Inequality of Thai society
True, this point reflects the pain of Thai society. 🙁
"Inequality" is not always caused by real ability, but by the lines, power and interests that circulate among the people, people who should have the opportunity because of diligence, ability, to be taken away simply because there is no "line."
Some children may not be wrong about their birth in that family or environment, but a system that benefits a particular group, which causes the efforts and abilities of many others to be overlooked and blocked.
👉 In the end, the "line boy" may get a position, get a job, get a chance, but the "man who fights himself" is tired and slow, but he will have real value in himself, and when society begins to see the truth, the real good is always acceptable.
# Society # Equity # Trending # Lemon 8 Howtoo # lemon 8 diary
ถ้าพูดถึง “ปัญหาสังคมไทยในปัจจุบัน” เรื่องที่ฉันเจอบ่อยและรู้สึกจุกที่สุดคือความไม่เท่าเทียมที่ซ่อนอยู่ในระบบโอกาส โดยเฉพาะเวลาพูดถึงงาน การสอบ การเลื่อนตำแหน่ง หรือการเข้าถึงบริการรัฐ หลายครั้งเราได้ยินประโยคประมาณว่า “เก่งและดี ในบางที่ยังไม่พอ” ซึ่งมันสะท้อนความจริงแบบเจ็บๆ ว่าความสามารถอาจแพ้ “เส้นสาย” หรือความใกล้ชิดกับคนมีอำนาจ สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่ากลัวไม่ใช่แค่คนบางกลุ่มได้เปรียบ แต่คือมันทำให้คนส่วนใหญ่รู้สึกหมดแรงจะพัฒนา พอพยายามเต็มที่แล้วเจอเพดานที่มองไม่เห็น คนเก่งจริงๆ บางคนเลือกถอย บางคนเลือกย้ายที่ทำงาน หรือบางคนย้ายประเทศไปเลย สุดท้ายองค์กร/หน่วยงานก็เสียคนที่ควรเป็นกำลังหลัก โดยเฉพาะในระบบที่เกี่ยวกับบริการสาธารณะ เช่น “ข้าราชการไทยต้องมีเส้นสาย?” คำถามนี้โผล่มาในวงสนทนาบ่อยมาก เพราะคนจำนวนไม่น้อยรู้สึกว่าความยุติธรรมไม่ได้อยู่บนกติกาเดียวกัน อีกมุมที่ฉันอยากเติมคือ ความไม่เท่าเทียมไม่ได้มีแค่เรื่องงาน แต่ยังโยงไปถึงการศึกษาและ “ทุนชีวิต” เด็กที่บ้านมีทรัพยากรจะเข้าถึงติวเตอร์ อุปกรณ์ การเรียนทางเลือก หรือแม้แต่เครือข่ายผู้ใหญ่ที่พาไปฝึกงาน/แนะนำงานได้ ส่วนเด็กที่บ้านต้องประคองรายได้อาจต้องทำงานพิเศษจนไม่มีเวลาเตรียมตัว แข่งขันในสนามเดียวกันแต่เริ่มต้นคนละเส้นชัยเลย ถ้าถามว่าเราทำอะไรได้บ้างในระดับคนธรรมดา ฉันว่าเริ่มจากเรื่องเล็กๆ ที่ทำให้ระบบ “แฟร์ขึ้น” ในพื้นที่ของเรา เช่น - เวลาคัดเลือกคนเข้าทีม/เลื่อนตำแหน่ง ให้ยึดหลักฐานผลงานและเกณฑ์ชัดเจน ลดการตัดสินจากความสนิท - ถ้าเราเป็นคนแนะนำใครเข้าทำงาน ควรแนะนำแบบรับผิดชอบ คือแนะนำคนที่ “ทำได้จริง” ไม่ใช่แค่คนรู้จัก - สนับสนุนวัฒนธรรมการให้เครดิตคนทำงานจริงๆ และไม่ปล่อยให้คนที่อาศัยชื่อคนอื่นได้หน้า - ช่วยกันพูดถึงปัญหาอย่างมีเหตุผล ไม่ใช่ดราม่าอย่างเดียว เพราะเสียงสะท้อนที่มีข้อมูลจะทำให้ผู้มีอำนาจหลีกเลี่ยงยากขึ้น สุดท้ายฉันยังเชื่อว่า คนที่สู้ด้วยตัวเองอาจเหนื่อยและช้ากว่า แต่สิ่งที่ได้คือความสามารถที่แท้จริง และความภูมิใจที่ไม่มีใครยึดไปได้ วันหนึ่งเมื่อสังคมเริ่มให้ค่ากับ “ความโปร่งใส” มากขึ้น คนเก่งจริงย่อมมีที่ยืน เพียงแต่อาจต้องช่วยกันผลักให้เรื่องความเท่าเทียมกลายเป็นมาตรฐาน ไม่ใช่แค่ความหวัง
