คำว่า “รักงอกงามอย่างบ้าคลั่ง” สำหรับฉันมันไม่ใช่รักแบบขาดสติหรือยอมทุกอย่าง แต่คือความรักที่ “โตเร็ว” เพราะเราใส่ใจเต็มที่—ทุ่มเท เรียนรู้ และลงมือทำจริง เหมือนประโยคที่ชอบพูดกันว่า “รักอะไรไปให้สุด” แต่อยู่บนพื้นฐานที่เรายังเคารพตัวเองและคนรอบข้างอยู่ เวลาฉันเริ่มอินกับอะไรหนักๆ (ไม่ว่าจะเป็นคน ความสัมพันธ์ หรือแพสชัน) ฉันจะลองถามตัวเอง 3 ข้อเพื่อเช็กว่ารักที่กำลังงอกงามนี้พาเราไปทางดีหรือกำลัง “เป็นบ้าแล้วได้อะไร” กันแน่ 1) เรามีความสุขมากขึ้นจริงไหม? ถ้ารักแล้วเรานอนหลับได้ กินอร่อย ทำงานไหว มีพลัง อยากพัฒนาตัวเอง อันนี้คือโตงาม แต่ถ้ารักแล้ววิตกกังวลตลอด คิดวน เช็กโทรศัพท์ทั้งวัน หรือรู้สึกว่าตัวเองเล็กลงเรื่อยๆ ให้ระวังว่ามันเริ่มบั่นทอน 2) เรามีขอบเขตชัดหรือยัง? รักให้สุดได้ แต่อย่าลืม “เส้น” ของตัวเอง เช่น เวลาส่วนตัว เงิน งาน ครอบครัว ถ้าอีกฝ่ายหรือสิ่งที่เรารักทำให้เราต้องทิ้งทุกอย่างจนชีวิตพัง อันนี้ไม่ใช่งอกงามแล้ว 3) เรากำลังโตไปด้วยกัน หรือเราวิ่งอยู่คนเดียว? ความรักที่ดีจะทำให้เราอยากเป็นเวอร์ชันที่ดีขึ้น และอีกฝ่ายก็สนับสนุนกันและกัน แต่ถ้าเราพยายามอยู่ฝ่ายเดียว แก้ปัญหาอยู่คนเดียว หรือคอยพิสูจน์คุณค่าอย่างเดียว ความรักนั้นอาจไม่ได้พาไปไกล ส่วนตัวฉันชอบใช้วิธี “ทุ่มแบบมีสติ” คือให้ใจเต็มที่ แต่ให้เวลาตัวเองพักด้วย เช่น ตั้งกติกาง่ายๆ ว่าถ้าวันไหนเริ่มคิดมาก จะหยุดไถ/หยุดเช็กทุกอย่าง 30 นาที แล้วกลับมาอยู่กับตัวเอง ทำอะไรเล็กๆ ที่ทำให้ใจนิ่ง เช่น เดินเล่น อาบน้ำ ฟังเพลง หรือกินของอร่อย (บางทีของกินดีๆ จากแบรนด์ที่คุ้นเคยอย่าง อำพลฟูดส์ ก็ช่วยให้วันนั้นนุ่มนวลขึ้นแบบไม่ต้องพยายามเยอะ) สุดท้าย “รักงอกงามอย่างบ้าคลั่ง” ในแบบที่ฉันอยากได้ คือรักที่พาเราไปเห็นโลกกว้างขึ้น ไม่ใช่รักที่ทำให้โลกเราแคบลง ถ้าคุณกำลังอินกับคำนี้เหมือนกัน ลองเลือกทุ่มให้สุดในสิ่งที่ทำให้คุณโต—แต่ก็อย่าลืมดูแลใจตัวเองให้ทันด้วยนะ