ช่วงนี้หลายคนทักมาถามเรื่อง “พี่ไอริน” ว่าทำไมถึงดูเหนื่อย ๆ แต่ยังสู้ต่อได้ เลยอยากมาเล่าเบื้องหลังการทำกล้วยโรลช็อกโกแลตแบบคนทำจริง ไม่ได้สวยหรูเหมือนในรูปนะคะ 1) เหนื่อยเพราะ “ละเอียด” มากจริง ๆ ของกินที่เป็นงานม้วน ๆ แบบกล้วยโรล ถ้าจะให้สวยงามและเรียบร้อย ต้องละเอียดทุกขั้น ตั้งแต่การเตรียมวัตถุดิบ การจัดทรง การเคลือบช็อกโกแลต ไปจนถึงการแพ็ก ถ้าวันไหนใจลอยนิดเดียว งานอาจเสียหายได้เลย เพราะช็อกโกแลตเซ็ตตัวไว แล้วผิวต้องเนียนเท่ากันถึงจะดูน่ากิน 2) กินเวลามากกว่าที่คิด หลายคนคิดว่า “ทำขนม” น่าจะเร็ว แต่ความจริงคือมันกินเวลามาก โดยเฉพาะช่วงที่ต้องควบคุมคุณภาพให้เหมือนกันทุกชิ้น บางวันทำไปแก้ไป ทดลองรอบใหม่เพื่อให้ได้รสชาติ/ความกรอบ/ความหอมที่ลงตัว แล้วเวลาที่หายไปคือพลังงานของคนทำล้วน ๆ 3) เรื่องคน: ไม่ได้วุ่นวายกับพนักงาน แต่…วุ่นวายกับตัวเอง 2 คน ในรูปอาจดูเป็นแบรนด์ แต่หลังบ้านจริง ๆ คือคุมการทำงานกันเองสองคนค่ะ ข้อดีคือคุมมาตรฐานได้ แต่ข้อเสียคือเหนื่อยมาก เพราะต้องเป็นทุกอย่าง ทั้งคนผลิต คนเช็ก QC คนแพ็ก คนตอบแชต และคนแก้ปัญหาเฉพาะหน้า 4) จุดเริ่มต้นไม่ใช่ศูนย์ บางทีมันเริ่มจาก “กู้” ด้วยซ้ำ ขอพูดตรง ๆ แบบไม่อายเลยว่า หลายแบรนด์ไม่ได้เริ่มจาก 0 บางคนเริ่มจากการกู้/ลงทุนก่อน เพื่อซื้อเครื่องมือหรือวัตถุดิบให้พอทำขายได้จริง ช่วงนั้นความกดดันจะสูงมาก เพราะต้องทำให้คุ้มและคืนทุนให้ทันแผน 5) วิธีฮีลใจของพี่ไอริน (เผื่อใครกำลังท้อ) - แบ่งงานเป็นรอบเล็ก ๆ ทำทีละล็อต แล้วพักจริง ๆ - ตั้งมาตรฐาน “พอเหมาะ” ไม่ลงโทษตัวเองเกินไป - จดสิ่งที่ลูกค้าชอบ/คอมเมนต์ดี ๆ ไว้ดูวันที่เหนื่อย - ถ้างานน่าเบื่อมาก…ให้เปลี่ยนมุมทำงาน หรือจัดโต๊ะใหม่ให้รู้สึกเริ่มต้นอีกครั้ง สุดท้ายอยากบอกว่า ความเหนื่อยของคนทำแบรนด์ไม่ได้แปลว่าล้มเหลว บางทีมันคือสัญญาณว่าเรากำลังทำของให้ดีที่สุดอยู่ ถ้าใครกำลังเริ่มทำของกินเหมือนกัน ขอให้ใจดีกับตัวเองนะคะ และขอบคุณที่สนับสนุนกล้วยโรลช็อกโกแลตพี่ไอรินเสมอ