🔎 Orphan (ออแฟน เด็กนรก)

ถ้าเสิร์ชคำว่า “เด็กนรก” ส่วนใหญ่คนมักหมายถึง Orphan (2009) เพราะคาแรกเตอร์ “เอสเธอร์” มันทำให้เราระแวงแบบแปลกๆ—หน้าตาดูใสๆ ใส่ชุดเดรสติดโบ แต่ความรู้สึกที่หนังส่งมาคือ “มีอะไรไม่ชอบมาพากล” ตลอดเวลา สำหรับเราเสน่ห์ของ Orphan คือความเป็นหนังระทึกขวัญที่ค่อยๆ ปล่อยข้อมูลให้คนดูเหมือนกำลังสืบเอง ไม่ได้เน้นตุ้งแช่พร่ำเพรื่อ แต่ใช้บรรยากาศและรายละเอียดเล็กๆ ให้เราเริ่มไม่ไว้ใจตัวละครทีละนิด เรื่องย่อแบบไม่สปอยล์: คู่สามีภรรยาที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์สูญเสีย ตัดสินใจรับเด็กผู้หญิงจากสถานเลี้ยงเด็กมาเป็นลูกบุญธรรม เด็กคนนั้นคือเอสเธอร์—ดูเรียบร้อย ฉลาดเกินวัย มีมารยาทและแต่งตัวสไตล์วินเทจนิดๆ แต่พอเข้าบ้านไป ทุกอย่างเริ่มมีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นรอบตัวเธอ ความสัมพันธ์ในครอบครัวเริ่มตึง ความรู้สึก “บางคนเชื่อ บางคนไม่เชื่อ” คือแกนที่ทำให้หนังสนุกมาก เพราะมันทำให้คนดูหงุดหงิดแทนตัวละคร (และยิ่งอิน) จุดที่ทำให้หลายคนยกให้เป็น “เด็กนรก” คือหนังเล่นกับภาพลักษณ์ innocent-looking appearance ได้โหดมาก คือคนมักเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น—เด็กหน้าใส พูดจาดี ใส่ริบบิ้น ผูกโบว์—แต่หนังตั้งคำถามว่า ถ้าเราเชื่อแค่ภาพลักษณ์ เราอาจมองข้ามสัญญาณเตือนสำคัญ แล้วปล่อยให้อันตรายเข้ามาในบ้านเองก็ได้ ถ้าดูแล้วอยากต่อด้วย Orphan: First Kill ให้ฟีลคนละจังหวะนิดหน่อย แต่ช่วย “เติมที่มา” ของเอสเธอร์ ทำให้เราเข้าใจว่าทำไมเธอถึงเป็นแบบนั้น และทำไมวิธีเอาตัวรอด/การหลอกคนถึงแนบเนียน (สำหรับเราแนะนำให้ดูเรียงภาค จะได้อารมณ์พีคสุด) ทริคเล็กๆ ก่อนดู (กันคาดหวังผิด): - อย่าเปิดอ่านสปอยล์หรือคลิปเฉลยก่อน เพราะ Orphan สนุกตรงจุดหักมุม - ถ้าชอบแนวครอบครัวล่มสลาย + จิตวิทยา + ระทึกขวัญแบบค่อยๆ บีบ จะถูกใจมาก - ดูตอนกลางคืน/ใส่หูฟัง บรรยากาศจะหลอนขึ้น โดยเฉพาะซีนที่เอสเธอร์เริ่ม “ไม่เหมือนเด็กทั่วไป” โดยรวมสำหรับเรา Orphan เป็นหนังที่ทำให้จำชื่อ “เอสเธอร์” ไปนาน และคำว่าเด็กนรกไม่ได้มาเพราะแค่ความโหด แต่มาเพราะความ “น่าเชื่อถือ” ของความใสซื่อที่ซ่อนพิษไว้—ดูจบแล้วจะเข้าใจเลยว่าทำไมหลายคนช็อกเหมือนกัน