รีวิวสั้นๆกับ love through a prism

ใครกำลังหา “ปริซึมแห่งรัก (Love Through a Prism)” ว่าดูสนุกไหม เหมาะกับสายไหน เราว่าจุดขายหลักคือ “การใช้สีเป็นภาษาของเรื่อง” มากกว่าความหวานแบบโรแมนติกจ๋า ๆ ค่ะ ถึงจะเป็นแนวโรแมนติกดราม่า แต่ช่วงต้นดูเพลิน ฟีลกู๊ดและมีความผจญภัยเบา ๆ เพราะนางเอกเป็นสาวญี่ปุ่นที่ไปเรียนศิลปะที่ลอนดอน (ช่วงปี 1900) เลยได้ทั้งบรรยากาศเมืองและความฝันแบบคนอยากเป็นศิลปิน ถ้าถามว่าเริ่มดูจาก “ปริซึมแห่งรัก ตอนที่ 1” ต้องคาดหวังอะไร—ตอนแรกจะพาเราไปรู้จักโลกของนางเอก ความกดดันจากบ้าน และจุดเริ่มต้นที่ได้เจอพระเอก (หนุ่มผมทองที่วาดรูปอยู่แถวสะพาน) ซึ่งเป็นฉากที่ทำให้เราอินกับธีม “ภาพวิวที่ไม่มีเธอ มันช่างน่าเบื่อ” เลย คือความรู้สึกแบบเจอคนที่ทำให้โลกมีสีขึ้นจริง ๆ เรื่องตัวละครก็ทำให้อยากกดดูต่อเรื่อย ๆ เพราะแต่ละตอนโทนอารมณ์ไม่ซ้ำกัน ใครที่เสิร์ช “ปริซึมแห่งรัก ตัวละคร / พระเอก” เราว่าพระเอกไม่ได้มาแนวคลั่งรักตลอดเวลา แต่เป็นคนที่มีมุมศิลปินและความนิ่ง ๆ ทำให้เคมีมันละมุน ส่วนฝั่งนางเอกคือมีช่วงอารมณ์เหวี่ยง ๆ (เรื่องพูดถึงไบโพลาร์ด้วย) ถ้าใครเคยมีประสบการณ์ใกล้ตัวกับภาวะนี้ อาจรู้สึกหน่วงบางตอน แต่สำหรับเรามันเล่าแบบทำให้เข้าใจอารมณ์มากขึ้น ไม่ได้ทำให้ดูยากตั้งแต่ต้น อีกอย่างที่ประทับใจคือ “ช่วงท้าย” โดยเฉพาะไอเดียการกำกับเรื่องสี บางตอนแทบเหมือนเอาสีมาบอกสภาพจิตใจตัวละครตรง ๆ จนเรารู้สึกว่าแค่ภาพก็เล่าเรื่องได้แล้ว ประโยคประมาณ “สายรุ้งนะ เพียงแค่ปรากฏอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ภาพวิวธรรมดากลายเป็นภาพที่มีสีสันพิเศษ” คือเป็นคีย์เวิร์ดของเรื่องเลย หลายคนถามหา “ปริซึมแห่งรัก ซับไทย/พากย์ไทย” หรือ “love through a prism ดูที่ไหน” เราดูบน Netflix นะคะ แนะนำว่าถ้าจะดูรวดเดียว เตรียมน้ำกับทิชชู่ไว้ช่วงท้ายหน่อย เพราะดราม่าค่อนข้างหนัก แต่ปลอบใจว่าเป็นตอนจบที่เรารู้สึกว่าปิดได้ดี ถ้าใครชอบแนวภาพสวย อนิเมะโทนศิลปะ ๆ และเล่าอารมณ์ด้วยสี เรื่องนี้ควรค่าแก่การลองมาก ๆ (และระวังติดยาว 20 ตอนแบบเรา)