ถ้าใครเสิร์ชเรื่อง “บุคลิกภาพ” แล้วมาลงเอยที่ความขี้เขินแบบเรา คือเข้าใจมากๆ เลยนะ เราเป็นคนที่รักพ่อแม่มาก แต่พอถึงเวลาจะพูดตรงๆ อย่าง “รักแม่ รักพ่อ” มันจะมีอาการแบบ…เขินอะ ไม่รู้อะคือเวลาที่ต้องพูด แล้วก็จะหลุดเป็น “อุ้ย!!! อี้ย!!!” ในใจ (บางทีก็เผลอทำท่าทางตลกๆ กลบเกลื่อน) ทั้งที่จริงๆ อยากบอกรักพ่อแม่บ่อยมาก เพราะคิดเหมือนกันว่า พ่อแม่ก็แบบโตขึ้นเรื่อยๆ แล้วไม่รู้ว่าจะอยู่กับเราไปถึงเมื่อไหร่ มุมหนึ่งที่ช่วยได้คือการยอมรับ “บุคลิกภาพขี้เขิน” ของตัวเองก่อน ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนให้เป็นคนหวานทันที แค่ค่อยๆ ทำให้การสื่อสารความรักมันง่ายขึ้นและเป็นธรรมชาติขึ้น วิธีที่เราใช้แล้วเวิร์กมีประมาณนี้ 1) เริ่มจาก “บอกรักแบบไม่ต้องพูดคำว่ารัก” ก่อน วันไหนพูดไม่ออก เราจะเปลี่ยนเป็นประโยคที่ใกล้เคียง เช่น “ขอบคุณนะแม่/พ่อ” “วันนี้เหนื่อยไหม” “กินข้าวหรือยัง” หรือ “กลับบ้านถึงแล้วนะ” ฟังดูธรรมดา แต่เป็นการดูแลที่สม่ำเสมอ ซึ่งเข้ากับคนขี้เขินมาก 2) ใช้ข้อความแทนการพูดต่อหน้า ถ้าพูดแล้วเขินจนอยากหายตัว ลองส่งไลน์/โน้ตสั้นๆ ก่อนก็ได้ เช่น “รักนะ” หรือ “คิดถึง ขอบคุณที่ดูแล” พอเริ่มชิน ค่อยขยับไปพูดตอนเจอกันจริงๆ 3) เลือก “จังหวะ” ที่ไม่กดดัน เราไม่ถนัดพูดตอนทุกคนจ้องหน้า เลยชอบพูดตอนกำลังทำอะไรไปด้วย เช่น ตอนนั่งรถ ตอนช่วยล้างจาน ตอนเดินไปซื้อของ แล้วพูดสั้นๆ แป๊บเดียว พูดเสร็จก็ทำอย่างอื่นต่อ ลดความเขินได้เยอะ 4) ถ้าชอบกวน ให้ “กวนแบบน่ารัก” แทนการหนี บางคนเวลาแม่จะบ่น เราจะชอบทำท่าใส่แม่เพื่อไม่อยากฟัง แต่ลองเปลี่ยนเป็นกวนแบบนุ่มๆ เช่น “โอเคค้าบ เดี๋ยวหนูทำเลย” แล้วปิดท้าย “ขอบคุณที่เตือนนะ” มันยังเป็นตัวเรา แต่ไม่ทำให้บรรยากาศตึง 5) ตั้งเป้าหมายเล็กๆ ทำได้จริง ไม่ต้องบอกรักทุกวันก็ได้ เริ่มสัปดาห์ละ 1 ครั้ง หรือเดือนละ 2 ครั้ง แล้วค่อยเพิ่ม พอทำได้จะรู้สึกว่าเราไม่ได้ฝืนบุคลิกภาพ แต่กำลังฝึกความกล้าและความอบอุ่นในแบบของเรา สุดท้าย ถ้ารู้สึกว่า “อยากพูดอะ แต่พูดแล้วมันรู้สึกแบบ…” นั่นแปลว่าเรามีความรักอยู่เต็มๆ แล้ว แค่ติดความเขินเท่านั้นเอง ค่อยๆ ทำทีละนิด เดี๋ยววันหนึ่งคำว่า “รักนะ” จะหลุดออกมาแบบไม่ต้องฝืนเลย