การทำดีต่อผู้อื่นนั้นถือเป็นสิ่งที่ควรค่าและมีความหมายลึกซึ้ง แต่บางครั้งการทำดีอย่างต่อเนื่องโดยไม่ได้รับการตอบแทนอาจทำให้เรารู้สึกเหนื่อยและท้อแท้เหมือนตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ ซึ่งหมายถึงความพยายามที่สูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ การหยุดทำดีแบบนั้นไม่ได้หมายความว่าเราจะเลิกเป็นคนดี แต่เป็นการมองเห็นคุณค่าของตัวเองและรู้จักตั้งขอบเขตในการให้สิ่งดีๆ เพื่อให้ความสัมพันธ์มีความยั่งยืนและไม่ทำร้ายตัวเอง ผมอยากแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยรู้สึกว่าทำดีอย่างเต็มที่แต่กลับไม่ได้รับอะไรตอบแทน จนเกิดความรู้สึกเหมือนทุกอย่างเป็นศูนย์ แต่เมื่อเริ่มเรียนรู้ที่จะรักตัวเองและเลือกทำความดีที่เหมาะสม กลับพบว่าเรามีความสุขและสามารถให้ความรักกับผู้อื่นได้อย่างแท้จริงและยาวนานมากขึ้น การทำดีจึงควรทำด้วยใจ และไม่ทำลายตัวเราเอง บางครั้งการเลือกที่จะหยุดทำอะไรบางอย่างหรือเลือกทำแค่บางส่วนให้มันดีนานๆ เป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า เพราะมันช่วยให้เราได้ถนอมความสัมพันธ์ ความรู้สึก และยังคงเป็นคนดีที่น่ารักในสายตาผู้อื่นได้อย่างแท้จริง