การทำทานหรือแบ่งปันโภคทรัพย์เป็นหนึ่งในหลักธรรมที่สำคัญในคำสอนของพระพุทธเจ้าและได้รับการเน้นย้ำในหนังสือพุทธวจนโดยพระอาจารย์คึกฤทธิ์ การทำทานไม่ใช่เพียงการให้เพื่อละทิ้งโภคทรัพย์ แต่เป็นการฝึกฝนจิตใจให้มีน้ำใจ ความเมตตา และความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ซึ่งส่งผลดีต่อทั้งผู้ให้และผู้รับ จากประสบการณ์ส่วนตัวของหลายคนที่นำหลักการนี้ไปปฏิบัติ พบว่าเมื่อเราแบ่งปันสิ่งที่มีให้กับผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ เงินทอง หรือแม้แต่เวลาที่เรามีให้ การมีจิตใจที่เป็นกุศลนี้ช่วยให้ใจเราสงบและมีความสุขมากขึ้น ทั้งยังสร้างความสัมพันธ์ที่ดีในชุมชนรอบตัว เป็นการส่งเสริมความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในสังคม ในกระบวนการทำทาน ควรยึดมั่นในความจริงใจ ไม่มีการคาดหวังสิ่งตอบแทนหรือประชาสัมพันธ์ตัวเอง การให้ด้วยใจบริสุทธิ์นี้เท่านั้นที่จะนำมาซึ่งบุญกุศลที่แท้จริง เรียกได้ว่า ‘‘ทุกอวจะ’’ หรือทุกการให้ที่เกิดจากใจ ย่อมมีคุณค่าสูงสุด ดังนั้น การนำคำสอนพุทธวจนมาเป็นแนวทางการดำเนินชีวิตในเรื่องการทำทานและแบ่งปันนี้ ไม่เพียงแต่ช่วยเสริมสร้างจิตใจให้แข็งแรงแล้ว ยังช่วยให้เราเติบโตในทางธรรมอย่างสมบูรณ์อีกด้วย พร้อมทั้งเป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับผู้อื่นในสังคมที่จะร่วมมือกันสร้างโลกที่ดีขึ้นในทุกวัน