The Last Letter ข้อความที่ไม่ถูกเปิดอ่าน

การส่งข้อความหาใครซักคนในแต่ละวัน ไม่ว่าจะเป็นสวัสดีตามวัน หรือข้อความส่งต่อ มันคือการบอกให้รู้ว่า ผู้ส่งยังคงความคิด ความรู้สึก และมีลมหายใจ

นี่คือเรื่องราวข้อความตอบกลับ ที่ยังไม่เคยถูกเปิดอ่าน

15 ปีที่แล้วสมัยที่เรายังทำงานด้านเครื่องมือแพทย์ ได้มีโอกาสแนะนำวิธีการใช้งานเครื่องตรวจเบาหว่นให้กับคุณลุงท่านหนึ่งในวัยเกษียณ ตอนนั้นคุณลุงยังแข็งแรงเดินทางไปกลับเที่ยวเมืองจีนได้สบายๆ งานอดิเรกคือ การเทรดหุ้นและเป็นที่ปรึกษาการลงทุน

จากที่เจอกันเพียง 2 ครั้งเพื่อแนะนำการใช้งานเครื่องเจาะเลือด และไม่เคยเจอกันอีกเลยตลอด 15 ปี มีเพียง

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงเป็นอยู่ทุกวัน คือ กัลยาณมิตรทางไลน์

ทุกๆเช้าคุณลุงจะส่งข้อความมาสวัสดีตามวันเสมอ พร้อมแชร์ข้อความสุขสภาพทั่วๆไป ตลอด 15 ปี

จนเมื่อปีที่แล้ว คุณลุงถามว่า กัวซาช่วยเรื่องอะไร และร้านแบมอยู่ตรงไหน ข้อความที่เคยส่ง เริ่มหายไป และพบว่า คุณลุงเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีก

และหลังจากนั้น ไม่เคยมีข้อความสวัสดีวันจันทร์ส่งมาอีกเลย

เมื่อเราย้อนกลับมาดูพบว่า ในวันที่เรารู้จักคุณลุงในวันนั้น ท่านอยู่ในวัยเกษียณเกือบ 70 ปี ผ่านไป 15 ปี ตอนนี้ก็น่าจะอยู่ในวัย 80++อายุและสุขภาพท่านไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ในขณะที่ 15 ปี ชีวิตของเราก้าวเดินไปข้างหน้า แต่ 15 ปีของอีกคนกำลังถอยหลังหยุดอยู่กับที่

เราไม่รู้เหตุผลว่า ที่ข้อความไม่ถึงผู้รับเพราะเปลี่ยนเครื่อง เปลี่ยนเบอร์ หรือเหตุผลด้านสุขภาพอื่นๆ

แต่อยากบอกท่านว่า ขอบคุณสำหรับมิตรภาพความเป็นกัลยามิตรผู้ใหญ่ทางไลน์ ที่หวังดีเสมอดี

อยากบอกทุกคนว่า การส่งข้อความหาใครซักคน มันคือความตั้งใจ มันใช้พลังงาน ความรู้สึกนึกคิดและสมองในการประมวลผล ของผู้ส่ง การได้รับข้อความสวัสดีในทุกๆวัน มันทำให้เรารู้ว่า คนส่งยังคงสุขภาพดี การอ่านหรือตอบกลับคือการสื่อสารให้รู้ว่า ผู้รับยังคงเชื่อมต่อในชีวิตจริง

แต่เมื่อวันหนึ่งมันหายไป เราจะได้ไม่รู้สึกเสียใจ ที่เราน่าจะแสดงความใส่ใจกับข้อความเหล่านั้นให้มากกว่านี้ ในวันที่พรุ่งนี้ไม่มีอยู่จริง

#สวัสดีวันอาทิตย์ #ครูแบมกัวซา #lemon8ไดอารี่ #เรื่องเล่าความสัมพันธ์ #bamsora