ความเหงาบางครั้งก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนต้องเจอ แต่สิ่งที่ทำให้เราผ่านมันไปได้คือลักษณะท่าทีและการตอบสนองต่อสถานการณ์นั้น ๆ ผมเองเคยรู้สึกเหงาในช่วงเวลาที่ต้องย้ายไปทำงานในนิคมแหลมฉบังชลบุรี ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างไกลจากบ้านเกิดอย่างศรีสะเกษ ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะไม่ค่อยเข้ากับคนที่นี่ได้ แต่กลับพบว่าชุมชนและกิจกรรมต่าง ๆ ช่วยสร้างความรู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวเลย การมีเพื่อนร่วมงานหรือคนรู้จักที่สามารถแชร์เรื่องราวและหัวเราะไปด้วยกันเหมือนในโพสต์นี้ ช่วยลดความเหงาลงได้มาก จากประสบการณ์นี้ ผมแนะนำให้ทุกคนที่กำลังรู้สึกเหงา ลองเปิดใจเข้าหาชุมชน ถามไถ่และแบ่งปันความรู้สึกเช่นเดียวกับสาวศรีสะเกษในโพสต์ เพราะว่าความสนุกสนานและมิตรภาพเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่แหละที่จะช่วยให้เราก้าวผ่านช่วงเวลาที่เหงาที่สุดได้อย่างแข็งแรงและมีความสุขขึ้นมากเลยทีเดียว และสำหรับใครที่กำลังอยู่ในนิคมแหลมฉบังชลบุรี ลองหากิจกรรมหรืองานอีเวนต์ในชุมชนดูนะครับ จะได้ช่วยเติมเต็มชีวิตประจำวันและลดความเหงาไปอีกระดับเลยทีเดียว