บันทึกครั้งนี้ จริงๆก็รู้ว่าสักวันเราก็ต้องจาก #เมื่อหมดเวลาก็ต้องไป ตามเหตุตามปัจจัย 13 พฤษภาคม 2569 ไม้ต้นใหญ่ที่สำคัญอีกต้นของเราล้มลงตามกาลเวลา เหลือไว้แต่เพียง #ความทรงจำ ที่งดงาม #รักและอาลัย #คุณตา “คุณพ่อมุ่ง บัวแก้ว”
การจากไปของคุณพ่อมุ่ง บัวแก้วถือเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่สำหรับครอบครัวและทุกคนที่เคารพรักท่าน ผมเองมีโอกาสได้สัมผัสกับเรื่องราวของท่านผ่านคำบอกเล่าจากคนใกล้ชิด ท่านเป็นคนที่ทำความดีมากมายและเป็นแบบอย่างที่น่าประทับใจ สิ่งที่ผมประทับใจคือความรักและความอาลัยที่คนรอบข้างมีต่อคุณพ่อ ทั้งการเดินตามรอยธรรมะและความดีที่ท่านได้วางรากฐานไว้ ทำให้ความทรงจำเหล่านั้นเปรียบเสมือนไม้ต้นใหญ่ที่ยังคงยืนหยัดในใจ แม้ในวันที่ท่านได้จากไปแล้วก็ตาม ผมเชื่อว่าแม้ความตายจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่การที่เราจดจำและนำสิ่งดีๆ ของท่านมาปฏิบัติในชีวิตประจำวัน สะท้อนให้เห็นถึงความรักและความผูกพันที่ไม่มีวันจางหาย นี่คือวิธีที่ทุกคนในครอบครัวจะเก็บความรักและความทรงจำอันงดงามนี้ไว้ตลอดไป การทำความดีและการรักษาคุณธรรมที่คุณพ่อมุ่ง บัวแก้วได้ทำไว้ ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับหลายคน รวมถึงตัวผมเอง ผมหวังว่าทุกคนจะได้เห็นคุณค่าของช่วงเวลาที่มีร่วมกับคนที่เรารัก และเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย ตามคำแนะนำที่ท่านได้ฝากไว้


