I LOVE YOU MORE THAN I CAN PAY

ถ้าใครกำลังหารีวิว “ผมไม่อยากมีแฟนเป็นเศรษฐี (I LOVE YOU MORE THAN I CAN PAY)” แบบเล่าความรู้สึกหลังอ่าน เราว่าเสน่ห์ของเล่มนี้คือ “ความรักที่เดินอยู่บนข้อจำกัดเรื่องเงิน” แบบที่ไม่ทำให้เรื่องหม่นจนเกินไป แต่ก็ไม่เบาจนไม่มีอะไรให้คิด พล็อตหลักเล่าถึง “โตเต” นักศึกษาที่มีข้อจำกัดในการใช้เงินเลยต้องคำนวณทุกบาททุกสตางค์ให้คุ้มที่สุด แล้วอยู่ๆก็ต้องมาแชร์พื้นที่กับ “กองทัพ” รูมเมทคนใหม่ที่เหมือนจะใช้ชีวิตต่างจากเขาคนละโลก ช่วงแรกๆจะมีความกวนๆ น่ารักๆ เหมือนอ่านไดอารี่ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆขยับจากคนแปลกหน้าไปเป็นคนที่เริ่มใส่ใจกันมากขึ้น สิ่งที่เราชอบคือผู้เขียนทำให้ “เรื่องเงิน” เป็นทั้งเงื่อนไขและบททดสอบของความสัมพันธ์ ไม่ได้เอามาแค่เป็นฉากหลังเฉยๆ มันทำให้เราเห็นนิสัย ความกลัว และความอ่อนโยนของตัวละครผ่านการใช้เงิน การแบ่งของ การตัดสินใจเรื่องเล็กๆในชีวิตประจำวัน ซึ่งพออ่านไปเรื่อยๆจะเริ่มเข้าใจโตเตมากขึ้นว่าทำไมถึงต้องเข้มงวด และทำไมคำว่า “เศรษฐี” ถึงเป็นเหมือนกำแพงบางอย่างสำหรับเขา อีกอย่างที่อ่านแล้วอมยิ้มคือรายละเอียดจังหวะชีวิตแบบนักศึกษา/รูมเมท มันมีความธรรมดาที่จริงใจ เช่นบทสนทนาจุกจิก การหยอกกัน ไปทำอะไรด้วยกันแบบไม่ได้หวือหวา แต่กลับทำให้ความสัมพันธ์ดูมีน้ำหนัก (มีฉากชวนขำๆอย่างตอนที่สองคนไปเก็บผักบุ้งริมคลองแล้วเกิดความเข้าใจผิดเล็กๆน้อยๆ อ่านแล้วเห็นภาพมาก) สำหรับคนที่กำลังตัดสินใจซื้อ เล่มนี้อ่านได้สบาย ภาษาไม่ยาก แต่มีช่วงที่บีบหัวใจแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้ดราม่าโครมๆ เราอ่านจบแล้วได้ทั้งความอบอุ่นและความหน่วงนิดๆ เหมือนโดนเตือนให้ใจดีกับคนที่มี “เงื่อนไขชีวิต” ต่างจากเรา ทิปส่วนตัว: แนะนำอ่านรวดเดียวจะอินกว่า เพราะอารมณ์ของเรื่องค่อยๆไต่ระดับ และเราจะรู้สึกผูกพันกับโตเตกับกองทัพมากขึ้นเรื่อยๆ ใครชอบนิยายความสัมพันธ์แบบค่อยๆพัฒนา (slow burn นิดๆ) และมีประเด็นเรื่องเงิน/ชนชั้น/ความรู้สึกไม่มั่นคงในชีวิต เล่มนี้น่าจะตอบโจทย์ค่ะ