬間の、紬の気持ちが一気に戻る感じ。ここで大事なのって、会えた嬉しさだけじゃなくて、“8年分の空白”がそのまま挟まってしまう苦しさ。想が耳が聞こえない現実を抱えているからこそ、言葉で埋められない距離があって、だからこそ二人が寄り添う瞬間が温かい。 もしこれから見返すなら、名シーンだけを追うより「前後の表情」をセットで見るのがおすすめです。雪やハグみたいな分かりやすい場面も、直前の沈黙や、言いかけて飲み込む仕草が積み重なって刺さり方が変わるので。静かなのに、感情がいちばん動く――それが私にとっての『silent』でした。