เด็กวัย 0-1 ปีงอแงไม่ใช่เพราะดื้อ แต่เป็นช่วงเวลาที่เด็กกำลังเรียนรู้วิธีสื่อสารกับโลกใบนี้ผ่านการร้องไห้ซึ่งเป็นภาษาหลักของพวกเขา เพราะยังสื่อสารด้วยคำพูดไม่ได้ การรับรู้และเข้าใจสัญญาณของลูกน้อยจึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคุณแม่มือใหม่ การสังเกตสัญญาณต่าง ๆ เช่น การถูตา หาว ร้องเสียงสูง หรือหยุดดูดนม จะช่วยให้แม่เข้าใจว่าลูกกำลังหิว ง่วง หรือไม่สบายตัว และตอบสนองได้ถูกต้องเพื่อลดความเครียดทั้งแม่และลูก การสร้างกิจวัตรประจำวัน (Routine) ก็มีผลดีอย่างมาก เช่น การอาบน้ำ นวดตัว ปิดไฟกล่อมก่อนนอน ช่วยให้ลูกพยายามเดาทางและรู้ว่านี่คือเวลานอน ลดความงอแงก่อนนอนได้ดี นอกจากนี้การใช้การสัมผัส เช่น ลูบหลังกอดแน่น ๆ หรือการพันตัวด้วยผ้าอ้อม (Swaddle) จะช่วยให้ลูกรู้สึกปลอดภัยเหมือนอยู่ในครรภ์แม่ อีกทั้งเสียงกล่อมและบรรยากาศสงบๆ พร้อมเปิดเสียง white noise หรือเสียงหัวใจแม่เบา ๆ ก็ช่วยให้ลูกสงบและหลับง่ายขึ้น คุณแม่ควรระวังอย่าปล่อยให้ลูกเหนื่อยเกินไป เพราะเด็กที่เหนื่อยมากเกินอาจร้องไห้งอแงและนอนหลับยาก การสังเกตเวลาง่วงและพาเขานอนก่อนถึงจุดงอแงจึงสำคัญมาก รวมถึงการใส่ใจและเข้าใจลูกน้อยในช่วงเวลานี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้ลูกสบายใจ แต่ยังเสริมสร้างความผูกพันที่ดีระหว่างแม่และลูกอีกด้วย การทำความเข้าใจว่าการงอแงเป็นการสื่อสารและมีวิธีรับมืออย่างถูกต้องจะช่วยให้คุณแม่มือใหม่ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างมีความสุข และลูกน้อยก็เติบโตอย่างสมดุลและแข็งแรง