หลายครั้งที่เรามักจะย้ำคิดย้ำทำเรื่องการรักษาความรู้สึกของคนอื่นโดยที่ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของตัวเอง จนบางครั้งรู้สึกเหมือนได้รับการปฏิบัติแบบสวนทางกัน ลองนึกถึงคำว่า "ทำไมต้องรักษาความรู้สึกคนอื่นอยู่ตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครรักษาความรู้สึกเรา" ซึ่งเป็นสิ่งที่หลายคนอาจเคยประสบ การตั้งคำถามนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการตระหนักรู้ถึงคุณค่าของตัวเองและการตั้งขอบเขตในการรับมือกับความสัมพันธ์ต่าง ๆ จากประสบการณ์ส่วนตัวการรับรู้และเคารพความรู้สึกของตนเองเป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้กัน เพราะหากเรายอมให้ความรู้สึกของตัวเองถูกละเลยบ่อยครั้ง จะส่งผลให้เกิดความเครียดและความรู้สึกไม่พอใจสะสม ถึงแม้การเห็นอกเห็นใจผู้อื่นจะเป็นคุณสมบัติที่ดี แต่การดูแลตัวเองให้ดีจะช่วยให้เรามีพลังในการดูแลความสัมพันธ์กับคนรอบข้างได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ในบริบทของสังคมไทยที่เน้นเรื่องความสัมพันธ์และการรักษาหน้าตา เรามักถูกปลูกฝังให้คิดว่าต้องเก็บความรู้สึก หรืออดทนไม่แสดงออก แต่การเปิดใจและสื่อสารความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาจะช่วยลดความเข้าใจผิดและสร้างสัมพันธภาพที่ดีขึ้นได้ ทั้งนี้การรู้จักเลือกที่จะรักษาหรือไม่รักษาความรู้สึกของผู้อื่นขึ้นอยู่กับสถานการณ์และความสำคัญของความสัมพันธ์นั้น ๆ สุดท้ายนี้ อยากให้ทุกคนลองทบทวนตัวเองและกล้าพูดความรู้สึกของตัวเองอย่างสุภาพและจริงใจ เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องรู้สึกว่าไม่มีใครรักษาความรู้สึกและสร้างความสมดุลในความสัมพันธ์กับคนรอบตัวได้อย่างยั่งยืน