親愛なる日記☔(19/11/25)

ฝนตกมักทำให้หลายคนรู้สึกเหงาหรือเศร้าลึกลงไปในใจ โดยเฉพาะสำหรับผู้ที่กำลังเผชิญกับอาการเจ็บป่วยหรือต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล ความรู้สึกเหนื่อยล้าไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายที่ต้องฟื้นฟู แต่ยังรวมถึงจิตใจที่ต้องอดทนฝ่าฟันกับความทรมานและสถานการณ์ต่างๆ เช่น การนอนรอเวลายามเยี่ยมผู้ป่วย หรือความเจ็บปวดจากการผ่าตัด การฉีดยาชา รวมไปถึงภาวะหลอนที่เกิดขึ้น นอกจากนี้การเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งการถูกพูดทำร้ายทางจิตใจโดยบุคลากรทางการแพทย์ ก่อให้เกิดความรู้สึกท้อแท้และอยากกลับบ้านมากกว่าที่คิด แต่สิ่งสำคัญที่ควรจดจำคือความแข็งแกร่งในการอดทน แม้จะมีอาการป่วยเป็นเพียงแค่ติดเชื้อนิดหน่อย มีอาการไม่อยากอาหาร อ้วก หรือมีไข้ ปวดหัวและปวดตัว เหล่านี้เมื่อเปรียบเทียบกับความรู้สึกทรมานในช่วงเวลาที่ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลก็ยังถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ผู้ป่วยหลายคนมักจะหาวิธีปลอบใจตัวเอง เพื่อให้ผ่านพ้นความยากลำบากนี้ไปได้ เช่น การนึกถึงช่วงเวลาที่แม่จะกลับบ้านในไม่ช้า การไม่ร้องไห้หรือไม่คิดมากเมื่อเวลานัดเยี่ยมไข้หมดลง การไม่เฝ้ามองฟ้าผ่านหน้าต่างหรือหน้าต่างที่ตะแกรงกั้นไว้ตลอดคืน สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้จิตใจสงบลงและแสดงความหวัง สุดท้ายแล้ว ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคน แต่การมีสติและพยายามอดทนจะช่วยทำให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ และเรื่องราวในนี้ยังเป็นเสมือนการบันทึกเล็กๆ ที่สามารถเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ที่กำลังเผชิญกับความเจ็บปวดได้รู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้อยู่คนเดียว มีใครสักคนที่เข้าใจและพร้อมส่งกำลังใจให้