แมงจีชอน หรือแมงจอน

เวลาคนถามว่า “แมงจอน คืออะไร” ส่วนตัวฉันมักตอบว่าเป็นแมลงกินได้ที่บ้านเราชอบเรียกกันหลายชื่อมาก เช่น แมงจอน, แมลงจอน, แมงจีชอน, แมงชอน (บางพื้นที่เรียกเพี้ยนกันไป) ถ้าได้เห็นตัวจริงจะเป็นแมลงตัวเล็กๆ สีน้ำตาลทอง พอเอาไปทอดหรือคั่วแล้วจะดูน่ากินขึ้นมาก และกลิ่นจะหอมคล้ายถั่วคั่ว ถ้าเป็นมือใหม่อยากลอง “แมลงทอด มีอะไรบ้าง” แมงจอนถือว่าเป็นตัวที่กินง่าย เพราะชิ้นเล็ก เคี้ยวกรุบๆ ไม่ได้มีส่วนแข็งใหญ่แบบบางชนิด รสชาติที่ฉันได้ลองจะออกมันๆ เค็มนิดๆ ถ้าปรุงดีแทบไม่มีกลิ่นสาบเลย จุดสำคัญคือเรื่องความแห้งและไฟตอนทำ ทริคทอด/คั่วแมงจอนให้อร่อย (แบบที่ฉันทำแล้วเวิร์ก) 1) ล้างเร็วๆ แล้วสะเด็ดน้ำให้แห้งมากๆ: น้ำคือศัตรูของความกรอบ ถ้ายังชื้นจะอมน้ำมันและไม่กรุบ 2) คั่วก่อนทอด (ถ้ามีเวลา): ฉันชอบคั่วในกระทะไฟอ่อนๆ ให้ไล่ความชื้นออกก่อน แล้วค่อยทอดแป๊บเดียว จะได้กรอบและไม่อมน้ำมัน 3) ทอดไฟกลางค่อนอ่อน: อย่าไฟแรงเกิน เดี๋ยวขมและไหม้ไว แนะนำทอดสั้นๆ แค่พอเหลืองหอม 4) ปรุงหลังทอด: คลุกเกลือ/ผงปรุงรส/พริกป่นหลังขึ้นจากน้ำมัน จะเกาะดีและไม่ไหม้ กินกับอะไรอร่อย? - กินเล่นกับข้าวเหนียวร้อนๆ คือเข้ากันมาก - คลุกพริกเกลือ/พริกป่น เพิ่มความนัว - ถ้าสายแซ่บ แนะนำทำ “น้ำพริกแมงจีชอน” โดยโขลกพริก กระเทียม หอมแดง ใส่แมงจอนคั่วกรอบลงไปนิดหน่อย จะได้ทั้งกลิ่นหอมและเท็กซ์เจอร์กรุบๆ หลายคนสงสัยว่า “แมงกระชอน ภาษาเหนือ” หรือ “แมงไง/แมงจ้า” คืออันเดียวกันไหม ต้องบอกว่าชื่อท้องถิ่นมันมีโอกาสเรียกสลับกันได้ แนะนำเวลาไปซื้อให้ดูตัวจริงและถามคนขายว่าเป็นแมงจอนแบบที่ทอดกินกรอบๆ ไหม จะชัวร์กว่าเรียกแต่ชื่อ สุดท้าย ถ้าเพิ่งเริ่มลองแมลงทอด ฉันแนะนำให้เริ่มจากปริมาณน้อยๆ ก่อน เลือกร้านที่ทอดใหม่ น้ำมันไม่ดำ และเก็บในภาชนะสะอาด (แบบชามสเตนเลสก็โอเค) จะได้ทั้งกรอบ หอม และกินเพลินแบบไม่ต้องกลัวคาว