Used to be surprised why Thavin likes to be with the old grandmother, but when seeing the last picture, I know why👵🏼🤍

มีคนทักมาถามบ่อยว่า “วิน ธาวิน” ทำไมดูชอบอยู่กับคุณยายเป็นพิเศษ เราเองตอนแรกก็แอบแปลกใจเหมือนกันค่ะ แต่พอไล่ดูภาพตั้งแต่ช่วงแรกเกิดไปเรื่อย ๆ ก็รู้เลยว่าเหตุผลมันอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ ที่คุณยายทำให้มาตลอด ตั้งแต่ธาวินยังเป็นทารกแรกเกิด คุณยายอุ้มด้วยความอ่อนโยนมาก ๆ แบบประคองหัว ประคองตัว ห่อผ้าสีขาวแน่น ๆ แล้วกอดไว้ใกล้ตัว เห็นแล้วรู้สึกได้เลยว่าความสบายใจของเด็กมันเริ่มจากอ้อมกอดแรก ๆ นี่แหละ พอธาวินโตเป็นวัยประมาณ 5 เดือน เริ่มมีน้ำหนักมากขึ้น การอุ้มก็ไม่ง่าย แต่คุณยายก็ยังอุ้มเหมือนเดิม ทุกครั้งที่มาหา เหมือนเป็น “ที่ประจำ” ของหลานชายคนเล็ก สิ่งที่เราสังเกตคือ ต่อให้ไม่ได้อุ้มตลอด คุณยายก็จะนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ตลอดเวลา เช่นตอนธาวินเริ่มเล่นได้ คลานได้ ก็จะมีภาพคุณยายคอยหาของเล่นให้ คอยมองว่าหลานหยิบอะไรเข้าปากไหม หรือพื้นดินมีอะไรแหลม ๆ รึเปล่า มันเป็นการดูแลแบบเงียบ ๆ แต่ทำให้คนเป็นแม่สบายใจมาก และรูปที่ทำให้หลายคน “อ๋อ” เลย คือภาพคุณยายวัย 93 ปีนั่งมองธาวินเล่นอยู่ข้างหน้า คือไม่ต้องมีคำพูดเยอะเลย แค่สายตาก็รู้ว่าเอ็นดูแค่ไหน คุณยายเหมือนต้นไม้ใหญ่ของบ้านจริง ๆ ทั้งกายและใจ แข็งแรงในแบบของคนที่ผ่านชีวิตมาเยอะ แล้วเอาความนิ่งนั้นมาทำให้เด็กอบอุ่น ถ้าใครอยากให้ลูกสนิทกับผู้ใหญ่ในบ้านแบบวิน ธาวิน เราว่าหัวใจคือ “ความสม่ำเสมอ” ค่ะ ให้เด็กได้เจอคุณยายบ่อย ๆ ในช่วงเวลาที่ไม่เร่งรีบ มีกิจกรรมเล็ก ๆ ร่วมกัน เช่น นั่งเล่นข้าง ๆ ช่วยหยิบของเล่น อ่านนิทาน หรือแค่ให้เด็กได้อยู่ในอ้อมกอดแบบปลอดภัย เด็กจะจำความรู้สึกนี้ได้เอง สุดท้ายเราเชื่อว่าเหตุผลที่วิน ธาวินชอบอยู่กับคุณยาย ไม่ได้เพราะอะไรมหัศจรรย์เลยค่ะ แต่เพราะคุณยายเป็นคนที่ “อยู่ตรงนั้นเสมอ” ตั้งแต่วันแรกที่เขาลืมตาดูโลก จนวันนี้ที่เขาวิ่งเล่นได้แล้ว 🤍