ชุมนุมนักเล่าขานกับราตรีกาลแห่งปีศาจ

ถ้าใครกำลังเล็ง “ชุมนุมนักเล่าขานกับราตรีกาลแห่งปีศาจ” แล้วอยากรู้ว่าควรคาดหวังอะไรจากเล่มนี้ เราว่าจุดเด่นสุดคือ “โครงสร้างการเล่าเรื่องแบบซ้อนเรื่อง” ที่อ่านเพลินมาก เหมือนเราได้นั่งอยู่ข้างกองไฟกับกลุ่มนักเล่าเรื่องในคืนเหมายันจริงๆ บรรยากาศออกลึกลับ หนาวๆ มืดๆ มีคฤหาสน์ร้างและเงาของอะไรบางอย่างที่คอยกดดันอยู่ตลอดว่า…ต้องเล่าให้ถึงรุ่งสาง ไม่งั้นปีศาจจะออกมาอาละวาด สิ่งที่อ่านแล้วสนุกคือแต่ละเรื่องสั้นที่ผลัดกันเล่าไม่ได้มาแบบแยกส่วน แต่มักจะมี “เศษเสี้ยว” ให้เราเก็บ—ทั้งรายละเอียดเล็กๆ คำพูดบางประโยค หรือความเชื่อมโยงของตัวละคร/ตำนานที่โผล่มาซ้ำๆ ทำให้คนอ่านอย่างเราจะเริ่มตั้งสมมติฐานไปเรื่อยๆ ว่าปีศาจคือใคร ใครกำลังโกหก และทำไมต้องมีพิธีเล่าเรื่องเพื่อให้ปีศาจกินคนไม่หิวโหย ตัวละครและภาพจำที่ติดหัวสำหรับเราคือคู่นักเล่าเรื่องสวมหน้ากากที่มาพบกันในคืนเหมายัน มันให้ฟีล “เกมจิตวิทยา” เบาๆ เพราะยิ่งเล่า เราจะยิ่งรู้สึกว่าทุกคนมีเงื่อนไขของตัวเอง และความจริงอาจไม่ได้อยู่ในเรื่องเล่าตรงๆ แต่อยู่ “ระหว่างบรรทัด” มากกว่า ระหว่างทางยังมีชื่อ/ตำนานที่ชวนขนลุก เช่นเรื่องของราชา แม่มด ปีศาจ และคู่ตัวละครอย่าง ‘ในติงเกล’ กับ ‘โทเทนคอฟ’ ที่เหมือนจะพาเราไปไกล แต่สุดท้ายกลับวนมาเชื่อมกันแบบน่าพิศวง ส่วนจังหวะอ่าน เราว่าเหมาะกับคนที่ชอบนิยายแฟนตาซีญี่ปุ่นเล่มเดียวจบที่เน้นบรรยากาศและปม ไม่ต้องยาวหลายเล่ม แต่ให้ความรู้สึก “คุ้ม” เพราะอ่านจบแล้วอยากย้อนกลับไปเช็กเบาะแสอีกรอบ โดยเฉพาะช่วงท้ายๆ ตอนที่เรื่องสุดท้ายถูกเล่าขานในยามรุ่งสาง ความจริงที่ซ่อนอยู่จะค่อยๆ เปิดออกแบบที่เราเผลออุทานในใจว่า เอ๊ะ…โดนหลอกมาตลอดเหรอ ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร: เหมาะกับสายลึกลับ-แฟนตาซีที่ชอบความแหวกแนว ชอบแกะปริศนา และชอบโทนเรื่องมืดๆ แบบคืนจันทร์เต็มดวงหน้า “ปราสาท/คฤหาสน์” มากกว่านิยายที่เน้นโรแมนซ์ ส่วนใครกลัวอ่านยาก เราว่าอ่านได้เรื่อยๆ เพราะแต่ละตอนเหมือนมี “เป้าหมาย” ให้ตามคือรอดให้ถึงเช้า และรางวัล C★NOVELS Prize ก็ช่วยการันตีงานเขียนและพล็อตหักมุมได้ดีทีเดียว