ความรักก็เช่นกัน,,,,สุดมือก็ปล่อยวาง,,,,สุดทางก็ปล่อยมือ,,,,เพราะว่าบางอย่าง,,,,ต่อให้เราพยายามแค่ไหน,,,,ถ้ามันไม่ใช่ของของเรา,,,,มันก็ไม่อาจจะอยู่กับเราได้,,,,อย่าได้โทษตัวเราเอง,,,,ว่าไม่ดีพอ,,,,ก็แค่ยอมรับว่า,,,,เราได้ทําดีที่สุดแล้ว,,,,และบางครั้ง,,,,การเดินออกมาอย่างสงบ,,,,คือความกล้าหาญที่สูงสุด,,,,ของหัวใจตัวเราเอง
จากประสบการณ์ตรง การเดินออกจากความรักที่ไม่ใช่ของเราเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราจะเข้าใจว่าการปล่อยมือคือขั้นตอนสำคัญของการรักษาหัวใจให้แข็งแรงขึ้น ความรักไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องยอมทุกอย่างหรือยึดติดอยู่กับสิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดเสมอไป การยอมรับว่าเราได้พยายามเต็มที่แล้วนั้น สร้างความสงบใจและเปิดโอกาสให้เราได้มองเห็นสิ่งใหม่ ๆ ในชีวิต โดยที่ไม่ต้องฝืนหรือเก็บความเจ็บปวดไว้กับตัวเอง แต่ละคนมีวิธีรับมือกับความรักที่จบลงไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะเลือกที่จะหนีห่าง บางคนเลือกที่จะอยู่กับความทรงจำ แล้วแต่เส้นทางของหัวใจตัวเอง สิ่งที่สำคัญคือ การให้พื้นที่กับตัวเองในการเยียวยาและเติบโตโดยไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว การเดินออกมาอย่างสงบไม่ได้หมายความว่าเราอ่อนแอ แต่เป็นการแสดงความกล้าหาญที่แท้จริงในการปล่อยวางสิ่งที่ไม่ใช่ เพื่อให้ใจเราได้มีโอกาสพบกับความรักที่แท้จริงในอนาคต
