รีวิวนิยายวาย : หนทางสู่ดาว ผมไม่ขอรับไว้

เรื่องย่อ :

‘อรุณ’ เสียชีวิตก่อนหนังที่ตัวเองเล่นจะฉาย เขามาอยู่ในร่าง ‘น้ำมนต์’ นักแสดงที่อยู่ในช่วงขาลง นอกจากนี้เวลายังผ่านมาแล้วตั้ง27ปี!!

รีวิว❤️ :

ก่อนอื่นเลยเราเคยอ่านเรื่องครูเฉลิมชอบฉลองของคุณไรท์มาก่อน แล้วก็หลงเสน่ห์การเล่าเรื่อง ตัวละคร และภาษาของคุณไรท์มาตั้งแต่นั้น(เราซื้อเล่มเก็บทันทีหลังหนังสือออก) ตอนแรกที่เห็นเรื่องนี้เราไม่กล้าอ่านค่ะเพราะกลัวว่าจะดราม่า ก็เลยเก็บเข้าคลังไว้ก่อน รอใจพร้อมแล้วจะอ่าน แต่พอได้อ่านจริงเปิดเรื่องมามันไม่ได้ดราม่าอย่างที่คิดค่ะ น้องน้ำมนต์และอรุณน่ารักกันมากมุกตลก สไตล์การเล่าเรื่องของคุณไรท์ยังคงมีลายเส้นเดิมไม่เปลี่ยน แม้จะรู้สึกได้ถึงมู้ดที่ต่างจากเรื่องก่อนก็ยังคงมีเสน่ห์เหมือนเดิม และด้วยวิธีการเล่าร้อยเรื่องราว ภาษาที่เข้าถึงใจและเห็นภาพตามง่าย ตัวละครที่สร้างและเล่าอย่างละเมียดละไมก็ทำให้ตกหลุมรักเจ้าแมวดำและพ่อหนุ่มนักแสดงหลงยุคได้ไม่ยากในเพียงไม่กี่ตอน จนอ่านเพลินไปเรื่อยๆได้ไม่หยุดเลย

เนื้อเรื่องในส่วนวงการบันเทิงเข้มข้นมากๆ เรียกได้ว่าเก็บครบเกือบทุกสาย ทั้งรายการเซอร์ไววัลเฟ้นหาไอดอล วงการไอดอล วงการนักแสดง และภาพยนต์ ได้เห็นการทำงาน ได้เห็นทั้งด้านที่เป็นแสงและเงา มีหลายจุดน่าสนใจมากๆ อย่างพาร์ทภาพยนตร์ก็เป็นอีกจุดที่เราชอบ เพราะมีเนื้อเรื่องหนังที่ตัวละครไปแสดงให้เราได้อ่านสั้นๆไปด้วยเหมือนดูหนังซ้อนนิยายอีกทีแล้วแต่ละเรื่องก็น่าสนใจจนเราอยากดูหนังเรื่องนั้นขึ้นมาจริงๆ

เพราะตัวละครหลักของเรื่องหลงยุคมาจากอดีต เราเลยได้เห็นเจเนอร์เรชั่นแกปทั้งในแง่การใช้ชีวิต การทำงานและความคิด มีจังหวะnostalgiaผ่านการนึกถึงช่วงชีวิตอรุณก่อนมาปัจจุบัน เราได้เห็นความยากลำบากในเส้นทางวงการบันเทิงรูปแบบนึงในยุคนั้น และในขณะเดียวกันก็ได้เห็นความยากลำบากในยุคปัจจุบันเช่นกัน ที่ต้องยอมรับตามตรงว่าแม้เราจะบอกว่ามันไม่ดราม่าอย่างที่คิด แต่ความจริงแล้วเนื้อเรื่องมีรสชาติขมติดปลายลิ้นค่ะ มันมีความเป็นจริงที่มีเรื่องที่ไม่สุขไม่สมหวังเป็นคลื่นใต้น้ำอยู่ด้วย และก็ฉายให้เราได้เห็นอยู่เรื่อยๆเหมือนอย่างที่บอกว่ามีทั้งแสงและเงา แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหม่นจนรสชาติขมปี๋ไปทั้งหมดค่ะ เราปฎิเสธรสขมไม่ได้เพราะมันเป็นหนึ่งในรสชาติของชีวิต เพราะงั้นเรื่องนี้ก็มีรสชาติอื่นที่มาตัด มากลมกล่อมให้เนื้อเรื่องเป็นชีวิตมากขึ้นค่ะ สำหรับเรามันคือสัจธรรม ตอนที่อ่านจบเลยมีประโยคนึงติดอยู่ในใจเรามาจนตอนนี้ นั่นคือ ‘ใจดีต่อกันไว้‘

