การได้เรียนในโรงเรียนบ้านนอกเล็กๆ อย่างโรงเรียนบ้านมะฟักในจังหวัดศรีสะเกษ เป็นประสบการณ์ที่ทำให้รู้เลยว่า ไม่ใช่ว่าคนเรียนโรงเรียนเล็กหรือบ้านนอกจะไม่เก่ง แต่โอกาสและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ มักจะไม่เทียบเท่ากับโรงเรียนใหญ่ในเมือง จากประสบการณ์ของเภหนุงหนิงที่ได้เล่ามานั้น เธอได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวอย่างใกล้ชิด สามารถอยู่กับครอบครัวในชนบทได้โดยไม่ต้องมีค่าใช้จ่ายสูง อีกทั้งยังมีโอกาสพัฒนาในด้านกิจกรรมกีฬาและการเป็นผู้นำ แม้จำนวนเพื่อนร่วมชั้นจะน้อย การได้เป็นประธานนักเรียนก็ช่วยฝึกความรับผิดชอบและนำพาการเปลี่ยนแปลงให้โรงเรียน สิ่งที่เภหนุงหนิงอยากจะเน้นคือ ทุกโรงเรียนบ้านนอกเล็กๆ ควรได้รับการสนับสนุนในด้านบุคลากรและทรัพยากรการเรียนรู้ เพื่อช่วยยกระดับคุณภาพการศึกษาและเปิดโอกาสให้เด็กในพื้นที่ห่างไกลได้ก้าวไปสู่เส้นทางที่ประสบความสำเร็จเหมือนกัน นอกจากนี้ เธอยังชวนให้ผู้ปกครองเห็นความสำคัญของการส่งเด็กเรียนในระดับประถมศึกษาที่อยู่ใกล้ชุมชน เพราะจะช่วยให้เด็กได้ความอบอุ่นจากครอบครัว และมีเวลาวิ่งเล่นอย่างปลอดภัย นอกจากนี้ การมีเวลาฝึกฝนและพัฒนาทักษะช่วงวัยประถมยังเป็นพื้นฐานที่ดีสำหรับการเข้าเรียนในระดับมัธยมและต่อยอดในเส้นทางวิชาชีพอย่างเภสัชกร สุดท้าย เรื่องราวนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับหลายๆ คนว่าแม้จะเริ่มต้นจากโรงเรียนเล็กๆ บ้านนอก หากมีความมุ่งมั่นและความตั้งใจ รวมทั้งการสนับสนุนที่เหมาะสม ก็สามารถไปถึงความสำเร็จในชีวิตและการทำงานที่มีคุณค่าได้อย่างแน่นอน