จากประสบการณ์ส่วนตัว การที่เราเป็นพาสเตอร์ให้คนอื่น ทั้งที่ตัวเองยังไม่พร้อม อาจทำให้เรารู้สึกเหนื่อยล้าและหมดกำลังใจได้มากกว่าที่คิด ฉันเคยพยายามช่วยเหลือคนที่ใกล้ชิดในตอนที่ตัวเองยังอยู่ในสภาพจิตใจและร่างกายที่ไม่แข็งแรง พอผ่านช่วงนั้นมารู้สึกว่าบางครั้งการให้ความช่วยเหลือผู้อื่น ต้องเริ่มจากการดูแลตัวเองก่อน เพราะถ้าเรายังเจ็บปวดอยู่ มันก็เหมือนกับการใช้พาสเตอร์ปิดแผลในขณะที่แผลนั้นยังไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกต้อง ดังนั้น การยอมรับความรู้สึกของตัวเอง และให้เวลารักษาตัวเองเป็นสิ่งสำคัญมาก ไม่ใช่แค่ช่วยให้ตัวเองดีขึ้น แต่ยังทำให้เรามีพลังและใจที่มั่นคงพอที่จะช่วยเหลือผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ หากรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นพาสเตอร์ให้ใครโดยไม่รู้ตัว ลองหยุดพักและประเมินความรู้สึกของตัวเองก่อนนะคะ เพราะการรักตัวเองให้เป็น คือจุดเริ่มต้นของความสุขและความเข้มแข็งที่แท้จริง