นอกจากจะมีเรื่องราวเกี่ยวกับวงการบันเทิงแล้วก็ยังมีปมปริศนาให้เราได้ติดตามอยากรู้ มีอะไรให้ชวนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ด้วย มีตัวละครมีพิรุธ พลิกไปพลิกมา สับขาหลอกก็มี หย่อนมาเรื่อยๆให้เราได้เก็บเบาะแส แล้วคุณไรท์ก็ไม่ทิ้งสักเศษขนมปังที่หย่อนไว้เลยสักชิ้น ชื่นชมความละเอียดตรงนี้จริงๆ มันเป็นอีกรสชาติที่ทำให้เนื้อเรื่องมีมิติขึ้นมาอีก

เส้นรักของเรื่องอาจจะมาช้าหน่อยแต่มีค่ะ เพราะช่วงต้นเรื่องจะเน้นไปที่การแข่งเซอร์ไววัลมากกว่า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย โมเม้นเล็กๆน้อยๆก็พอมีหย่อนมาตลอด แล้วคุณพระเอกเขาก็น่าเอ็นดูเหมือนกันค่ะ มีโมเม้นน่าแซวเยอะมากไม่แพ้อรุณที่หลุดอะไรผิดยุคออกมาบ่อยๆ มันน่ารักดีค่ะ แต่ว่าไปนะพอเขารักกันแล้วก็หวานเจี๊ยบเลยเหมือนกัน เพราะงั้นมาช้าแต่มาแน่ค่ะ

อีกส่วนที่เราอินเป็นอันดับต้นๆคือความสัมพันธ์ระหว่างน้ำมนต์กับอรุณ อาจเพราะเป็นตัวหลักและสำคัญของเรื่องทั้งคู่ เราเลยทั้งรักผูกพันกับพวกเขามากๆจนเมื่อถึงจุดที่เล่าถึงความรู้สึกลึกๆของตัวละคร ปมในใจที่เขามี ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่บ่อน้ำตาเราเลยแตก เห็นความเจ็บปวดที่เขาซ่อนไว้แล้วมันใจสลาย แต่แม้จะมีเรื่องเจ็บปวด มีเรื่องที่เสียดาย มีเรื่องให้รู้สึกว่าถ้าเป็นแบบนั้นไม่เป็นแบบนี้คงจะดี มีข้อคิด มีสิ่งที่ย้ำเตือน และมีหลายอย่างที่ให้ตกตะกอน มันก็ยังเป็นการเดินทางที่สวยงามค่ะ เราพูดได้เต็มปากเต็มคำว่านี่เป็นประสบการณ์ที่สวยงามจริงๆ ดีใจที่ได้อ่าน ทุกวินาทีและตัวอักษรคุ้มค่ามากจริงๆ ยืนยันคำเดิม ทำหนังสือนะคะ เราพร้อมซื้อแน่ๆค่ะ อยากเก็บ

‘ใจดีต่อกันไว้‘ เป็นหนึ่งในสิ่งที่ติดอยู่ในใจเราหลังอ่านจบ แต่ความจริงแล้วมันมีมากกว่านี้ที่ไม่สามารถสรุปออกมาได้เป็นเพียงแค่คำหรือประโยค ทั้งความรู้สึกและความคิดที่ได้ถือเป็นประสบการณ์ที่ต้องไปอ่านแล้วเราจะรับรู้ได้เอง ใครที่ยังไม่ได้อ่าน แนะนำมากๆเลยค่ะ

📍พิกัด: readawrite

#รีวิวนิยายวาย #readawrite #นิยายreadwrite #อรุณไม่เป็นดาว #นิยายวาย