ดอกหญ้า
ดอกหญ้ามันไม่ใช่ตัวเอกของโลก
มันไม่ได้ถูกปลูกมาให้คนหยุดมอง ไม่ได้มีชื่อหรู ไม่ได้มีราคา
บางทีก็ขึ้นข้างทาง ข้างรั้ว ริมถนน ที่คนเดินผ่านแล้วก็ลืม
แต่แปลก…
ยิ่งมองดีๆ มันเหมือนชีวิตคนธรรมดาเลย
ดอกหญ้าไม่ได้สวยเพราะมัน “เด่น”
แต่มันสวยเพราะมัน “อยู่”
อยู่ได้ทุกที่ ลมแรงก็โยก ฝนมาก็รับ แดดมาก็ทน
ไม่มีใครดูแล แต่มันก็ยังขึ้นของมันเงียบๆ
พอมันอยู่รวมกันเยอะๆ
จากที่เหมือนไม่มีค่า มันกลับกลายเป็นภาพที่สบายตา
มันไม่ได้แข่งกันสวย
แต่มัน “ไปด้วยกัน”
ดอกหญ้าเลยไม่ใช่ความงามแบบโชว์พลัง
แต่มันคือความงามแบบไม่ต้องพยายามจะเป็นอะไร
แค่เป็นในแบบของมัน แล้วก็อยู่ในที่ของมัน













































