รีวิวการคลอดลูกกับความเจ็บปวดที่คาดเดาไม่ได้ 🫠🤱🏻🤰(ฉบับละเอียด ใครใกล้คลอดอย่าอ่านค่ะ)

ประสบการณ์ที่สุดของชีวิตยกให้การผ่าคลอดลูกเลยค่ะ

เรามีโรคประจำตัวเป็นไทรอยด์ การตั้งครรภ์จะมีความเสี่ยงสูง

เสี่ยงที่จะคลอดก่อนกำหนด เสี่ยงที่ครรภ์จะเป็นพิษ

เสี่ยงที่เด็กจะไม่สมบูรณ์ เสี่ยงที่เขาจะคลอดออกมาแล้วตัวเล็ก

หลากหลายความเสี่ยงที่คุณหมอเคยบอกไว้

ถูกลบล้างด้วยลูกชายคนนี้เลยค่ะ เหมือนอยากเกิดมาจริงๆ

แต่เอาว่าคอลดมาวันแรกคือเป็นที่น่าพอใจค่ะ

น้ำหนักเยอะกว่าเด็กที่แม่สุขภาพปกติพอสมควร

น้ำหนักน้องอยู่ที่ 3,380 กรัม ซึ่งถือว่าผมไม่จิ๋วนะครับ 👶🏻🧸

แต่ความพีคมันไม่ได้อยู่ที่ลูก แต่มันคือคะแนนความเจ็บปวด

ของเราที่ได้สัมผัสผัสเอง จากที่เตรียมตัวมาคิดว่าดีแล้ว

เวลาที่คนเราจะเข้าห้องผ่าตัด แม่หลายๆคนมักจะเสิร์ช

ดูคะแนนความเจ็บเพื่อที่จะได้เตรียมตัวและเตรียมใจ

ถูกมั้ยคะ นั่นแหล่ะค่ะ เจงก็เป็น 55555 เสิร์ชยันนาทีสุดท้าย

โดยปกติแม่ๆจะรีวิว เช่น

✅ เปิดเส้นเจาะสายน้ำเกลือ 2/10

✅ ใส่สายสวนฉี่ 4/10

✅ บล็อคหลัง 1/10

✅ ผ่าคลอด 1/10

✅ ถอดสายสวนฉี่ 5/10

✅ ลุกเดินครั้งแรก 1000000/10

อะไรแบบนี้เกือบทั้งหมด แต่จากประสบการณ์คือมันไม่ใช่เลยค่ะ

มันสวนทางกับคนอื่นเขาเกือบหมดเลย ชีวิตฉัน~

เพราะว่า

✅ การเปิดเส้นเจาะสายน้ำเกลือ ถามว่าเจ็บมั้ย

แล้วแต่มือพยาบาลจริงๆค่ะ เพราะโดน 2 รอบ

เนื่องจากเข้ารพ.ก่อนกำหนดคลอด เพราะคิดว่าน้องดิ้นน้อย

พยาบาลคนแรกก็เจ็บอยู่แต่แบบทนได้ค่ะ

แต่คนสองคือเจ็บน้อยกว่ามาก ชิวๆเลยค่ะ

✅ ใส่สายสวนฉี่ที่ได้ยินแบบเรื่องลือมาก

ว่าเจ็บ ว่าแสบ แต่ความจริงคือไม่เจ็บเลยค่ะ

ฟิลคล้ายเราใส่ผ้าอนามัยแบบสอด

แต่!!!!!!! ความน่ารำคาญมันอยู่ตรงที่

เราจะรู้สึกเหมือนปวดฉี่ตลอดเวลาค่ะ ใช่ค่ะ ตลอดเวลา

เป็นตอลดเวลาการนอนรอเข้าห้องผ่าตัดที่ทรมานมาก

มันเหมือนอยาดจะดึงออกเพื่อความสบายตัว

แต่มันทำไม่ได้เพราะเพื่อความปลอดภัย 🥲

อันนี้ให้เลยค่ะ ความเจ็บ 0 ความรำคาญแสนล้าน!!!

