Whenever we quarrel, we reconcile.. Should it be enough?

หลายคนที่อยู่ในความสัมพันธ์แบบง้อฝ่ายเดียวคงเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ดีว่า มันเหนื่อยและเครียดขนาดไหนที่จะต้องเป็นคนที่ยอมและทักไปก่อนเสมอ ในมุมมองส่วนตัว ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่เป็นฝ่ายง้อคนรักตลอด โดยที่ไม่ได้รับความพยายามตอบกลับเท่าเทียมกัน มันทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวจริง ๆ เพราะความรักควรจะเป็นเรื่องของสองฝ่าย ไม่ใช่ฝ่ายเดียวที่พยายามรักษาความสัมพันธ์ การง้อในตอนแรกอาจหมายถึงการแสดงความใส่ใจและต้องการปรับความเข้าใจ แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นการยอมแบบไม่เห็นคุณค่า เราต้องถามตัวเองว่านี่คือความรักหรือแค่ความกลัวที่จะเสียเขาไปจริงหรือ? ผมได้ลองตั้งกฎให้ตัวเองว่า จะไม่เป็นฝ่ายเริ่มง้อถ้าอีกฝ่ายไม่แสดงความพยายามมาเลย เพราะการรักษาความสัมพันธ์ต้องมาจากสองคน ไม่ใช่คนใดคนหนึ่งทุ่มเทอย่างเดียว บางครั้งการหยุดง้อก่อนและให้เวลาอีกฝ่ายคิดว่าเขาต้องการจริงหรือเปล่า ก็ช่วยให้ความสัมพันธ์ชัดเจนขึ้น ว่าเรายังมีความสำคัญสำหรับเขาหรือไม่ นอกจากนี้ ผมยังแนะนำให้ใครที่เหนื่อยกับการง้อฝ่ายเดียว ลองสังเกตตัวเองดูว่าคุณค่าของตัวเองอยู่ที่ไหน และคุณสมควรได้รับความรักและความเคารพอย่างไร เพราะความรักที่ดีจะไม่ทำให้ใครรู้สึกด้อยค่าหรือเสียใจซ้ำ ๆ สุดท้ายแล้ว ถ้าคุณรู้สึกว่าสิ่งที่คุณทำไปไม่มีผลหรือแค่ทำให้ตัวเองเจ็บมากขึ้น อาจจะถึงเวลาที่ต้อง "พอแค่นี้" เพื่อเปิดโอกาสให้ตัวเองได้พบเจอกับความสัมพันธ์ที่สมดุลและมีความสุขมากขึ้นแทน การพูดคุยอย่างจริงใจ เปิดใจให้กัน และตั้งขอบเขตชัดเจน เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ช่วยลดความเหนื่อยหน่ายจากการง้อฝ่ายเดียว การดูแลใจตัวเองสำคัญที่สุด เพราะความรักที่ดีต้องไม่ทำร้ายใจเราเอง