“ก่อนที่จะไม่มีให้ใช้งาน”

“ก่อนที่จะไม่มีให้ใช้งาน”

หลายคนถามเราว่า

ทำไมชอบพูดเป็นลาง

“รีบใช้งานเราหน่อย

ก่อนที่เราจะไม่อยู่ให้ใช้งาน”

พวกเขาหัวเราะบ้าง แซวบ้าง

แต่ในน้ำเสียงของเรา ไม่มีการล้อเล่นเลย

มันอาจฟังดูตลก

เหมือนประชดชีวิต

แต่เปล่าเลย

ความจริงคือ มันคือชีวิตต่างหาก

ชีวิตที่ไม่เคยรับปากกับใคร

ว่าจะอยู่ต่อจนจบทุกบท

ไม่เคยยืนยันว่า

เราจะมี “กันและกัน” ไปได้นานเท่าไหร่

วินาทีถัดไป ไม่มีใครรู้

บางคนรอจนทุกอย่างสาย

แล้วได้แต่พูดว่า

“ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้”

“ถ้ารู้ก่อนก็คง…”

“ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้มันจบลงแบบนี้…”

เราหัวเราะกลบเกลื่อน

ในวันที่ใจรู้สึกพร่อง

เรายิ้มที่มุมปาก

ทั้งที่รู้ว่า...

ใครบางคนอาจไม่รู้ว่าการมีอยู่ของคนเราจะไม่มีคำว่า "ตลอดไป"

อย่ารอให้โอกาสหมดอายุ

อย่าปล่อยให้คนข้าง ๆ

กลายเป็นแค่ “ความเคยชิน”

อย่ารั้งรอ...

จนคำว่า “ถ้ารู้มาก่อน”

กลายเป็นคำที่บีบคั้นกลางอก

เราไม่แน่ใจว่าวันพรุ่งนี้จะมา

แต่เรารู้แน่ ๆ ว่าวันนี้...ยังอยู่

รีบใช้มัน

รีบใช้กันและกัน

ก่อนที่มันจะหายไป

เหมือนเสียงที่ถูกลมพัด

เหมือนแสงสุดท้ายของวันหนึ่ง

บางที...คำพูดที่ดูเป็นลาง

อาจไม่ใช่การแช่งตัวเอง

แต่มันคือเสียงเรียกอ่อนโยน

ที่บอกว่า

“อย่าปล่อยให้ความรักของเรา

หมดอายุไปกับความประมาท”

ขอใช้ภาพประกอบตอนไปดูนิทรรศการความงามตามพื้นเพ กับชื่อผลงานที่ว่า "ถ้าบ่เฮ็ด กะบ่ได้กิน"

2025/8/2 แก้ไขเป็น

... อ่านเพิ่มเติมในชีวิตประจำวันของเรา บางครั้งเรามักละเลยความสำคัญของเวลาที่ใช้ร่วมกับคนที่รักหรือคนรอบข้าง เพราะคิดว่าเวลานั้นมีอยู่ตลอดไป แต่ความจริงแล้ว ชีวิตและโอกาสไม่ได้รับประกันว่าจะอยู่กับเราไปนานนัก "อย่ารอให้โอกาสหมดอายุ" คือคำเตือนที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง เพราะเมื่อเวลาผ่านไป เราอาจพบว่าคนที่เคยอยู่ข้าง ๆ กลายเป็นความทรงจำ และความรู้สึกลึก ๆ ที่ไม่อาจกลับมาแก้ไขได้อีก การยอมรับความไม่แน่นอนของชีวิตช่วยให้เราเห็นคุณค่าของเวลาปัจจุบันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เราควรให้ความสำคัญกับการสร้างความสัมพันธ์ที่ดี การแสดงออกถึงความรักและความห่วงใยต่อคนรอบตัวอย่างจริงใจ รวมถึงการใช้เวลาคุณภาพร่วมกันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป นอกจากนี้ การเข้าใจว่าชีวิตไม่มีคำว่า "ตลอดไป" ช่วยกระตุ้นให้เราไม่ประมาทและไม่ผลัดวันประกันพรุ่งกับเรื่องที่สำคัญ เพราะความผูกพันและความรักต้องได้รับการดูแลและเติมเต็มอยู่เสมอ เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์ต้องกลายเป็น "ความเคยชิน" จนไร้ความหมาย สุดท้าย การตระหนักถึงความชั่วคราวของชีวิตยังช่วยให้เราอยู่กับทุกวันอย่างมีความสุขและสร้างสรรค์ โดยไม่ปล่อยให้ความลึกซึ้งของความรักและความสัมพันธ์จางหายไปตามกาลเวลา การรักษาคนที่เรารักไว้ด้วยความตั้งใจและความใส่ใจจึงเป็นสิ่งที่ควรค่าและสำคัญที่สุดในชีวิตประจำวัน