ฮีลใจงานฝีมือ🌿

เราเป็นภาวะซึมเศร้า รอบที่2 ไปหาหมอกินยาเกือบ1ปี รู้สึกว่ายาที่กินเกิดเอฟเฟคต่อร่างกายหลายอย่าง เวียนหัว คลื่นไส้ และรู้สึกว่ายากดประสาทให้ดิ่งกว่าเดิม

สาเหตุที่กลับมาเป็นซึมเศร้ารอบที่2 เพราะทำงานประจำ และเจอสภาพสังคมในที่ทำงาน แล้วรู้สึกอึดอัดและเครียดมาก อดทนทำประมาณปีกว่า เลยตัดสินใจลาออกเมื่อเดือนที่แล้ว

พอลาออกมาก็มานั่งคุยกับตัวเองว่า จะเอายังไงต่อไปดี ไปทำงานประจำคงไม่ได้ ต้องกลับมาเครียด วนลูปอยู่แบบนี้อีกแน่ๆ เราเป็นคนพิการหู ต้องใส่เครื่องช่วยฟัง

ประสาทหูเราเสื่อมลงไปเยอะแล้ว อายุเรา41 แล้วค่ะ อาการของประสาทหูเสื่อม จะมีเสียงดังวี้ๆในหูตลอดเวลา เราก็เครียดนะ ต้องต่อสู้กับเสียงที่มันคอยรบกวนเรา มันเหนื่อยมาก ถ้าประสาทหูเสื่อมมีเสียงดัง มันรักษาหายขาดไม่ได้แล้ว กราฟวัดระดับการได้ยินทั้ง2ข้างก็ตกลงมาหมดแล้ว

พอไปทำงานประจำ ไปเจอผู้คน สังคม ที่ไม่ได้เข้าใจเรา ยิ่งทำให้เครียดหนักขึ้นไปอีก

เลยรู้สึกว่า เราไม่เหมาะที่จะทำงานกับคนเยอะๆ

ก็เลยตัดสินใจกลับมาร้อยงานลูกปัดขาย เพราะเรามีฝีมือด้านนี้มา25ปี เราเอาผลงานมาให้ชมด้วยค่ะ

เราอยากให้กำลังใจกับทุกคนที่เผชิญความยากลำบาก ความเหนื่อย ความหิว ไม่มีเงินพอต่อการใช้ชีวิต เราเองก็เผชิญอยู่เหมือนกัน ถึงเราจะเป็นคนพิการ เราจะไม่ขอเงินใคร แต่เราจะสร้างโอกาสให้ตัวเองเอาค่ะ

มันอาจจะช้า มันอาจจะต้องอดทน ต่อความยากลำบาก ต่อปากท้องที่หิวโหย แต่เรายังมีความหวังว่า วันหนึ่งเราจะหลุดพ้นจากวัฏจักรเหล่านี้

เราไม่มองโลกสวย เราเองก็ถูกทำร้ายทางร่างกาย และจิตใจ และมีปมในชีวิตที่ซับซ้อนหนักมาก เพราะเราเก็บมันไว้ถึง31ปี เราเพิ่งจะกล้าเปิดรอยแผล ทางจิตใจเมื่อไม่นานนี้เอง

เพราะการเป็นภาวะซึมเศร้า การกินยา การพบแพทย์ การคุยกับนักจิตบำบัด ไม่ได้ช่วยเรา100% การจะหายจากโรคนี้ได้จริงๆ เราต้องต่อสู้และพึ่งพาตัวเองมากที่สุด ใครที่เป็นโรคนี้ ต้องใช้พลัง และความกล้าหาญที่หนักมากๆ ในการที่จะกลับไปเปิดแผล จุดประสงค์ขของการเปิดบาดแผลคือการ กลับไปเผชิญความจริงที่เจ็บปวด

เราจะไม่หนี เราจะไม่ปิดกั้นตัวเองอีกแล้ว เราจะต้องสู้และยอมเข้าไปกรีดแผลนั้นออกมา เพื่อที่เราจะได้เข้าใจถึงสาเหตุที่แท้จริงของมัน แล้วหลังจากที่เราทำวิธีจิตบำบัดตรงนี้แล้ว

เราก็จะทิ้งบาดแผลนั้น เราจะไม่เก็บมันไว้กับตัวเองอีกต่อไป พอเราเข้าไปกรีดแผลทีละแผล ทีละปม เรารู้สึกว่า ชีวิตที่เรารู้สึกหนักอึ้งในใจมานาน

มันเบาขึ้นมาทีละนิด ทีละนิด ทำให้เรารู้สึกรักตัวเองมากขึ้น เข้าใจและมองเห็นคุณค่าของตัวเอง และจะปกป้องตัวเอง ได้ดีขึ้น

ใครที่กำลังเผชิญโรคซึมเศร้า ลองเอาวิธีของเราไปใช้ได้นะคะ เราใช้วิธีทำจิตบำบัด ด้วยการร้อยลูกปัด และสร้างอาชีพให้ตัวเองด้วย เพราะโรคนี้ช่วงระหว่างที่อยู่ในกระบวนการรักษากับแพทย์ สีสันในชีวิตเขาจะไม่มีเลย มันจะชอบอยู่ในที่มืดๆ

ใส่เสื้อผ้าสีดำ สีมืดๆ สีเข้มๆ มีผลต่อสภาวะอารมณ์ และจิตใจ เบื่อชีวิต จมดิ่งอยู่กับปัญหา พาตัวเองออกจากปัญหาไม่ได้ เพราะในสมองมัน ว่างเปล่า มันโฟกัสอะไรไม่ได้เลย

สำหรับเรา พอเรากล้ากลับไปกรีดแผลของตัวเอง แรกๆเราก็พยายามอย่างหนักมาก ร้องไห้หนัก แต่ต้องสู้กับมันให้ได้ หลังจากที่กรีดแผลได้สักพักนึง ความรู้สึกดีต่อตัวเองเริ่มกลับมา แต่ยังไม่มีพลังที่จะสร้างคุณค่าให้ตัวเอง

เราเลยนั่งระบายสี mandala ระหว่างที่นั่งระบายเรารู้สึกว่าการอยู่กับสีสัน มันทำให้รู้สึกถึงพลังของการสร้างคุณค่าให้ตัวเอง และเราเองมีลูกปัดอยู่ในห้องของเราเต็มไปหมดเลย เราก็เลยนั่งรื้อลูกปัดที่มีอยู่ เอากลับมาร้อยใหม่ เอากลับมานั่งออกแบบใหม่ เราพยายามให้ตัวเองอยู่กับสีสันเยอะๆ สีสันต่างๆมีผลต่อการรักษาในเรื่องของความคิดในสมองค่ะ

พอเห็นผลงานที่เรานั่งทำ เรารู้สึกภูมิใจมากๆ ผลงานคือเสียงที่สะท้อนตอบเรากลับมาว่า "อีฟ เก่งมากๆแล้วนะ อีฟทำได้ดีกว่าที่คิดไว้มาก อีฟกำลังจะก้าวผ่านบาดแผลในชีวิตแล้วนะ และอีฟจะเดินไปได้ไกลกว่าเดิม" 😊

เราขอขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ ที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรา เราหวังว่าเรื่องราวของเรา จะเป็นกำลังใจให้คนที่กำลังเผชิญความทุกข์ยาก ความลำบากต่างๆนะคะ

แวะดูสร้อยของเราให้ฮีลใจก่อนแล้วค่อยกลับไปสู้ต่อนะคะ ❤️🫶