แก้ด้วยวิธีการ : ยกขาพาดหมอน นอนเล่นทรศ.ทำลืมๆ

ก็ดีขึ้นนะคะ แต่มันก็จะรู้สึกรำคาญอยู่ดีแต่น้อยลง

✅ บล็อคหลัง อันนี้พีคมากเพราะว่าไม่มีใครเคยพูดถึงเลย

มีแต่คนบอกว่า เข็มมันเล็ก เจ็บนิดเดียวจริงๆ

หรืออาจจะไม่เจ็บเลย เพราะฉีดปุ๊ปชาปั๊ป

แต่!! คุณพระความซวยเกิดขึ้นกับเรา หมอแทงเข็มไม่เข้า

ไม่แน่ใจว่าติดที่อะไร แต่แทง 4-5 รอบไม่เข้า เข้ารอบ 6

ใข่ค่ะ จากที่ไม่เจ็บก็กลายเป็นเจ็บสบัด กว่าจะชา

คือร้อวไห้เลยเพราะเจ็บมาก เจ็บแบบร้องเลยไม่อาย😂

แต่ร้องกว่าเพราะพยาบาลบอก จะได้เจอหน้าลูกแล้ว อดทนนะ

✅ ผ่าคลอด อันนี้สวนตัวมองว่า มันยังรู้สึกแบบที่แม่คนอื่นบอกค่ะ

แต่จังหว่ะที่เขาพยายามดันเด็กออก คือจุกจริงไม่จ้อจี้

แต่เป็นระดับที่เราออกเสียงเลยค่ะ เพราะเจ็บ 5555

ใครบอกจุกนิดๆ โนวววววว ไม่นิดน้า กดอยู่สักแป๊ปนึงเลยค่ะ

อันนี้ให้ความเจ็บเป็น 0/10 แต่จุก 7/10 😩

✅ ถอดสายสวนฉี่ !! อันนี้ไม่เจ็บเลยค่ะ ชิวมาก ไม่แสบ ไม่จุก

✅ ลุกเดินครั้งแรก ที่เขาบอกเจ็บเจียนตาย หื้มมมมมม

อาจจะไม่เท่สตอนนอนพักฟื้น😩

อะทีนี้ของจริง รีวิวจริงแบบจำได้ทุกเม็ด !! คือตอนพักฟื้นค่ะ

พอเราคลอดแล้ว ได้ยินเสียงลูกแล้ว หมอก็จะทำการเย็บแผล

ช่วงนี้พยาบาลบอก แม่นอนหลับได้เลยนะ พักผ่อน

เดี๋ยวรอคุณหมอเย็บเสร็จก่อนนะ ได้ไม่เวียนหัวด้วย

โอเค เราหลับเลยค่ะ อาจจะเพราะฤทธิ์ยาด้วยแหล่ะ

พอรู้สึกตัวอีกที เขากำลังจะย้ายตัวเราไปเตียงเข็น

อันนี้ยังไม่เจ็บค่ะ กอดอกย้ายเตียงชิวๆ

เขาก็จะเข็นเราไปห้องพักฟื้น เพื่อรอดูอาการกับคลอด

จำได้ว่า เข้าห้องคลอดประมาณ 10.00 แล้วนอนรอหมอ

คลอดน้องตอนเกือบ 11.00 แล้วก็ออกจากห้องคลอดเกือบเที่ยง

ตอนนอนดูอาการก็ยังไม่เท่าไหร่ค่ะ เพราะร่างกายยังเพลียๆ

สุดท้ายคุณหมออยากให้นอนห้องรวม เพราะรอดูอาการ 1 คืน

ตอนผ่าตัด เหมือนมีอัตราอะไรสักอย่างมันตกค่ะ

หมอเลยกังวล แต่นี่แหล่ะของจริงที่ต้องเจอ

พอถึงเตียงห้องรวม เริ่มรู้ตัวแล้วว่าเจ็บ

หมอบอกต้องรอนราบ 8-12 ชม. ถ้าจำไม่ผิดนะคะ

แล้วทุกคนการนอนราบ 8 ชม. เอาแค่ 8 ชม.

