รีวิว สัปเหร่อ 2

เมื่อความตายสอนให้เรา "รัก" คนที่ยังอยู่... และปล่อยวางการจากลา(9/10)

.

ถ้าภาคแรกคือการตั้งคำถามถึงการ "ยื้อ" และการทำใจยอมรับความตาย ภาคสองนี้ ผู้กำกับอย่าง "ต้องเต" ได้พาเราก้าวข้ามไปสู่โจทย์ที่ใหญ่และลึกซึ้งกว่าเดิม นั่นคือวัฏจักรของ "การเกิด แก่ เจ็บ ตาย" และคำถามที่ว่า "ตายแล้วไปไหน?"

.

ซึ่งหนังไม่ได้พยายามยัดเยียดคำตอบสำเร็จรูปให้เรา แต่พาเราเดินทางไปสำรวจความไม่ชัดเจนเหล่านั้น โดยผ่านการเล่าเรื่องบนวัฒนธรรมอีสาน ที่ทำได้อย่างลงตัว

.

อย่างเเรกเลยต้องปรบมือให้ ยายจ่อย 10 10 10 ที่กลายเป็นหัวใจสำคัญและเป็น MVP ของภาคนี้อย่างแท้จริง ซึ่งเรื่องราวของแกที่ถูกฟ้าผ่าจนตายไปชั่วขณะแล้วฟื้นกลับมาได้ ไม่ใช่แค่ปาฏิหาริย์ในหนัง แต่มันคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้คนดูอย่างเราต้องหันกลับมามองคนข้างที่ยังไม่ตายและกลับมาชุกคิดถึงช่วงเวลาดีดีที่ยังเหลืออยู่ด้วยกัน

.

ยายจ่อยกลับมาเพื่อบอกให้ลูกหลานรู้ว่า "จงใช้ทุกวินาทีที่มีอยู่กับคนที่รักให้คุ้มค่าที่สุด" การแสดงของยายจ่อยคือที่สุดของความธรรมชาติ แกเล่นเหมือนไม่ได้เล่น ด้วยความที่ตัวบทเน้นความเป็นธรรมชาติ ไม่มีบทแบบท่องจำ เลยถ่ายทอดออกมาได้เหมือนชีวิตจริง ดูแล้วรู้สึกเหมือนเห็นญาติผู้ใหญ่ในบ้านตัวเองจริงๆ จนเผลอน้ำตาไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว ใครที่แพ้ทางเรื่องครอบครัว คือมีน้ำตาไหลแน่นอนอ่ะ

.

ในขณะที่พาร์ทของครอบครัวยายจ่อยคือความอบอุ่นและคราบน้ำตา พาร์ทของ ธูป ก็เข้ามาทำหน้าที่เป็นตัวแทนของความอ้างว้างและการค้นหาคำตอบ ธูปคือชายหนุ่มที่สูญเสียคนรักและไม่สามารถมูฟออนได้ เขาพยายามศึกษาโลกหลังความตายเพื่อหวังจะได้เจอภรรยาอีกครั้ง เรื่องราวชีวิตธูปค่อนข้างลึก มีมิติ มีเหตุมีผลรองรับการกระทำของตัวละคร

ถือว่าเป็นตัวลรใหม่ที่ทำได้ดี

.

บทบาทของ ธูป อาจจะดูเหมือนเงาสะท้อนของ เซียง ในภาคแรก แต่มีความโดดเดี่ยวและจมปลักกับความเศร้ากว่า แม้ในแง่ความอิมแพคอาจจะยังไม่บาดลึกเท่าเรื่องราวความรักของเซียงกับใบข้าว แต่โจอี้ก็ถ่ายทอดความเจ็บปวดออกมาได้ดีเกินคาดสำหรับการแสดงครั้งแรก และเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ทำให้เราเห็นภาพกว้างของจักรวาลไทบ้านที่ขยายออกไปนอกหมู่บ้านเดิม

.

