ในช่วงอายุประมาณ 44-45 ปี เป็นจุดที่หลายคนเริ่มมองย้อนกลับไปและประเมินชีวิตที่ผ่านมาอย่างลึกซึ้ง หลายครั้งผมก็รู้สึกว่าเวลาช่างรวดเร็ว พอมีโอกาสได้ใช้เวลากับลูกมากขึ้นก็พยายามตักตวงความสุขจากช่วงเวลานั้นอย่างเต็มที่ เพราะพอเขาโตขึ้นแน่นอนว่าแต่ละคนก็จะมีชีวิตของตัวเองที่ต้องดูแลและเราเองก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยให้เขาเดินทางไปตามทางของเขาอย่างอิสระ ผมมองว่าการใส่ใจในทุกช่วงเวลาของชีวิตโดยเฉพาะช่วงเวลาที่อยู่กับครอบครัว เป็นสิ่งที่ไม่ควรมองข้าม เพราะนอกจากจะทำให้เรามีความสุขแล้ว ยังเป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น การได้ไปไหนมาไหน ทำกิจกรรมที่ชอบ หรือการดูแลลูกอย่างสนิทสนม ทำให้ชีวิตมีความหมายและเติมเต็มได้อย่างแท้จริง อีกทั้งการปฏิบัติแบบนี้ยังช่วยให้เราเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง เมื่อถึงเวลาที่ลูกเริ่มมีชีวิตเป็นของตัวเอง เราจะได้ไม่รู้สึกสูญเสียหรือว่างเปล่ามากเกินไป แต่กลับสามารถยืนหยัดและสนับสนุนเขาได้อย่างเต็มใจ ซึ่งทั้งหมดนี้คือบทเรียนและความสุขที่ควรตักตวงในครึ่งค่อนชีวิตที่เหลืออย่างมีคุณค่าและเต็มไปด้วยความรัก