มันเมื่อยมาก แล้วเราจะมีอาการเจ็บแผลร่สมด้วย

มีอาการปวดมดลูก จังหว่ะมดลูกบีบตัวอีก

คือนอนร้องไห้ ขอยาแก้ปวดก็เหมือนไม่ได้ช่วยอะไร

แต่เคสเราไม่แน่ใจว่า หมอเลือกยาแก้ปวดตามโรคประจำตัวมั้ย

เพราะมันไม่ช่วยเลยจริง จะหลับก็หลับได้นิดๆก็ตื่น

เพราะในห้องรวมเสียงดังมาก ไหนจะผู้ป่วย คนเฝ้าไข้

เด็กที่ต้องออกมาอยู่กับแม่อีก ร้องสบัดไม่พักเลย

เป็นระยะเวลาที่นอนราบและปวดท้องจนขนเกร็ง

สนเท้ากดลงเตียงโดยอัตโนมัติ จนปวดส้นเท้า เจ็บไปหมด

ดีที่สามีนวดให้ น้องสาวนวดให้ ก็รู้สึกโอเคขึ้น

เป็นค่ำคืนอันแสนยาวนานมากๆ ได้แต่นอนมองตาปริบๆ

เช้าวันต่อมาคุณหมออนุญาตให้กลับห้องพิเศษ

คุณพระ จังหว่ะย้ายเตียง ตายได้ตายไปแล้ว

มันเหมือนถ้าเราขยับตัวเอียงไปข้างนึง อะไรสักอย่างในท้องเรา

มันจะไหลตามไปด้วย จังหว่ะนี้แหล่ะค่ะ เจ็บแบบจะตาย

เจ็บแบบนึกไม่ออกว่ามันจะหายไปได้ยังไงนะ

พอเข้าห้องพิเศษได้ เรานอนร้องไห้เลยค่ะ เพราะมันเจ็บมากๆ

แต่พอได้พักไปสักครึ่งวัน เห้ย มันเริ่มขยับตัวได้แล้ว

แต่ก็ยังเจ็บอยู่ดีค่ะ หมอจะบอกให้พยายามขยับ

เพื่อลดพังผืดในท้อง แล้วก็จะได้ฟื้นตัวไวๆ

แต่กว่าเราจะตะแคงได้ เกือบตายค่ะ ต้องให้สามีช่วย

หรือแม้แต่แค่ะจะลุกขึ้นมานั่ง ก็ยังเจ็บมากกกกกกก

เอาว่าพาร์ทนี้คือตายได้ ตายไปแล้ว

แต่พอช่วงค่ำ เจงก็สามารถลุกนั่งได้ พลิกตัวได้แบบเจ็บๆ

พอเข้าวันที่ 3 ของการพักฟื้นผ่าตัดคลอด

เห้ยคุณพี่จะลองเดินครั้งแรก สรุป เดินได้ค่ะ แต่เจ็บ

มันเจ็บเหมือนคนช้ำในมากๆ ฟิลทำนองนั้นเลยค่ะ

แต่ไม่ได้ถึงกับเดินก้าวแรกแล้วเป็นลมนะคะ

พอเดินบ่อยๆ ก็ดีขึ้นเองตามลำดับ แบบใน 1 วันคือดีขึ้นได้เลย

แต่ความพีคคือ มันจะเหมือนสตาร์ทเริ่มใหม่ทุกครั้งที่นอนแล้วตื่น

จนกลับมาถึงบ้านก็ยังเป็นแบบน้้นเลย

สิ่งที่จะช่วยได้แบบช่วยชีวิต อยากบวชให้เลยคือ

เข็มขัดหลังคลอดค่ะ ใส่แล้วแบบ ช่วยชีวิตมากๆ

เจ็บน้อยลงมาก รู้สึกอยากเดินมากขึ้นเลยค่ะ

ตอนนี้ผ่าคลอดมาได้ 7 วันแล้ว ตัวช่วยเดียวคือเข็มขัด

กับยาแก้ปวดที่คุณหมอให้มา ช่วยได้เยอะมากๆเลย 💖

แต่สุดท้ายมันเป็นความเจ็บปวดปางตายที่งดงามนะคะ

แค่เห็นหน้าลูก ได้ป้อนนม ได้นอนมองหน้า

มันเหมือนโลกทั้งใบมอบคำตอบให้ชีวิต

ว่าหลังจากนี้เราจะขยันเพื่อใคร เราจะทำให้ตัวเองดีขึ้นเพื่อใคร

เราจะผ่านปัญหาความอุบาทว์ของชีวิตเพื่อใคร

และที่สำคัญ นอนมองหน้าเฉยๆได้เป็นชั่วโมง

โดยความรู้สึกเทียบเท่ากับสามีบอกรักวันละแสนรอบ 🤣💖

ปล.คำไหนผิดช่วยบอกทีนะคะ พิมพ์ไปจะหลับไปเพราะเวลานอนถูกลูกขโมยไปหมดแน้ว 😂

#รีวิวครึ่งปี #รีวิวคลอดลูก #ประสบการณ์คลอดลูก #ประสบการณ์จริง #คลอดลูกโรงพยาบาลรัฐ