🌟ผจญมาร (ตอนที่ 4) 🌟

🌟ผจญมาร (ตอนที่ 4) 🌟

โดย เผด็จ ผ่องสวัสดิ์ บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ปัจจุบัน คือ หลวงพ่อทัตตชีโว

*** ดับพิษไฟ

.....วิชาที่สองที่ข้าพเจ้าเรียนต่อมา คือ ดับพิษไฟ แบบไสยศาสตร์ข้าพเจ้าเสียเวลาเรียนอยู่เจ็ดวัน จึงจะเริ่มดับพิษไฟได้บ้าง จากนั้นก็หมั่นฝึกฝนหาความชำนาญเรื่อยมาหมดถ่านไปหลายสิบกระสอบ

.....ประมาณ 1-2 ปี ข้าพเจ้าก็สามารถย่ำเท้าเปล่าบนถนนถ่านเพลิงที่ติดแดงลุกโชนได้

.....น้ำมันเดือดๆ ที่ตั้งอยู่บนเตาไฟ หรือกล้วยแขกที่แม่ค้ากำลังทอดเดือดๆอยู่ในกระทะ.....พอดับพิษไฟแล้วข้าพเจ้าเอามือเปล่าลงไปความช้อนขึ้นมากินได้โดยไม่สะทกสะท้าน

.....ผู้ที่ถูกไฟไหม้น้ำร้อนลวก ถ้าพบข้าพเจ้าแล้วก็ไม่จำเป็นต้องไปหาหมอให้เสียเวลา

.....ขอข้าสารเพียง 1 หยิบมือเกลือ 2-3 เม็ด ใส่ปากเคี้ยวไปนึกท่องคาถาไป พอข้าวสารแหลกดีก็พ่นใส่บริเวณที่ถูกไฟหรือน้ำร้อนลวก ไม่เกินสามอึดใจคนไข้เหล่านั้นจะหายปวดแสบปวดร้อนทันที ทั้งที่ไม่ต้องมีตัวยาอื่นใดปนทั้งสิ้น

.....เนื้อความในบทคาถาสำหรับดับพิษไฟก็เป็นการกล่าวสรรเสริญคุณพระโมคคัลลาน์ว่ามีฤทธิ์มากสามารถดับไฟในนรกพ้นทุกข์จากการถูกไฟเผาได้

.....จึงไม่มีอะไรให้จับพิรุธได้เลยว่า วิชาดับพิษไฟเป็นวิชามาร

.....ยกเว้นจะสังเกตจากวิธีการทำสมาธิของมันอย่างใกล้ชิดเท่านั้น หลักวิชาทำสมาธิของฝ่ายมารคือ หลอกให้ลูกศิษย์ของมันเอาใจไปตั้งไว้ที่วัตถุนอกตัว

.....ถ้าฝึกเพ่งกสิณ จะเป็นกสิณน้ำหรือกสิณไฟหรือกสิณชนิดใดๆก็ตาม ก็ให้เอาใจไปตั้งไว้ที่แก้วน้ำหรือกองไฟ หรือวัตถุที่ใช้เป็นกสิณนั้น

.....ครั้นฝึกไปๆดวงกสิณก็เกิดขึ้น แต่เป็นดวงสว่างนอกตัว เวลาจะเสกจะเป่าทำของขลังเช่น เสกปูนคาดคอให้หนังเหนียวก็เพ่งดวงสว่างนั้นไปที่ปูน

.....หรือถ้าจะตรวจดูใต้ดินว่ามีอะไรบ้าง ก็เอาดวงสว่งนั้นฉายพุ่งลงไปในดินเหมือนใช้ไฟฉายส่องดู

.....การทำเช่นนี้มีข้อเสียคือ

.....1.ความสว่างของดวงกสิณเกิดขึ้นน้อยมาก คือสว่างแค่ดวงเทียนอย่างมากก็แค่ไฟฉาย หรือไม่เกินคืนเดือนหงาย

.....ทำให้เป็นไม่ตรงตามความเป็นจริงเสมอไป ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่เห็นทางสายกลาง

.....2. กำหนดดวงกสิณได้ยากมาก

.....3. ทำให้เกิดความเห็นผิด คือมารมันจะหลอกเอาว่าสมาธิเล็กน้อยที่ตนทำได้นั้นถึงที่สุดแล้ว

.....เหตุนี้เองเอาฬารดาบส และอุทกดาบส จึงถูกหลอกให้ติดอยู่ในอรูปฌานว่านั้นคือนิพพานจนกระทั่งตาย

