ไดอารี่เล่าเรื่องชีวิต พ้นผ่านความสูญเสียและสู้ชีวิตในกรุงเทพฯ

ไม่ได้เปิดอ่านมา ปี หนึ่งละมั้ง

มาย้อนอ่านดู หน้านี้

**วันอาทิตย์ที่ 12 มิถุนายน 2548**

เป็นวันที่เสียใจที่สุดในชีวิตตั้งแต่เกิดมาเป็นมนุษย์บนโลกใบนี้

แม่สุดที่รักที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กจนโตได้มาจากโลกนี้ไปนั่นคือ "ย่า"

ไม่เคยมีวันไหนที่จะเสียใจจนแทบขาดใจเท่าวันนี้เลย

ย่าได้จากไปอย่างทรมาร ทำเอาหัวใจจะขาดไปตามแกเลยจริงๆ 🤍

วันอาทิตย์ ที่ 24 กรกฎาคม 2548

ได้มากรุงเทพฯกับปั๊ม ลองมาสู้ชีวิตกันดู <อิอิ>

"อาร์ต มันบอกว่า ปะ ไปกรุงเทพฯกัน"

อาร์ตมันบอกว่า ไปหารค่าห้องกันอยู่ก่อน "เดี๋ยวกุพาไปหางานเฮด"

อาร์ตได้พาไปหาสมัครงาน และได้พาไปทำงานเสริฟโรงแรม

ก่อนที่อาร์ตจะชวนมา มันไปเห็นสภาพจิตใจตอนย่าเสียพอดี<แม่บุญเสีย>

และมันบอกว่า ปะ ไปกรุงเทพฯ กับกู

วันจันทร์ที่ 8 สิงหาคม 2548

วันนี้ได้ไปทำงานที่โรงแรม ปั๊มเพิ่งเคยทำงานเสิรฟครั้งแรก อาร์ตพามา

< วันที่25/12/52 เข้ามาเปิดอ่านไดอาลี่เลยเขียนเพิ่ม ว่า ทำงานกันไปแอบกินอาหารเหลือเขากันไปตลกมากมาย>

วันศุกร์ที่ 19 สิงหาคม 2548

เมื่อแม่ที่ 12 ได้ไปกินเนื้อย่างกัน 3 คน อาร์ต โอ๋ ปั๊ม พึ่งเคยกินเนื้อย่างที่กรุงเทพฯครั้งแร

และวันนั้นรู้สึก คิดถึง ยาย <แม่บุญ> จนร้องไห่

>> วันนี้ปั๊มไปทำงาน โอ๋เลิกงาน 1 ทุ่มก็อยู่ห้องคนเดียว ทั้งกลัว ทั้งเหงา

พวกเราตอนนี้ไม่มีเงินกันเลย วันๆ กินข้าวกับน้ำปลา <อิอิอิ>

แต่ก็ดี ที่จะได้เริ่มมีความอดทน

👉 ฝากถึงออร่าลูกแม่ ไม่มีชีวิตใครที่ง่าย อดทนขยัน ล้มแล้วก็ลุกขึ้นใหม่ เดินหาความสุขด้วยจิตใจนะลูก ❤️🤍

ไดอารี่เล่มนี้เขียน 15 มิถุนายน 2545 📍

@Pumpรีวิว1

@Jaaoshop1รีวิว