เด็กขี้งอน

ใครบ้านไหนมี “เด็กขี้งอน” เหมือนกันบ้างคะ บ้านเราแค่หยิบกรรไกรตัดเล็บ/ที่ตะไบไฟฟ้าขึ้นมา น้องก็เริ่มทำหน้าตึง เดินหนี หลบใต้โต๊ะ บางทีทำเหมือนไม่ได้ยินเรียกเลย จนเคยมีคนแซวว่า “หมาไม่รู้เรื่องหรอก” แต่จากที่เลี้ยงเองรู้สึกว่าน้องจำได้จริงว่าอุปกรณ์นี้ = จะมีอะไรที่ไม่ชอบเกิดขึ้น ที่สังเกตคือ น้องไม่ได้งอนเพราะเจ็บอย่างเดียว บางครั้งแค่ตกใจเสียง/ท่าจับ หรือเคยมีประสบการณ์ไม่โอเคมาก่อนก็ทำให้น้องต่อต้านได้ ดังนั้นก่อนตัดเล็บเราเลยพยายามทำให้ “การตัดเล็บ = เรื่องธรรมดา” มากขึ้น เช่น 1) ซ้อมจับเท้าทุกวันแบบไม่ตัดเล็บ เริ่มจากลูบขา จับอุ้งเท้าเบา ๆ 2–3 วินาทีแล้วปล่อย พร้อมชมและให้ขนม ทำแบบนี้สั้น ๆ แต่บ่อย ๆ น้องจะไม่รู้สึกว่าพอจับเท้าแล้วต้องโดนตัดทุกครั้ง 2) ให้รางวัลแบบจริงจัง เราใช้ขนมที่น้องชอบมากเป็นพิเศษ (ระดับ “ยอมทุกอย่าง”) ให้เฉพาะตอนซ้อม/ตัดเล็บเท่านั้น น้องจะเริ่มรอรางวัลแทนที่จะรอหนี 3) ตัดทีละนิด อย่ารีบ ถ้าน้องเฟรนบลูด็อกหรือพันธุ์ขี้ระแวง เราตัดแค่ 1–2 เล็บแล้วพักก็ยังได้ค่ะ ดีกว่าฝืนรวดเดียวจนเขากลัว ครั้งต่อไปจะยิ่งยาก 4) เลือกจังหวะที่น้องง่วง หลังเดินเล่นหรือเล่นจนเหนื่อยจะง่ายกว่า น้องใจเย็นขึ้นและนิ่งกว่าเยอะ 5) ลดความน่ากลัวของ “อุปกรณ์” วางกรรไกรไว้ใกล้ ๆ ให้ดม ให้เห็นเฉย ๆ ก่อนหลายวัน หรือเปิดเสียงตะไบไฟฟ้าห่าง ๆ ให้ชินเสียง (ถ้าใช้) แล้วถ้าตัดเสร็จแล้วน้องงอนจริง ๆ วิธีง้อบ้านเราคืออย่าไปตื๊อจับกอดทันที ให้พื้นที่เขาก่อนสักพัก แล้วค่อยชวนทำสิ่งที่เขาชอบ เช่น ของเล่นโปรด เดินเล่นหน้าบ้าน หรือให้ขนม/เลียครีมเลีย พร้อมพูดเสียงนุ่ม ๆ น้องจะค่อย ๆ หายตึงเองค่ะ สุดท้าย ถ้าตัดแล้วเคยพลาดโดนเส้นเลือด (quick) จนเลือดออก น้องจะฝังใจได้ แนะนำเตรียมผงห้ามเลือดไว้ และครั้งต่อไปค่อย ๆ ไล่ความยาวใหม่แบบใจเย็นมาก ๆ หรือถ้าเครียดจริง ๆ ให้ร้านกรูมมิ่งช่วยเป็นบางรอบก็ได้ค่ะ บ้านไหนมีทริคกับเด็กขี้งอนเวลา “ตัดเล็บทีไรงอนทุกที” มาแลกกันได้นะคะ