Live Alone Day……
วันนี้คงเป็นวันที่เรามาใกล้เธอที่สุดนะ แต่เราคงไม่มีโอกาสบังเอิญมาเจอกันหรอก
จักรวาลนี้คงหมุนไปข้างหน้าเรื่อยๆและไม่ำด้ค้องการให้เรากลับมาเจอกัน
เราแค่ยังจดจำเธอไว้ในหัวใจและบางครั้งก็จดจำสิ่งเล็กๆของเธอในคงามทรงจำ
เราไม่รู้ว่าเราค้องทำตัวยังไง เรายังส่งข้อความหาเธอทั้งๆที่รู้ว่าเธอไม่อ่านและไม่อยากตอบ5555
เราแค่คิดว่าในชีวิตนี้อยากทำอะไรก็จะทำ เพื่อนบอกว่าถ้าทำแล้วเขาไม่ชอบก็แค่โดนบล็อกวะ 5555
ไม่รู้มันให้กำลังใจหรือมันให้ทำใจ
แต่ก็ตะทำตาทใจตัวเองนี่แหละ ไหนๆเราก็เปลี่ยนเป็นคนใหม่ กล้าพูดกล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ
ถึงเทอจะบล็อกเราก็จะยังส่งจนกว่าเราเองจะไม่ไหว และหายจากเทอไปเอง
อีกอย่าง ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ในชีวิต ที่เราจะหายจากเทอไปจริงๆ ครั้งแรกคือตอนมหาลัยถ้าเทอยังจำได้
หวังว่าเราคงจะไม่มีครั้งที่3 เรารอเทอมาได้แค่นี้ทำไมเราจะรอไม่ได้เนอะ
พรุ่งนี้ขอให้เดินทางปลอดภัย
และเราจะส่งกำลังใจให้ตลอด21วันนะ
my littile dose of support will find you :)