และตัวละครดั้งเดิมอย่าง เซียง และ เจิด ก็ไม่ได้หายไปไหน เราจะได้เห็นพัฒนาการของคู่หูสัปเหร่อที่เริ่มเข้าใจสัจธรรมชีวิตมากขึ้น พวกเขาทำหน้าที่เป็นเหมือนโค้ชที่คอยประคองตัวละครรุ่นใหม่

และอีกคนที่เซอร์ไพรส์มากคือ มืด ที่ภาคนี้ได้เวลาเฉิดฉายจริงๆ กลายเป็นตัวละครที่สำคัญในพาร์ทท้ายของหนังที่มีมิติดราม่าแบบลงตัว

.

ในด้านงานสร้าง ต้องยอมรับว่า ต้องเต และทีมงานไทบ้านทำการบ้านมาหนักมาก สเกลหนังใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งเทคนิคการถ่ายทำ งานภาพวิชวล ที่คิดมาแล้ว ถ่ายทอดเเนวคิดความตายในวัฒนธรรมไทยอีสาน ออกมาได้ไม่เเก่ ทันสมัย ตีความได้ลงตัว และการเนรมิตฉากโลกหลังความตายที่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลังและมีความขลังอยู่ในตัวข้อนี้ต้องชมเลย

.

ที่สำคัญคือจังหวะการเล่าเรื่องผู้กำกับรู้ดีว่าจังหวะไหนควรจะทำให้เราขำจนท้องแข็ง คือขำมากจริงๆ มันตลกธรรมชาติ และวินาทีถัดมาก็ทำคนดูซึมได้อีก ร้องไห้เสียน้ำตากับตัวละคร มันคือความตลกร้ายที่เป็นเรื่องจริง เป็นรสชาติแบบไทบ้านที่ใครมีชีวิตและความผูกพันกับวัฒนธรรม ประเพณีอีสาน และชีวิตครอบครัวที่เหมือนในหนังจะยิ่งทำให้เราอินมากกว่าเดิม

.

สรุปแล้วแอดคิดว่า สัปเหร่อ 2 คือหนังที่พิสูจน์ให้เห็นว่าความสำเร็จของภาคแรกไม่ใช่เรื่องฟลุ๊ค แต่มันคือฝีมือล้วนๆ หนังเรื่องนี้ไม่ได้แค่ขายความตลกหรือความสยองขวัญ สยองขวัญและผีนี่คือเรื่องรองไม่ใช่แก่นหลักของหนังเเต่เเรก เหมือนถังหูลู่บอระเพ็ด เคลือบน้ำตาลหวานๆ และเเก่จริงๆคือขมบาดใจ สะท้อนความตาย ความรัก การจากลา ซึ่งไม่มีใครหนีพ้น อย่างที่บอกตอนต้น มันคือจดหมายรักที่ส่งถึง คนเป็น ให้ดูแลกันในวันที่ยังมีลมหายใจ เพราะคนตายไม่ได้ทุกข์แล้ว ไม่รับรู้อะไรแล้ว คนเป็นนี่เเหละที่ต้องใช้ชีวิตต่อไป

.

ดูจบแล้วคุณจะอยากกลับบ้านไปกอดพ่อแม่ กอดปู่ย่าตายายมาก สำหรับใครที่ลังเล บอกเลยว่า ดูเถอะ และหนัง 100 ล้านอยู่แค่เอื้อมแน่นอน อาจจะไปได้ไกลกว่าภาคเเรกด้วย ไม่ต้องเคยดูจักรวาลไบ้านบ้านหรือเป็นคนอีสานก็ดูได้นะครับ แอดฟังไม่ออกอ่านซับเอายังขำมุก ยังเข้าใจเรื่องราวได้ครบปกติ ไปดูเถอะคุ้มเงินอยู่แล้ว

.

สัปเหร่อ 2 เข้าฉายแล้ววันนี้ ในโรงภาพยนตร์

.

#Inzpy #InzpyMovie #รีวิวหนัง #สัปเหร่อ2 #จักรวาลไทบ้าน