.....แถมยังจะต้องถูกหลอกอย่างนี้อีกหลายร้อยหลายพันชาติ

.....สำหรับหลักวิชาของฝ่ายพระ คือ สอนให้เก็บใจไว้ในตัวโดยเอาใจไปตั้งไว้ที่ศูนย์กลางกาย (ตรงกลางท้อง)

.....ถ้าจะกำหนดกสิณไม่ว่ากสิณชนิดใดก็กำหนดไว้กลางกาย จะพิจารณาธรรมอันใดก็ตาม หรือจะแผ่เมตตาก็ตามก็กำหนดอยู่ตรงศูนย์กลางกาย

.....เมื่อกำหนดเข้าศูนย์กลางกายได้ ไม่ช้าก็เข้าถึงศูนย์กลางภพได้แล้วเข้าถึงศูนย์กลางพระนิพพานได้โดย อัตโนมัติ ไม่ลำบากยากเย็นเลย

.....ความสว่างภายในที่เกิดขึ้นก็สว่างมากกว่าเอาดวงอาทิตย์พันๆหมื่นๆดวงมารวมกันเสียอีก

.....สว่างจนกระทั่งเห็นภพของมารชัดเจน มารมันจึงกลัวนัก พอเห็นพระเท่านั้นวิ่งหางจุกกันทีเดียว

.....การกำหนดดวงกสิณก็ง่ายกว่า และที่สำคัญคือเข้าทางสายกลางอันประกอบด้วยมรรคมีองค์แปดได้อย่างง่ายดาย แม้แต่เด็กอายุไม่ถึง 10 ขวบ ก็สามารถทำได้

.....เมื่อพระอรหันต์จะไปเที่ยวดูนรก ท่านก็ทำใจหยุดเข้าไปในศูนย์กลางกายของท่าน พอใจหยุดถูกส่วนก็เข้าถึงธรรมกาย ใจของธรรมกายหยุดได้ถูกส่วนก็เข้าถึงศูนย์กลางนรก

.....รังสีความเย็นของธรรมกายนั้นมีสุดประมาณ ก็จะดับไฟนรกที่กำลังแผดเผาอยู่ให้ดับสนิทได้อย่างเฉียบพลับ อุปมาเหมือนเอาปลายธูปจุ่มลงไปในทะเลน้ำแข็งฉะนั้น

.....ด้วยเหตุนี้พระโมคคัลลาน์จึงไม่เคยใช้คาถาดับพิษไฟใดๆทั้งสิ้น

.....ไม่เฉพาะพระโมคคัลลาน์เท่านั้น แม้ท่านผู้อ่านก็เหมือนกัน เมื่อฝึกสมาธิจนกระทั่งถึงธรรมกายแล้ว (ฝึกไม่ยาก) ก็อาศัยธรรมกายนี่แหละปาฏิหาริย์ลงไปไฟนรกจะดับเอง

.....บางท่านอาจเถียงว่า วิชาดับพิษไฟเป็นวิชาของพระ เพราะช่วยดับทุกข์มนุษย์ได้ เปล่าเลยมันเป็นวิชามาร

.....มันเห็นเราเอาจริงตั้งใจฝึกสมาธิไม่ลดละ

.....มันจึงหลอกให้เราเอาใจไปตั้งที่วัตถุนอกตัว จะได้ไม่เห็นตัวพวกมันชัด ตกอยู่ในอำนาจการปกครองของมันตลอดไป

.....ถ้าเราฝึกได้ถูกทางเราก็จะหลุดพ้นจากอำนาจของพญามารและสามารถปราบมันได้อีกด้วย

.....นานๆ ทีก็สมยอมให้เราทีฤทธิ์ดับพิษไฟกองเล็ก ๆ นอกตัวได้ แต่เพิ่มไฟในตัวคือหลงผิด คือว่าตัวเองเก่งให้ไหม้โหมเผาใจเราหนักเข้าไป

.....พอสุดท้ายเราก็ตายไปพร้อมกับความหลงว่า กูเก่ง

.....แต่ถ้าเราดับพิษไฟภายใน คือความหลงได้แล้ว เรื่องดับไฟภายนอกน่ะเรื่องเล็ก ต่อให้เป็นดวงอาทิตย์ก็ดับได้สบายมาก

.....ฉะนั้นผู้ใดก็ตามไม่ว่าฆราวาสหรือพระสงฆ์ที่ตั้งตนเป็นอาจารย์รูดโซ่ ลุยไฟ ดับพิษไฟ ฯลฯ อยู่ในขณะนี้นั้น

