ช่วงนี้ฉันชอบพูดกับตัวเองบ่อยๆ ว่า “โลกยังมีผู้ชายแบบอ้าย” เพราะแค่โมเมนต์เล็กๆ ตอนมารับลูกก็ทำให้ใจฟูได้จริงๆ ทุกครั้งที่เขามารับลูก เขาจะอ้อนๆ แบบเดิมทุกวัน เหมือนตั้งใจทำให้บรรยากาศมันเบาลง ไม่ตึง ไม่เครียด แล้วฉันก็หลุดขำทุกที…แบบในรูปเลย “มารับลูกก็จะอ้อนๆแบบนี้ทุกวัน 555” สำหรับคนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว บางวันมันเหนื่อยทั้งร่างกายและใจ เราต้องจัดการทุกอย่างเอง ตั้งแต่ตื่น ป้อนข้าว ส่งลูก ดูงานบ้าน ไปจนถึงรับมือคำถามรอบตัว ดังนั้นเวลามีใครสักคน “ตั้งใจอยู่ข้างๆ” แม้จะเป็นแค่ช่วงสั้นๆ ตอนมารับลูก มันมีความหมายมากกว่าที่คนอื่นคิด สิ่งที่ฉันสังเกตจากผู้ชายแบบนี้คือ เขาไม่ได้ทำเพื่อให้ดูดี แต่ทำเพราะเขาใส่ใจจริงๆ เช่น - เขามาตรงเวลา เพราะรู้ว่าเรามีเวลาจำกัด - เขาคุยกับลูกก่อนเสมอ ทำให้ลูกรู้สึกปลอดภัย - เขาอ้อนแบบน่ารักๆ เพื่อให้เรายิ้มได้ แม้วันนั้นจะเหนื่อยมาก ถ้าใครกำลังตามหา “ผู้ชายแบบอ้าย” หรืออยากเช็กว่าความสัมพันธ์นี้ไปต่อได้ไหม ฉันว่าให้ดูที่ความสม่ำเสมอค่ะ คำหวานพูดวันเดียวมันง่าย แต่การมารับลูก ดูแลรายละเอียดเล็กๆ และทำซ้ำได้ทุกวันโดยไม่บ่น นั่นแหละคือความชัดเจน อีกอย่างที่อยากแชร์คือ การตั้งขอบเขตสำคัญมาก โดยเฉพาะกับคนที่มีลูกแล้ว ลองคุยกันตรงๆ เรื่องเวลา การช่วยกันดูแลลูก และความคาดหวัง เช่น วันนี้มารับลูกได้กี่โมง สื่อสารล่วงหน้าได้ไหม หรือถ้ามีเหตุจำเป็นให้บอกกันแบบไหน เรื่องพวกนี้ช่วยให้ความสัมพันธ์ไม่สะดุด และทำให้ลูกไม่สับสนด้วย สุดท้าย อยากบอกแม่ๆ (หรือใครก็ตาม) ว่าเราไม่ได้ต้องการคนที่สมบูรณ์แบบ เราแค่ต้องการคนที่ตั้งใจ เป็นพื้นที่ปลอดภัย และทำให้ชีวิตประจำวันมันอบอุ่นขึ้นได้จริงๆ ถ้าวันนี้คุณเจอโมเมนต์แบบฉัน ขอให้เก็บไว้เป็นกำลังใจนะคะ…โลกยังมีผู้ชายแบบอ้ายอยู่จริงๆ