จากประสบการณ์การเป็นแม่คนหนึ่ง การเห็นเด็กๆ รู้จักคำว่า "คิดถึง" แม้จะยังเล็กและอยู่คนละโรงเรียนนั้น ทำให้เรารู้สึกอบอุ่นใจอย่างที่สุด เด็กๆ ที่เคยกินข้าว เล่น และนอนด้วยกันทุกวัน พอแยกกันอยู่ก็ยังเฝ้ารอเสียงและรอยยิ้มของกันและกันหลังเลิกเรียน ความผูกพันนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสายเลือด แต่เกิดจากความใกล้ชิดและความเข้าใจซึ่งกันและกันอย่างแท้จริง ในวันแรกของการไปโรงเรียนใหม่ เด็กๆ อาจรู้สึกแปลกแยก แต่มิตรภาพและความรักที่ต่อเนื่องเป็นสิ่งที่ช่วยบรรเทาความเหงา ความรู้สึกน้ําตาไหลของแม่ที่เห็นความสัมพันธ์นี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงพลังของความผูกพันระหว่างเด็กและคนรอบข้าง ดังนั้น การให้โอกาสเด็กได้แสดงความรู้สึกและสร้างมิตรภาพใหม่จึงสำคัญมาก นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ไม่ควรลืมที่จะเข้าใจความรู้สึกของเด็ก เพราะความผูกพันและการคิดถึงนี้ช่วยเสริมสร้างจิตใจให้แข็งแรงและสมบูรณ์มากขึ้นในทุกๆ วัน