ในชีวิตของเราทุกคน ล้วนเคยมีช่วงเวลาเป็น 'เด็กดื้อ' กันทั้งนั้น เด็กดื้อในที่นี้ไม่ได้หมายความถึงเด็กที่ทำตัวไม่ดีเสมอไป แต่เป็นเด็กที่มีความซุกซน มีความอยากรู้อยากเห็น และไม่ยอมจำนนต่อขีดจำกัดที่ผู้ใหญ่ตั้งไว้มากกว่าคนอื่น การคิดถึงเด็กดื้อจึงเหมือนการย้อนกลับไปสู่วันที่เราเป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่มีข้อจำกัด ไม่มีหน้ากากใดๆ ในหลายครั้งที่ผมคิดถึงเด็กดื้อในตัวเอง มันทำให้รู้สึกอบอุ่นและยิ้มได้ แม้กระทั่งตอนที่ถูกผู้ใหญ่ต่อว่า ด้วยความดื้อรั้นก็เหมือนเป็นการเรียนรู้ที่มีค่า การเป็นเด็กดื้อสอนให้เราอดทน เรียนรู้ที่จะเผชิญสถานการณ์และแก้ไขปัญหาอย่างสร้างสรรค์ นอกจากนี้ยังช่วยปลูกฝังความกล้าหาญที่จะยืนหยัดในความคิดของตัวเอง ผมเชื่อว่าใครหลายคนยังมีมุมของเด็กดื้อในใจ และการนึกถึงมันบ่อยครั้งช่วยให้เรารู้สึกสดชื่นขึ้น พร้อมรับกับความท้าทายในชีวิตประจำวัน บางทีการกลับไปสู่ความทรงจำเหล่านั้น อาจช่วยปลุกพลังความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในตัวเรา ท้ายที่สุดแล้ว เด็กดื้อไม่ใช่เรื่องที่ต้องแก้ไขเสมอไป แต่เป็นธาตุแท้ที่ช่วยให้เราเติบโตเป็นคนมีสีสันและมีชีวิตชีวา การคิดถึงเด็กดื้อ คือการรักษาความเป็นตัวเอง และเชื่อมั่นในอนาคตที่เราจะสร้างขึ้นเองได้อย่างมั่นคงและมีความสุข