ผู้หลงตัวเองแบบเงียบ หรือ Covert Narcissist เป็นกลุ่มคนที่แตกต่างจากภาพลักษณ์ของผู้หลงตัวเองชัดเจน เพราะพวกเขามักไม่แสดงความหลงตัวเองออกมาอย่างโจ่งแจ้ง แต่ซ่อนความต้องการได้รับการยอมรับและชื่นชมไว้ในทางที่ซับซ้อนและเนียนมากขึ้น โดยลักษณะสำคัญของผู้หลงตัวเองแบบเงียบ คือ มีความเปราะบางทางอารมณ์สูงและไวต่อคำวิจารณ์ เหมือนดาวพระศุกร์ที่ดูอ่อนโยนและอ่อนไหวแต่แฝงด้วยกลยุทธ์เชิงจิตวิทยาที่ซ้อนปมของความต้องการความสำคัญในตัวเองไว้ ในจิตวิทยา พบว่าผู้ที่มีภาวะ Covert Narcissism มักมีบุคลิกภายนอกที่ดูขี้อายและเก็บตัว ไม่เน้นการแสดงออก แต่จริงๆ แล้วกลับหวาดกลัวจะถูกเปิดโปงถึงความไม่สมบูรณ์แบบของตน จึงมักสวมหน้ากากความอ่อนไหวเพื่อหลบซ่อนและควบคุมสถานการณ์ต่างๆ ผ่านการใช้เทคนิค เช่น การประชดประชัน การจงใจลืม หรือการพูดลดคุณค่าตัวเองอย่างจงใจ เพื่อกระตุ้นให้คนรอบข้างต้องรีบเข้ามายืนยันความสามารถหรือชื่นชมตัวเองให้มากขึ้น อีกทั้ง พวกเขามักสวมบท "เหยื่อ" ในความสัมพันธ์ ใช้ความน่าสงสารเป็นเครื่องมือผลักความผิดไปให้ผู้อื่นจนนำไปสู่ความรู้สึกโดดเดี่ยวและบั่นทอนใจของคนรอบข้าง นี่คือสาเหตุว่าทำไมการตั้งขอบเขตในความสัมพันธ์กับผู้หลงตัวเองแบบเงียบจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะหากไม่ระวัง การถูกดูดพลังหรือถูกควบคุมด้วยเกมอารมณ์สามารถทำให้เรารู้สึกหดหู่และเสียความมั่นใจในตัวเองได้ง่าย สำหรับผู้ที่พบว่าตนเองต้องเผชิญกับผู้หลงตัวเองแบบเงียบ แนะนำให้เรียนรู้การสังเกตอาการ ความรู้สึก และสัญญาณเตือนในความสัมพันธ์ และไม่ควรเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้คนเดียว หากสถานการณ์ลุกลามจนเกิดความเจ็บปวดทางใจรุนแรง การปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาหรือจิตแพทย์เป็นทางเลือกที่ช่วยให้ได้รับการบำบัดอย่างถูกต้องและคืนความสงบในจิตใจได้ แม้จะเป็นบุคลิกที่ดูซับซ้อนและยากเข้าใจ แต่ด้วยความเข้าใจและการตั้งขอบเขตที่ชัดเจน เราสามารถเรียนรู้วิธีจัดการกับผู้หลงตัวเองแบบเงียบได้อย่างมีประสิทธิภาพและปกป้องสุขภาพจิตของตนเองได้อย่างดีที่สุด