อย่าเปิดประตูหลังเที่ยงคืน🚪
"ความเจ็บปวดทำให้เราเห็นอะไรได้กระจ่าง ความกระจ่างเท่ากับความอยู่รอด“ #อย่าเปิดประตูหลังเที่ยงคืน #lockeverydoor
ประพันธ์: Riley Sager
แปล: ถิรพร พงศ์พันธ์
สำนักพิมพ์: น้ำพุสำนักพิมพ์
..รีวิว..
‘จูลส์ ลาร์เซ็น’ เธอมีเหตุให้ต้องย้ายออกมาจากที่พักเดิม เพิ่มเติมคือเง ินที่มีอยู่จะนำไปหาที่อยู่ใหม่ดี ๆ ก็เห็นทีจะยาก แต่สวรรค์ก็นำพาให้เธอมาเจอกับอพาร์ตเมนต์สุดหรู ที่หาคนมาดูแลห้องว่างโดยให้อยู่ฟรี ๆ พร้อมค่าตอบแทนสูงลิ่ว🤩
แต่...กฎการเข้าพักมันชักจะดูแปลก ๆ เพราะกฎมีอยู่ว่าห้ามถ่ายรูปในอพาร์ทเมนต์ไปเผยแพร่ลงสื่อโซเชียล และที่สำคัญเลยคือห้ามให้ใครมาหา หาาาา...ในกลางดึกคืนหนึ่งเธอได้ยินเสียงผู้ดูแลห้องชั้นล่างกรีดร้อง และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...อะไรที่ถูกซุกซ่อนไว้ ณ อพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ดีไม่ดีจูลส์อาจโดนดีไปอีกคน เรื่องราวจะเป็นอย่างไรไปตามต่อกันได้ในเล่ม🏨
**********
ต้องบอกเลยว่านักเขียนสร้างอารมณ์ร่วมให้คนอ่านหวาดระแวงในสถานที่แนวคฤหาสน์ได้ดีมาก ส่วนตัวชอบการบรรยายอพาร์ตเมนต์สไตล์กอธิคในเรื่องนี้ และก็ชอบมาตั้งแต่เรื่อง ‘Home before dark' และ 'The only one left' ที่ให้ความรู้สึกดูลึกลับดี😣
ซึ่งสองเรื่องที่อ่านมาก่อนหน้าถ้าเทียบกับเล่มนี้จะมีความซับซ้อนในปมของเนื้อเรื่อง และการหักมุมในตอนจบมากกว่า แต่เล่มนี้ก็มีความน่าสนใจตามมาติด ๆ โดยเฉพาะยิ่งอ่านไปก็อยากรู้ว่าตึกหลังนี้มันมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่🧐
การดำเนินเรื่องก็ถือว่าไม่ช้า เพราะจะพาให้คนอ่านค่อย ๆ เริ่มจากมองไปที่ความน่ากลัวของลวดลายของผนังห้อง มองรูปถ่ายและชั้นหนังสือที่เหมือนจะมีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่ แล้วก็อยากเปิดประตูออกมา ออกมาจนได้ ทำให้ความตายอาจเข้ามาเยือน😖
แต่ทั้งหมดก็ไม่ได้ทำให้ถึงกับลุ้นจนอะดรีนาลีนหลั่ง และช่วงหลังปมทั้งหมดก็จะถูกคลี่คลาย ซึ่งปมที่ซ่อนไว้ตัวหักมุมเฉยเองก็ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะมาเล่นเป็นประเด็นนี้...เอาเป็นว่าถ้าใครชื่นชอบผลงานแนวนี้ของนักเขียน เล่มนี้ก็น่าหามาอ่าน ส่วนตัวอาจจะไม่ถึงกับระทึกใจ แต่ก็กระตุ้นต่อมความใส่ใจในปมทั้งหมดของเรื่องได้ดี...ส่วนตัวขอให้ที่ 3.75⭐️/5⭐️#นิยายระทึกขวัญ #นิยายน่าอ่าน #รีวิวนิยาย
หลังจากได้อ่านนิยาย 'อย่าเปิดประตูหลังเที่ยงคืน' ผมรู้สึกว่าความน่าสนใจไม่ได้อยู่แค่ในปริศนาและความลี้ลับเท่านั้น แต่ตัวบทบรรยายที่สร้างบรรยากาศให้เรารู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์กอธิคแห่งนั้นจริงๆ ก็ทำให้นิยายเรื่องนี้แตกต่างจากนิยายระทึกขวัญทั่วไป ส่วนตัวแล้ว ผมประทับใจกับวิธีที่นักเขียนใช้ภาพลวดลายบนผนัง ห้องและการวางสิ่งของทุกอย่างในเรื่องราว เพื่อกระตุ้นให้นักอ่านอย่างผมลองสังเกตและตั้งคำถามว่าอะไรซ่อนอยู่หลังสิ่งที่เห็นในวันแรกๆ ซึ่งนี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูมีมิติและน่าติดตามมากขึ้น อีกสิ่งหนึ่งที่ชอบคือการที่นิยายไม่ได้เร่งรีบดำเนินไปเร็วเกินไป ทำให้รู้สึกว่ามีเวลาพอที่จะซึมซับความน่ากลัวและความลึกลับในแต่ละบท และช่วยเพิ่มความตื่นเต้นโดยเฉพาะเมื่อตัวละครเริ่มยอมเสี่ยงเปิดประตูที่ไม่ควรเปิด พูดได้เลยว่ามีความเกร็งกลัวและอยากรู้ไปพร้อมกัน จนบางครั้งเหมือนเราถือกุญแจอยู่ในมือเอง อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะไม่ได้ลุ้นจนสุดขีดเหมือนนิยายระทึกขวัญอื่นๆ แต่การบรรยายปมปริศนาและการหักมุมในตอนท้ายก็ทำให้ผมพึงพอใจและรู้สึกว่านิยายเรื่องนี้มีความเฉียบแหลมเท่าที่นิยายแนวนี้ควรจะเป็น สุดท้ายนี้ ใครที่ชอบการผสมผสานระหว่างเรื่องลึกลับ ปริศนา และอารมณ์ลุ้นระทึกในสไตล์นิยายกอธิคผมเชื่อว่าหนังสือเล่มนี้จะให้ประสบการณ์อ่านที่คุ้มค่า และเตือนใจให้ระวังประตูหลังเที่ยงคืนจริงๆครับ!
