Dear Diary (15/11/25)
Dear Diary เผลอแปปเดียวก็จะสิ้นปีแล้ว ไม่มีท่าทีว่าจะใช้ชีวิตได้ด้วยตัวเองเลย กลัวจัง ถ้าเวลาผ่านไปช้ากว่านี้คงดีสิ
ช่วงนี้มีอะไรมากมายให้คิดไปหมด ตั้งคำถามกับตัวเองแต่ก็ตอบไม่ได้ ทั้งเรื่องเรียนจะเป็นยังไง อยู่คนเดียวจะทำอะไรได้บ้าง จะไหวถึงจบมั้ย จะอยู่ในสังคมยังไง ใช้ชีวิตแบบไหน ถ้ารอบตัวเหลือใครแล้วต้องทำอะไรต่อ เอาจริงๆคำตอบเกี่ยวกับชีวิตเรื่องเดียวที่ตอบตัวเองได้คือ ถ้าวันใดวันหนึ่งไม่มีแม่อยู่ข้างๆอีกต่อไป โลกใบนี้จะต้องไม่มีพีซ ก็รู้ว่าดูเหมือนคนขี้แพ้เอาแต่ใจ แต่สิ่งที่ทำให้ยังอยากมีชีวิตตอนนี้มีแค่แม่นี่นา ถึงจะอยากตอบแทนพี่ๆในทวิตที่คอยดูแลมากกว่านี้ แต่เอาจริงๆอย่างพีซทำประโยชน์อะไรให้ใครไม่ได้หรอก มีแต่ใช้พื้นที่ในโลกโซเชียลระบายพลังลบให้คนที่ผ่านมาเจอ มีแต่กอดแม่ร้องไห้แล้วทำให้เขากังวลไปด้วย พีซเกลียดตัวเองที่ยังมีชีวิตอยู่จัง จนบางที่ก็คิดว่าที่รอดตายมาหลายครั้งเพราะโชคดีหรือพระเจ้ากำลังกลั่นแกล้งให้ทนความเจ็บต่อไป
พีซไม่ชอบคนโกหก เพราะงั้นพีซจะไม่โกหก อีกอย่างต่อให้โกหกไปถ้าลืมก็พลาดอยู่ดี แต่ดันโกหกไปแล้วค่ะ ที่จริงแอบหยุดยาลดยาเองมาเกือบเดือนแล้ว แต่กลับตอบไปว่า 'กินเสมอค่ะ ไม่เคยขาดยาแน่นอน' คิดว่าไม่พลาดหรอก เพราะต่อให้เป็นพีซตอนนี้หรือในอนาคต ก็ไม่อยากให้ใครต้องเป็นห่วงกับความจริงที่ว่าลดยาตัวเอง เพราะงั้นจะเกลียดพีซที่เป็นคนโกหกก็ไม่เป็นไรเลย ตัวพีซเองก็เกลียดตัวเองที่สุดเลยค่ะ
อีกไม่กี่วันต้องเจอหมออีกแล้ว ไม่อยากไปรพ.เลย ไม่อยากเจอหมอกับคำถามเดิมๆที่ไม่ได้ช่วยอะไร อาการก็ไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนจะรุนแรงขึ้นทีละนิดด้วยซ้ำ อ่อนแอ แค่กินยังไม่ไหวเลย อยากอ้วกจัง ทรมานจัง
Dear Diary คะ แค่อยากเกิดมาใช้ชีวิตแบบเรียบๆ เรียนสิ่งที่เลือกเหมือนคนทั่วไปในรั้วมห าลัย แล้วจบไปมีงานทำ อยู่กับแม่จนบั้นปลายชีวิต มันเป็นสิ่งที่พีซไม่ควรได้รับหรอคะ จะอยู่ก็อยู่แบบไร้เป้าหมาย จะไปก็ไม่ยอมให้ไป จะต้องเป็นแบบนี้จนกว่าสภาพแวดล้อมจะกดดันให้พีซตัดสินใจจบทุกอย่างด้วยตัวเองหรอคะ
อยากให้แม่กลับบ้านไวๆจัง
ในช่วงเวลาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวล ความคิดเกี่ยวกับอนาคตและการใช้ชีวิตด้วยตัวเองมักเป็นเรื่องใหญ่ที่หลายคนต้องเผชิญ โดยเฉพาะเมื่อคนที่คุณรักซึ่งเป็นที่พึ่งสำคัญในชีวิตอยู่ใกล้จะจากไป ความรู้สึกกลัว ความไม่แน่นอนกับวิถีชีวิต และความเจ็บปวดในใจล้วนประดังเข้ามาอย่างหนักหน่วง การหยุดยารักษาตัวเองโดยไม่ปรึกษาคนใกล้ชิด ถ้าเป็นเพราะรู้สึกท้อแท้หรืออยากหนีจากความเจ็บปวด นับเป็นการส่งสัญญาณสำคัญว่าควรได้รับการดูแลและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง การที่ต้องเผชิญกับคำถามเดิมๆ จากแพทย์แต่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของอาการ ยิ่งทำให้รู้สึกอ่อนแอและสิ้นหวังมากขึ้น การสื่อสารกับผู้เชี่ยวชาญที่เข้าใจและเห็นความจริงของอาการจึงสำคัญมาก เพื่อให้เกิดการรักษาที่เหมาะสมและยั่งยืน ช่วงเวลานี้เป็นบทพิสูจน์ถึงความยืดหยุ่นและความอดทนของจิตใจมนุษย์ ที่แม้อ่อนแอแต่ยังคงอยากมีชีวิตอยู่และตามหาความสุขในแบบของตัวเอง การใช้พื้นที่โซเชียลในการระบายความรู้สึกและค้นหาความเข้าใจจากผู้อื่นเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจ แม้บางครั้งจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระหรือไม่มีคุณค่า แต่การเปิดใจและยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงคือจุดเริ่มต้นของการเยียวยาตัวเอง อีกทั้งการรักษาความสัมพันธ์กับคนที่รัก โดยเฉพาะแม่ที่เป็นเสาหลักทางใจ ถือเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้ผ่านช่วงเวลายากลำบากไปได้ สุดท้ายนี้ การให้กำลังใจตัวเองด้วยความเมตตาและความเข้าใจในความรู้สึกนั้น เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อเปิดโอกาสให้ชีวิตมีความหวังและเป้าหมายในอนาคต แม้เส้นทางการก้าวผ่านความยากลำบากทางใจอาจไม่ง่าย แต่ทุกคนมีคุณค่าและสมควรได้รับความรักและความช่วยเหลือเสมอ