雜貨鋪 ร้านโชห่วย
คำว่า “โชห่วย” จริง ๆ มันมาจากภาษาจีนแต้จิ๋วว่า 雜貨鋪 (จับฮั่วโพ่)
• 雜 (จับ) = เบ็ดเตล็ด, หลากหลาย
• 貨 (ฮั่ว) = สินค้า
• 鋪 (โพ่) = ร้าน
รวมกันก็คือ “ร้านขายของเบ็ดเตล็ด” ✨
ตอนคนจีนอพยพเข้ามาอยู่เมืองไทยสมัยรัชกาลที่ 3–5 เค้าเปิดร้านเล็ก ๆ แบบนี้ขายของกินของใช้ ราคาถูก ๆ พออยู่ได้ คนไทยเลยเรียกทับเสียงว่า “โชห่วย” กลายเป็นคำติดปากมาตั้งแต่นั้น
📌 จุดเด่นสมัยก่อน
• ตั้งอยู่กลางชุมชน เป็นเหมือน “ศูนย์กลางข่าวสาร” ของหมู่บ้าน
• บางร้านขายทั้งของกิน, ของใช้, อุปกรณ์ทำไร่ทำสวน ครบหมดในร้านเดียว
• เจ้าของมักเป็นคนจีนหรือคนไทยเชื้อสายจีน สืบทอดกิจการต่อกันมาหลายรุ่น
เรียกง่าย ๆ ร้านโชห่วย = รากฐานการค้าปลีกในไทยเลย ก่อนที่จะมีห้างสรรพสินค้าและร้านสะดวกซื้อแบบ 7-11