.....ขอให้ทราบเถิดว่าท่านไม่ใช่ศิษย์ของพระตถาคตแล้ว กำลังถูกมารจูงจมูกอยู่ จงเลิกเสียเถิด

.....แล้วหันหน้ามาปฏิบัติธรรมอย่างจริงๆจังๆ จะได้เข้าถึงธรรมกายตามพระอรหันต์เจ้าทั้งหลายไปเสียที

.....ขณะนี้ท่านที่ฝึกสมาธิจนกระทั่งได้ธรรมกายแล้ว ในประเทศไทยมีเป็นเรือนแสน และที่กำลังจะได้ก็ยังมีอีกนับไม่ถ้วน

.....ด้วยอำนาจบุญของผู้ประพฤติธรรมเหล่านี้ ไทยจึงเป็นไทยอยู่ได้เพราะธรรมย่อมคุ้มครองผู้ประพฤติธรรมเสมอไป

.....หาไม่ประเทศไทยคงถึงแก่ความย่อยยับอัปปางไปนานแล้ว ไม่สามารถลอยลำฝ่าวิกฤตการณ์ต่างๆมาได้

.....ลองคิดดูให้ดี นอกจากธรรมแล้ว เราไม่มีหลักประกันความมั่นคงของประเทศชาติอย่างอื่นเลย

.....ประเทศเพื่อนบ้านของเรา เพราะทิ้งศาสนาเลิกประพฤติธรรมจึงไม่รอดพ้นจากวิกฤตการณ์สักประเทศเดียว

.....อินเดียเป็นประเทศใหญ่กว่าเรามาก แต่ก็ต้องตกเป็นเมืองขึ้นของประเทศเล็กๆ คือประเทศอังกฤษ

.....ประเทศจีนก็เช่นกันเนื่องจาก เมื่อไปสืบพระพุทธศาสนาจากอินเดีย จีนได้พระสูตรไปเป็นส่วนมากพระวินัยได้ไปน้อย

.....พระภิกษุจีนจึงประพฤติศีลหย่อนยาน เป็นหลวงจีนแล้วก็ยังดื่มเหล้า ฆ่าคนได้

.....ประเทศจีนจึงต้องบ้านแตกสาแหรกขาด ฆ่ากันเองตายตั้งหลายสิบล้านคน แม้ปัจจุบันก็ยังไม่ยอมเลิกราวาศอกกัน

.....พม่าก็รับพระวินัยมาน้อยทำให้ศีลของพระภิกษุพม่าหย่อนยานประชาชนก็ หย่อนศีลตาม พม่าจึงตกเป็นเมือขึ้นของอังกฤษไป แม้ปัจจุบันก็ยังไม่ฟื้น

.....ประเทศอื่นๆ รอบบ้านเราตั้งแต่ลังกา เวียดนาม เขมร ลาว ก็ประพฤติธรรมหย่อนยานตกอยู่ในอาการเดียวกัน จึงให้มีอันต้องตกระกำลำบากดังที่เห็นกันอยู่

.....ไทยเป็นเพียงประเทศเล็กๆ แต่รักษาตัวได้ตลอดรอดฝั่ง เพราะเรารักษารากฐานทางศาสนาที่สำคัญที่สุดคือศีลไว้ได้ จึงช่วยให้ประชาชนทั่วไปสามารถประพฤติธรรมข้ออื่นได้สะดวก

.....แต่ว่าทุกวันนี้ทั้งผู้ใหญ่และเด็กจำนวนมากกำลังจะทิ้งศีลตั้งหน้าจะกอบโกยผลประโยชน์ส่วนตน ส้องเสพย์สุรา นารี และการพนัน อนาคตของชาติจึงน่าวิตก

.....ถ้ารักชาติจริง สาธุ! จงทิ้งอบายมุขเสียเถิด

.....เมื่อข้าพเจ้าสามารถดับพิษไปตามวิธีของมารได้ชำนาญแล้ว ก็สามารถส่งกระแสใจออกไปไกลตัวได้ตามลำดับ (ความจริงต้องถือว่าส่งไปได้แคบมากเมื่อเทียบกับวิธีของพระ)

🌟ที่มา : โลกทิพย์ ตอน ผจญมาร : หลวงพ่อทัตตชีโว

#ธรรมะ #หลวงพ่อทัตตชีโว #ผจญมาร

วัดพระธรรมกาย