รีวิวนิยายวาย: ประภาคารแห่งสุดท้าย

เรื่องย่อ :

หลังโลกล่มสลายเกิดเพศรองขึ้น เหล่าโอเมก้าถูกกดขี่ถึงขีดสุด ‘เสิ่นซวงเจี้ยง‘ เป็นโอเมก้า และผู้นำประภาคารฝั่งตะวันตกมีอุดมการณ์จะปฎิรูประบบให้เท่าเทียม แต่จะทำได้ต้องชนกับอำนาจที่ใหญ่กว่า ยิ่งกรุยทางเข้าไปก็ยิ่งพบเรื่องดำมืดที่พรางตัวและซ่อนไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

รีวิว❤️:

ปกติเราไม่ค่อยอ่านแนวomegaverse แต่เพราะประโยคที่คุณนักเขียนใช้โปรยไว้หน้าเรื่องทำให้เรารู้สึกสนใจ ซึ่งเนื้อเรื่องก็พูดถึงความเลื่อมล้ำ การถูกกดขี่และความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นจากมันได้หนักและหน่วง ขยี้ความโหดร้ายที่โอเมก้าต้องเผชิญได้เจ็บปวดมาก แล้วด้วยความเซ้ตติ้งเรื่องคือโลกหลังล่มสลายที่ผู้คนต่างใช้ชีวิตกันอย่างเอาตัวรอด ทรัพยากรขาดแคลน บ้านเมืองกฎหมายไม่เคร่งขัด แม้แต่การค้าทาสก็กลายเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ปกติ ความโหดร้ายก็ยิ่งทวีคูณ ฉายไฟส่องด้านมืดของแนวomegaverseจนอ่านบางช่วงรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง

เราชอบ ‘เสิ่นซวงเจี้ยง‘ มาก เป็นตัวละครที่ฉลาด เข้มแข็ง เด็ดขาด คำพูดเขาหลายครั้งทำเอาเราอยากจะลุกขึ้นปรบมือ ด้วยความเป็นตัวละครที่ถูกกระทำมาอย่างหนักและเผชิญจุดต่ำสุดมาด้วย ทำให้เขาเติบโตขึ้นมาอย่างเข้าใจความแร้นแค้นและไม่เท่าเทียม(แต่จริงๆเดิมก็เป็นคนมีความคิดที่ดีอยู่แล้ว) แนวคิดของเขาเลยตรงใจสุดๆ เรามองว่าเขามีภาวะความเป็นผู้นำสูงมาก แนวคิดก้าวหน้า คิดถึงส่วนรวมอย่างแท้จริงๆ(ซึ่งเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกับผู้คนส่วนใหญ่ในเรื่องด้วย) อ่านแล้วชอบตั้งแต่เปิดตัว เพราะเปิดมาก็เท่เลย

พระเอกอย่าง ‘ไป๋ลู่’ เองก็น่าสนใจ จริงๆแล้วแนวคิดเขาไม่ได้ไปด้วยกันกับเสิ่นซวงเจี้ยงเลย เพราะเติบโตมาด้วยฐานะที่ดี มุมมองการเข้าใจผู้คนเลยแคบกว่า จนบางครั้งถ้าไม่ใช่ว่ารักเสิ่นซวงเจี้ยงก็เกรงว่าจะเป็นบุคคลอันตรายคนนึง แต่เพราะเขาพร้อมทำทุกอย่างที่เสิ่นซวงเจี้ยงต้องการก็เลยไม่เป็นภัยกับฝ่ายนายเอก แรกๆความรู้สึกที่เรามีกับไป๋ลู่ค่อนข้างซับซ้อน ไม่รู้ว่าจะชอบไม่ชอบ เห็นใจหรือไม่เห็นใจดี ด้วยทั้งแนวคิดและสิ่งที่เจ้าตัวทำบางอย่าง แต่พออ่านไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงท้ายเราก็พบว่าเขาน่าสงสาร ทำเราแอบซึมๆเลยเหมือนกัน

แม้จะตีแผ่ความดำมืดโลกดิสโทเปียเป็นcoreหลัก แต่พออ่านจบเราก็เข้าใจว่าประภาคารที่กล่าวไม่ใช่แค่สถานที่ เพราะท่ามกลางเรื่องราวที่ขยี้ความโหดร้ายของสังคมอย่างหนัก เต็มไปด้วยผู้คนที่ถูกบีบให้ต้องเห็นแก่ตัว มีคนจิตใจโหดร้ายอำมหิตย์ออกมาทำร้ายกันและกันอย่างง่ายดาย ไร้กฎหมายคุ้มครอง ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงอันตราย ก็ยังมีกลุ่มคนที่ยังคงยึดมั่นในจริยธรรม มีเมตตา และความดีอยู่ เป็นแสงสว่างที่ทำให้สังคมยังมีความหวัง เปรียบเหมือนประภาคารที่ยังดิ้นรนตั้งตระหง่านท่ามกลางความมืดขมุกขมัวเพื่อส่องแสงให้ผู้คน ยืนหยัดแม้จะตั้งอยู่โดดเดี่ยวเป็นแห่งสุดท้ายก็ตาม

โดยรวมเราชอบนะสนุก ความไซไฟและโลกดิสโทเปียทำถึงเลย ปมปริศนาก็เข้มข้นที่ตอนเฉลยก็เล่นเอาอึ้ง พล็อตเรื่อง แนวคิดน่าสนใจ แล้วก็ร้อยเรื่องราวได้ดี คุณนักเขียนเขียนบรรยายลื่น ลำดับการเล่าเรื่องดีเลยแหละ อ่านไม่สะดุด เห็นภาพตามชัด เสียดายก็แต่ช่วงท้ายเรายังรู้สึกค้างคาใจกับบางประเด็น(อยากให้ขยายบางจุดอีกหน่อย มีจุดที่เรารู้สึกอยากเจาะเข้าไปทำความเข้าใจมากกว่านี้) และตัวละครบางตัวที่ยังอยากเห็นเขามากกว่านี้ แต่ก็เป็นอีกเรื่องที่ควรได้ลองอ่าน เพราะโพเทนเชียลงานดีมากเลยจริงๆ ใครชอบอ่านแนวไซไฟ เซ็ตติ้งโลกดิสโทเปีย แนะนำเลยค่ะ

📍พิกัด: readawrite

#นิยายวาย #readawrite #แนะนํานิยายวาย #รีวิวนิยายวาย #นิยายวายรี้ดอะไรท์